Masukประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
บทที่ 169 ด้วยยังพอมีเวลาสำหรับการแต่งหน้าแต่งตัวเตรียมจะฟ้อนรำช่วงค่ำ ไอมิเอะกับเพื่อนสาวก็เดินขึ้นอัฒจันทร์ไปนั่งชมการประกวดสแตนเชียร์ ฝั่งผู้ชมคึกคักเหมือนรังนกที่เต็มไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว ทั้งเชียร์ลีดเดอร์กลางสนาม ทั้งกองเชียร์บนอัฒจันทร์ที่ทำหน้าที่แปรอักษร ไอมิเอะนั่งลงในชุดไทยล้านนา สายตา
“อย่าเพิ่งคิดไปไกล ที่กูต้องไปส่งผู้หญิงคนนั้น เพราะเธอเป็นลูกสาวทูต ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้นกับเธอ คนที่โดนเล่นคือกูกับครอบครัว ยิ่งตอนนี้พ่อกูกำลังจะลงเลือกตั้ง ก็ยิ่งต้องระวังไม่ให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น” “อ่อ แกก็เลยอยากเป็นคนดีเพื่อพ่อสักครั้ง” “มิเอะ” จินชะงักทันที เหมือนโดนกดสวิตช์ตัดลมหายใจ เขา
แผ่นอกขยับขึ้นลงเร็วขึ้นเล็กน้อยคล้ายสะกดอารมณ์ไม่อยู่ มือใหญ่กำแน่นจนเส้นเลือดปูด ความหึงตีกลับมามากกว่าเดิม ทำให้เด็กชายมองหน้าจิน ก่อนหันมามองหน้าพี่สาว หันซ้ายหันขวาจนคอแทบเคล็ด สีหน้ากลม ๆ เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามไม่หยุด “อย่ามาพูดแบบนี้ต่อหน้าน้องเรานะ” ไอมิเอะรีบปรามทันที เพราะเธอไม่ชอบใ
บทที่ 166 จู่ๆ ช้างก็น้ำตาลซึม ทำเอาหลายคนบริเวณนั้นถึงกับหัวเราะกันออกมาด้วยความตลก น้ำตาเจ้ากรรมไหลแบบงง ๆ ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าอกหักทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มคุยกับเขาเลยด้วยซ้ำ ไหลซึมช้า ๆ จากหางตาอย่างช้ำใจยิ่งกว่าดูบอลทีมโปรดแพ้จุดโทษ บรรดาผู้ชายที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เห็นภาพนั้นก็หัวเราะกันจนตัวงอ บางค







