ตอนที่11 ลองคบ

รถสีดำขลิบแดงพุ่งทะลุผ่านเส้นชัยไปเป็นคันแรก!!

"เฮียโรมแม่ง! เก่งฉิบหาย!"

เสียงเฮลั่นสนามดังกระหึ่มราวกับแผ่นดินไหว เซลีนเบิกตากว้าง ความรู้สึกโล่งอกโถมเข้ามาจนเธอเผลอกระโดดดีใจ ยิ้มกว้างออกมาทั้งน้ำตา

เขายังไม่ตาย! เขาชนะแล้ว! เธอรอดแล้ว!

ทว่า... ท่ามกลางความยินดีและโล่งใจของเซลีน...

"ฮ่าๆๆ!"

จู่ๆ เพื่อนของโรมันที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง! เขายกมือขึ้นกุมท้อง หัวเราะจนตัวงอ สายตาที่มองตรงไปยังรถของโรมันที่เพิ่งจอดสนิทนั้น... เต็มไปด้วยความสะใจและแผนการบางอย่างที่เซลีนไม่เข้าใจ

ฟึ่บ!

ประตูฝั่งคนขับของซูเปอร์คาร์สีดำด้านถูกเปิดออก ร่างสูงของ โรมัน ก้าวขาลงมาจากรถ เขายกมือขึ้นถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นเรือนผมที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติสะบัดผมเบาๆ ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงเป่าปากกึกก้อง

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้หายใจ ชายหนุ่มลูกครึ่งร่างยักษ์คู่แข่งหัวร้อนอย่าง 'มาร์คัส' ก็เดินกระแทกส้นเท้าเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าเดือดดาล

"ไอ้เชี่ยโรม! มึงเล่นตุกติกนี่หว่า โค้งสุดท้ายมึงตั้งใจเบียดกูใช่ไหมวะ!" มาร์คัสตะคอกด่าเสียงกร้าว ชี้หน้าเขาอย่างเอาเรื่อง

โรมันปรายตามองด้วยสายตาเย็นชา ไร้ความเกรงกลัวแม้แต่น้อย ริมฝีปากหยักยกยิ้มเหยียด

"เล่นตุกติกห่าไร... ฝีมือหมาไม่แดกเองแล้วอย่ามาเห่า กูบอกแล้วว่าระดับมึงมันเทียบกูไม่ติด..."

"ชนะแล้วขี้คุยจังว่ะ!"

"เอากุญแจรถมึงมาให้ลูกน้องกูด้วย"

"โธ่เว้ย!" มาร์คัสสบถลั่น ขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน ก่อนจะจำใจหมุนตัวเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไป

โรมันไม่แม้แต่จะชายตาแล เขาตรงเข้ามาหาเซลีน ที่ยืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่ขอบทาง ดวงตาคู่คมกวาดมองสำรวจคนตัวเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า

"เป็นไง... เห็นหรือยังว่าฉันชนะ?" โรมันเลิกคิ้วถาม ท่าทางอวดดีและหยิ่งยโส

เซลีนเชิดหน้าขึ้น แม้ใจจะยังเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่เธอก็กัดฟันตอบกลับไปอย่างไม่ยอม

"อย่าหวังว่าฉันจะขอบคุณคุณนะ! เพราะเรื่องบ้าๆ ทั้งหมดนี้มันไม่ใช่ความต้องการของฉันตั้งแต่แรก!"

"หึ..."

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังมาจากข้างกาย 'เรย์' ผู้ชายที่มีใบหน้านิ่งสนิทราวกับรูปปั้น ดวงตาดุดันและเยือกเย็นจนไม่มีใครสามารถคาดเดาความคิดเบื้องลึกของเขาได้ เรย์ขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะพูดขัดขึ้นมา

"เด็กคนนี้ใจเด็ดดีนี่หว่า..." เรย์หันไปพูดกับโรมัน

"ไสหัวไปได้แล้วไอ้เรย์ มึงจะไปกกเด็กที่ไหนของมึงก็ไป" โรมันหันไปโบกมือไล่เพื่อนสนิทเสียงเรียบ

เรย์ไม่ได้มีท่าทีขุ่นเคืองหรือเดือดร้อนกับคำไล่ของเพื่อน เขายังคงรักษาสีหน้านิ่งสนิทไว้ได้อย่างสมบูรณ์

ทว่าก่อนจะก้าวขาเดินจากไป ชายหนุ่มผู้เย็นชากลับปรายสายตามาทางเซลีน พร้อมเอ่ยปากเตือนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ

"ระวังตัวไว้ให้ดีนะครับคนสวย... อยู่ใกล้ไอ้โรม มันอันตรายกว่าที่คิดเยอะ"

"เหี้ยเรย์! ไปไกลๆ ตีนกู" โรมันถอนหายใจยาวพลางเอ็ดเพื่อนเสียงเข้ม

เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เขายกสองมือขึ้นเสมอไหล่เป็นเชิงยอมแพ้ แล้วหมุนตัวเดินล้วงกระเป๋าหายไปกับความมืดอย่างเงียบๆ

"กลับบ้าน... เดี๋ยวฉันไปส่ง"

"ไม่ค่ะ ฉันกลับเองได้" เซลีนปฏิเสธทันควัน

"กลับบ้าน... หรือจะให้ฉันบอกป๊าเธอ ว่าเธอแอบมาเที่ยวที่แบบนี้?"

"มะ ไม่นะ! เดี๋ยวฉันกลับเอง ฉันมากับเพื่อน..."

"..."

โรมันไม่ตอบ แต่เขาปรายตามองขึ้นไปยังอัฒจันทร์ชั้นสอง เซลีนจึงรีบมองตามสายตาเขาไป... ทว่าบนที่นั่งตรงนั้นกลับว่างเปล่า ไร้เงาของมีนาเพื่อนสนิทของเธอไปแล้ว

"มะ... มีนาไปไหน?!" เซลีนหันมาถามเขาตาโต

"ให้เพื่อนฉันไปส่งแล้ว" โรมยักคิ้วตอบหน้าตาเฉย

"คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!" เซลีนตวาดใส่เขาด้วยความโมโห "เพื่อนฉันเป็นผู้หญิงนะ คุณปล่อยให้เธอไปกับผู้ชายแปลกหน้าที่ไม่รู้จักได้ยังไง ทำไมคุณถึงทำตัวเผด็จการและไร้มารยาทแบบนี้ฮะ!"

"โวยวายไปได้..." โรมแค่นยิ้มกวนประสาท "เพื่อนฉันมันไม่ชอบกินเด็กอายุน้อยกว่าหรอกน่า... หรือถ้ามันจะกินจริงๆ ก็ถือว่าเพื่อนเธอโชคดีแล้วกัน"

"ทุเรศ!"

คำพูดแซวของเขาทำเอาเซลีนทั้งโกรธทั้งรังเกียจ เธอตวัดสายตามองค้อน ก่อนจะหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีออกจากสนามแข่ง

"..." ทว่าโรมันไวกว่า มือหนาคว้าเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วออกแรงดึงกึ่งลากให้เธอเดินตามเขาไปติดๆ

"ปล่อยนะ! จะพาฉันไปไหน!"

"..."

โรมันไม่ตอบ เขาออกแรงดึงเธอตรงไปยังอาคารด้านหลังสนามแข่ง ก่อนจะผลักบานประตูเข้าไปในห้องๆ หนึ่ง มันเป็นห้องแต่งตัวและพักผ่อนส่วนตัวของนักแข่ง ที่ไม่เล็กไม่ใหญ่ มีโซฟาหนังตัวยาว ล็อกเกอร์ และกระจกบานใหญ่ตั้งอยู่

ปัง!

โรมันปิดประตูและลงกลอนอย่างแน่นหนา เซลีนรีบถอยหลังไปจนชิดมุมห้อง พลางยกมือขึ้นตั้งการ์ด

"พาฉันเข้ามาในนี้ทำไม?!"

"ก็ถ้าปล่อยให้อยู่ข้างนอก เธอก็วิ่งหนีฉันอีกน่ะสิ..." โรมันตอบหน้าตาย พลางเดินไปหยุดหน้ากระจก

"..."

"ยืนเงียบๆ อยู่ตรงนั้นแหละ รอฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บเดียว"

"คุณก็ปล่อยฉันกลับบ้านไปสิ จะมาบังคับให้อยู่ด้วยทำไม!"

โรมันไม่สนใจเสียงนกเสียงกา เขารูดซิปเสื้อแจ็กเก็ตนักแข่งสีดำแดงลงช้าๆ ก่อนจะดหวี่ยงมันไปพาดไว้บนโซฟา จากนั้นก็จับชายเสื้อยืดสีดำตัวในแล้วดึงถอดออกทางศีรษะในรวดเดียว

พรึ่บ!

เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม หน้าท้องขึ้นลอนซิกแพกชัดเจน ผิวสุขภาพดีถูกแต่งแต้มด้วยรอยสักลายอักขระและมังกรดำพาดผ่านตั้งแต่หัวไหล่ ลามลงมาตามแผงอก จนถึงแนวขอบกางเกง

กึก!

เซลีนเบิ่งตากว้าง หัวใจกระตุกอย่างรุนแรง ใบหน้าหวานร้อนผ่าวลามไปถึงลำคอ เธอรีบสะบัดหน้าหนีไปมองกำแพงทันทีด้วยความเขินอาย

โรมันที่เหลือบมองผ่านกระจกเห็นท่าทีขี้อายของเธอก็ยิ่งได้ใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาทันที เขาเดินเปลือยท่อนบนเข้าไปประชิดตัวเธออย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับปลายคางมน แล้วออกแรงบังคับดึงให้เธอหันกลับมาสบตากับเขาตรงๆ

"อ๊ะ! ปล่อยนะ..." เซลีนพยายามเบือนสายตาหลบ ไม่กล้ามองแผงอกเปลือยเปล่าที่อยู่ห่างจากหน้าเธอไม่ถึงคืบ

"หลบตาทำไม... เขินเหรอ?"

โรมันโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมน้ำหอมฟิโรโมนของเขาทำให้สติของเซลีนเริ่มกระเจิดกระเจิง

"ใครเขินคุณกัน! หลงตัวเอง!"

"หึ..."

โรมหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธออย่างสื่อความหมาย แววตาของเขาแพรวพราวและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมร้ายกาจ

"..."

"เรื่องที่ผู้ใหญ่คุยกัน... เรื่องหมั้นน่ะ"

"ทำไม? ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่หมั้น!" เซลีนชะงักไป

โรมันกระตุกยิ้มมุมปาก นิ้วโป้งของเขาค่อยๆ เกลี่ยริมฝีปากอิ่มของเธอเบาๆ อย่างย่ามใจและถือสิทธิ์ ก่อนจะเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าชวนให้ใจสั่น

"แล้วใครบอกว่าจะให้หมั้นเลยล่ะ... มาลอง 'คบ' กันดูก่อนไหมล่ะ? ลองเรียนรู้กันดู... ถ้า 'ติดใจ' แล้วค่อยว่ากันอีกที"

คำพูดกำกวมของเขาทำเอาเซลีนตัวแข็งทื่อ หน้าร้อนจนแทบจะระเบิด