LOGINประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“อ๊าาาา” ไอมิเอะก็ทำตามอย่างว่าง่าย “อย่างนั้นแหละ โคตรเด็ด” จินคำรามอย่างพึงพอใจที่เห็นไอมิเอะยอมบิดเร้าสะโพกเข้าหาเขา แรงอารมณ์ที่ปะทุอยู่ในกระจกมันรุนแรงจนบานกระจกขึ้นเป็นฝ้าจางๆ จากลมหายใจหอบถี่ จินกระแทกสวนเข้าไปเน้นๆ อีกหลายครั้งจนไอมิเอะเกร็งกระตุก พลางซบหน้าลงกับกระจกอย่างหมดสภาพ ปล่อยให้
“…ยัง” คำตอบเบา ๆ เอ่ยออกมา ทั้งที่น้ำเสียงไม่ได้แข็งเลยสักนิด แก้มตุ่ย ๆ ของเธอ ทำให้จินเผลอยิ้มบาง ๆ ออกมา “หายงอนได้แล้ว” “ไม่…” “ต้องทำยังไงถึงจะหายงอน” จินกดจูบลงบนไหล่มนเบาๆ “อะไรวะ” ทำเอาทิศเหนือเพิ่งเดินเข้ามา เห็นภาพตรงหน้าแล้วชะงักทันที คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น สมองยังประมวลผลไม่ทันว
บทที่ 193 จินมองตามทุกการเคลื่อนไหวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง แววตาของเขาตอนนี้มันลุกวาวราวกับเปลวไฟที่กำลังรอเชื้อเพลิงชั้นดี มันทำให้ไอมิเอะถึงกับใจเต้นรัว ยิ่งเห็นสายตาเร่าร้อนของเขา เธอก็ยิ่งได้ใจ ไอมิเอะค่อยๆ กดสะโพกกลืนกินแก่นกายของเขาเข้าไปช้าๆ จนสุดลำ แล้วก็เริ่มขยับกาย เธอโน้มตัวลง
พวกเขาแค่เดินผ่านก็ทำให้หลายคนเหลือบมองโดยอัตโนมัติ สายตาของจินกวาดไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่มองหาอาหาร แต่มองหาไอมิเอะ แล้วเขาก็เห็นเธอยืนต่อแถวอยู่คนที่สอง ท่าทางเรียบร้อย มือจับถาดอาหารไว้แน่น ดวงตากลมโตมองไปข้างหน้าอย่างว่าง่าย จินก็เดินแซงหน้าทุกคนไปเลย แถวที่ยืนกันเป็นระเบียบถูกแทรกอย







