ยินดีที่ได้รู้จัก เพนนีเองค่า

เสียงเครื่องยนต์ V12 ของรถสปอร์ตสีแดงเพลิงคันละเหยียบสามสิบล้าน คำรามลั่นไปทั่วลานจอดรถหน้าคณะนิเทศศาตร์ นักศึกษาแถวนั้นต่างพากันหลบวูบเพราะรู้ดีว่าเจ้าของรถคันนี้ไม่ชอบรอและไม่ชอบให้ใครมาขวางทาง

เพนนีก้าวลงจากรถในชุดเดรสรัดรูปแบรนด์เนมที่ส่งให้รูปร่างของเธอดูเพรียวบางทว่าสง่างาม เส้นผมสีน้ำตาลเข้มดัดลอนสลวยรับกับใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างประณีต ดวงตาเฉี่ยวคมกวาดมองไปรอบๆด้วยสายตาที่บอกเป็นนัยว่าที่นี่คือถิ่นของตน

“ยัยเพนนีมาแล้ว!” เสียงซุบซิบดังขึ้นทันทีที่เธอเดินผ่าน

ชีวิตของเพนนีคือความสมบูรณ์แบบที่ใครก็ปฏิเสธไม่ได้ พ่อของเธอคือสมาชิกรัฐสภาผู้ทรงอิทธิพล ส่วนแม่คืออดีตนางงามที่ผันตัวมาทำธุรกิจอสังหาริมาทรัพย์ ตั้งแต่เกิดมาคำว่าไม่ได้มันไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของเธอเลย

ถ้าเธออยากได้กระเป๋ารุ่นลิมิเตดเธอก็แค่ดีดนิ้ว ถ้าเธออยากได้คะแนนสอบดีๆพ่อของเธอก็แค่บริจาคห้องสมุดใหม่

“เลขาเอกสารลงทะเบียนมาให้หรือยัง?” เพนนีเอ่ยถามเสียงเรียบขณะที่กอหญ้ารุ่นน้องปี1ที่บังเอิญเดินผ่านมาพอดีรีบก้มหน้าก้มตาหลบ

“เอ่อ พี่เพนนีคะ คือ”

“ฉันถามก็ตอบ” เพนนีหยุดเดินแล้วถอดแว่นกันแดดราคาแพงออก เผยให้เห็นดวงตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างถ้าไม่ได้ดั่งใจ

“อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ”

“มาแล้วค่ะคุณหนู” เสียงเลขาคนสนิทของพ่อเธอวิ่งกระหืดกระหอบเอาแฟ้มมาส่งให้

“จัดการให้เรียบร้อยแล้วค่ะ ทั้งตารางเรียนแล้วก็ที่จอดรถ VVIP ของคุณหนู”

เพนนียกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เธอชอบความรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกที่ทุกคนต้องสยบอยู่ใต้เท้า ความร้ายกาจของเธอไม่ใช่ความลับแต่มันคือเกราะที่เธอใช้บอกโลกนี้ว่าอย่าคิดจะมาแหยมกับคนอย่างเธอ

“ดี อ้อ แล้วนัดช่างทำผมให้ฉันด้วยนะตอนเย็น ฉันมีนัดทานข้าวกับลูกชายท่านทูต”

แต่ใครจะรู้ว่าชีวิตที่ถูกปูด้วยพรมแดงมาตลอดยิ่งทำให้เพนนีรู้สึกเบื่อ เธอเบื่อผู้ชายที่เข้ามาประจบเอาใจเพื่อผลประโยชน์ เบื่อความง่ายดายที่ทำให้ทุกอย่างดูไร้ราคา

จนกระทั่งบ่ายวันนั้น ระหว่างที่เธอกำลังอารมณ์เสียเพราะรถคันสวยถูกรถเข็นขยะของใครบางคนครูดจนเป็นรอยที่หน้าคณะวิศวะ

“นี่นาย! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เพนนีตะโกนใส่แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มในชุดช็อปสีกรมท่าที่กำลังเดินหนีเธอไปเหมือนเธอเป็นธาตุอากาศ

เขานิ่งไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ แถมยังเดินต่อด้วยจังหวะเนิบนาบจนเพนนีต้องวิ่งไปดักหน้า

“ฉันบอกให้หยุดไง หูหนาวกเหรอฮะ?!”

อาร์ตค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองเธอ ดวงตาของเขาดูง่วงงุนและไร้ซึ่งความตื่นเต้นในความสวยงามของเธออย่างสิ้นเชิง

เขาไม่ได้มองเธอด้วยซ้ำแต่มองไปที่รอยถลอกบนรถสปอร์ตของเธอครู่หนึ่งก่อนจะหันมาสบตา

“อ๋อ รอยนั่นเหรอ? เดี๋ยวผมซื้อสติกเกอร์มาแปะทับให้ละกันครับ ผมรีบจะไปกินไอติมกับเพื่อน”

เขากำลังจะเดินผ่านเธอไปเหมือนเธอเป็นเพียงเสาต้นหนึ่งในมหาวิทยาลัย เพนนียืนอึ้งค้างอยู่กับที่หัวใจเต้นแรงไม่ใช่เพราะความรัก แต่เป็นเพราะความโกรธที่พุ่งปรี๊ด

‘นายเป็นใคร? กล้าดียังไงมาบอกว่าจะเอาสติกเกอร์มาแกะรถสามสิบล้านของฉัน แล้วยังเห็นไอติมสำคัญกว่าฉันเนี่ยนะ!’

นั่นคือวินาทีแรกที่ยัยตัวร้ายอย่างเพนนีสาบานกับตัวเองว่าเธอจะลากผู้ชายหน้ามึนคนนี้มาสยบแทบเท้าเธอให้ได้

“แล้วนายจะได้รู้ว่าการปฏิเสธเพนนีผู้นี้มันต้องจ่ายราคาเท่าไหร่!”