LOGINShare
ตอนที่11 ลองคบ
publish date:
2026-08-22 19:38:05
Latest chapter
วิศวะเมียเด็ก (SM20+) ตอนที่42 เกียมัววว
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านหน้าต่างสีขาวของห้องพักฟื้นผู้ป่วยวีไอพี บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ ผสมกลิ่นยาเฉพาะทางโรมันนอนนิ่ง ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยร่องรอยของบาดแผล นอกจากผ้าพันแผลสีขาวที่พันรอบศีรษะซ่อนรอยเย็บไว้แล้ว ตรงหน้าท้องยังมีผ้ากอซปิดแผลขนาดใหญ่ จากรอยคมมีดที่บาดลึกตอนโดนรุมหน้าผับ ใบหน้าหล่อเหลาบวมช้ำ มุมปากแตก คิ้วมีรอยปริแตก และตามลำตัวก็เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียวเป็นปื้นใหญ่"ช่วงนี้ต้องให้คนไข้งดน้ำและงดอาหารทุกชนิดไปก่อนนะครับ ห้ามจิบแม้แต่น้ำเปล่า เดี๋ยวช่วงบ่ายทางเราจะพาไปอัลตราซาวด์ช่องท้อง เพื่อดูว่ามีอวัยวะภายใสช้ำ หรือมีเลือดออกในช่องท้องเพิ่มไหม" นายแพทย์เจ้าของไข้หันมาอธิบายรายละเอียดอาการให้ญาติฟัง"ครับหมอ ขอบคุณครับ" สงครามพยักหน้ารับคำสั่งเรย์ที่ยืนกอดอกฟังอยู่ข้างๆ ได้แต่ขมวดคิ้ว ส่ายหัวให้กับสภาพยับเยินของเพื่อนสนิท และทันทีที่หมอและพยาบาลเดินพ้นประตูห้องออกไป คนบนเตียงก็เริ่มขยับตัว"อือ..."เสียงครางต่ำเล็ดลอดออกมาจากลำคอแห้งผาก โรมันค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ แสงไฟสว่างจ้าทำให้เขาต้องหยีตาปรับโฟกัส ทว่าสิ่งแรกที่สมองสั่งการทันทีที่ลืมตาตื่น
วิศวะเมียเด็ก (SM20+) ตอนที่41 พี่ไม่เลิกกับหนูนะ
"ลีน! เปิดประตูให้พี่หน่อย... ลีน!"เสียงเคาะประตูดังกระแทกสลับกับเสียงตะโกนเรียกซ้ำๆ ปลุกให้คนที่เพิ่งผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลียสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เซลีนสะลึมสะลือลุกขึ้นจากเตียง สองเท้าก้าวเดินออกมานอกห้องนอนด้วยความมึนงง ทว่ายิ่งก้าวเข้าใกล้หน้าห้อง เสียงทุบประตูก็ยิ่งดังกระหน่ำจนใจสั่นปัง! ปัง! ปัง!"ฮึก... ใครมาเคาะบ้าบออะไรป่านนี้เนี่ย" เธอพึมพำด้วยความตกใจ ระแวงว่าเสียงดังขนาดนี้จะรบกวนจนห้องข้างๆ แจ้งนิติร่างบางเขย่งปลายเท้าส่องผ่านช่องตาแมวตรงบานประตู ภาพเงาร่างสูงคุ้นตาที่ยืนโงนเงนอยู่ด้านนอกทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ... โรมัน ยืนอยู่ตรงนั้น"พี่โรมกลับไปเดี๋ยวนี้นะ!" เซลีนตะโกนผ่านบานประตูออกไป เสียงหวานสั่นเครือ "ดึกขนาดนี้แล้วจะมาทำไมอีก ลีนบอกแล้วไงว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว!""ลีน... เปิดให้พี่ก่อน..." น้ำเสียงที่ตอบกลับมาแหบพร่าและแผ่วจนแทบจับใจความไม่ได้ แต่ร่างสูงยังคงใช้หน้าผากแนบพิงกับบานประตูไว้"...""พี่ไม่เลิก... ให้ตายพี่ก็ไม่ยอมเลิกกับหนู ได้ยินไหม พี่รักหนู... รักมาก จะให้พี่กราบเท้าหนูตรงนี้ ให้พี่ทำเหี้ยอะไรพี่ยอมหมดเลย ขอแค่อย่าทิ้งพี่ไป... อย่
วิศวะเมียเด็ก (SM20+) ตอนที่40 เจ็บแล้วก็ต้องอ้อนเมีย
สงครามปาดเหงื่อที่ขมับ พลางเดินเข้ามายืนตรงหน้าโรมัน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสภาพเละเทะของเพื่อนรักที่เลือดอาบหัว ก่อนจะขมวดคิ้ว"มึงไปเหยียบหางไอ้ตัวไหนมาวะไอ้โรม อยู่ดีๆ พวกหมาหมู่พวกนี้ถึงได้แห่มาดักรุมมึงขนาดนี้?"โรมันไม่ได้ตอบคำถาม เขายกมือที่เปื้อนคราบเลือดขึ้นโบกตัดบทช้าๆ ก่อนจะเดินไปข้างหน้า หวังจะเดินหนีออกจากตรงนั้น ทว่าสภาพร่างกายที่เสียเลือดบวกกับฤทธิ์เหล้าที่ยังตกค้าง ทำให้เขาแทบจะล้มลงกับพื้น เรย์ต้องรีบเข้าไปคว้าต้นแขนพยุงร่างสูงไว้"เฮ้ย ระวังดิวะ!" เรย์เอ็ดเสียงเข้ม "มึงไปโรงบาลกับพวกกูเดี๋ยวนี้เลย เลือดไหลเป็นน้ำก๊อกขนาดนี้ เดี๋ยวได้ช็อกตายหรอก""ปล่อยกู..." โรมันเค้นเสียงแหบพร่า ร่างสูงออกแรงขืนตัวสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเรย์อย่างดื้อดึง"...""กูบอกให้ปล่อยไงวะ... กูไหว กูไม่ใช่เด็กสามขวบ"เขาตอบกลับ ราวกับร่างกายไร้ซึ่งความเจ็บปวด เพราะตอนนี้มันชาไปทั้งร่าง จนแทบไม่รู้สึกถึงบาดแผลฉกรรจ์บนหัวที่ยังคงมีเลือดสดๆ ที่ไหลไม่หยุด"มึงจะปากดีไปถึงไหนวะไอ้สัสโรม!" สงครามชี้หน้าด่าด้วยความโมโหปนห่วงใย"...""มึงดูสภาพตัวเองในกระจกบ้างไหม เลือดอาบหน้าขนาดนี้ ถ้ามึงขับรถไปตอน
วิศวะเมียเด็ก (SM20+) ตอนที่39 กลัวตายจนไข่หด (มีเรื่อง เจ็บตัว)
พอโรมันเดินกลับมาที่โต๊ะ สงครามกับเรย์ก็ขมวดคิ้วเข้าหากันทันที เมื่อเห็นรอยช้ำกับเลือดสดๆ ที่ยังซึมอยู่ตรงมุมปากของเพื่อนสนิท"ไปโดนหมาตัวไหนฟัดมาวะไอ้โรม?" เรย์ถามขึ้นทว่าโรมันกลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง ชายหนุ่มนั่งนิ่ง คว้าแก้วเหล้าขึ้นมากระดกต่อหน้าตาเฉย สงครามเหลือบมองสภาพเลือดกลบปากของเพื่อนแล้วแอบสะกิดแขนเรย์เบาๆ ก่อนจะส่ายหน้าเป็นเชิงเตือน"ช่างแม่งเถอะ... ปล่อยมัน มึงถามตอนนี้ก็ไม่ได้คำตอบหรอก"หลังจากนั้น โรมันก็ก้มหน้าก้มตาเทเหล้าเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า จนเวลาล่วงเลยไปดึกดื่น ปริมาณแอลกอฮอล์ที่กรอกลงกระเพาะหนักหน่วง บวกกับความเครียดในหัวทำให้คนคอแข็งอย่างเขาเริ่มทรงตัวไม่อยู่ อาการเมาเข้าครอบงำจนตาเริ่มปรือ และก้าวขาแทบไม่ไหว สุดท้ายเพื่อนรักทั้งสองคนเลยต้องช่วยกันหิ้วปีกพยุงร่างสูงโซซัดโซเซออกจากผับแต่พอพ้นประตูกระจกบานใหญ่ด้านหน้าออกมา ลมดึกที่พัดวูบเข้ามาปะทะหน้าก็ต้องชะงักไป พร้อมกับบรรยากาศที่เปลี่ยนเป็นตึงเครียดทันตากลุ่มวัยรุ่นและชายฉกรรจ์เกือบยี่สิบคนยืนออดักหน้าผับเป็นแถวหน้ากระดาน ในมือแต่ละคนถืออาวุธครบมือ ทั้งไม้เบสบอล ท่อนเหล็ก และมีดพกสั้น ท่าทางคุกคามพร้อมเปิ
วิศวะเมียเด็ก (SM20+) ตอนที่38 จมตีน
โรมันก้าวผ่านประตูด้านหน้าเข้ามาในผับด้วยอารมณ์ที่เดือดพล่านจนแทบจะระเบิด แสงเลเซอร์วูบวาบกับเสียงเบสหนักๆ ไม่ได้ช่วยให้ความหงุดหงิดในหัวเบาลงเลยสักนิดชายหนุ่มเดินผ่านฟลอร์ที่แน่นขนัด ไหล่เขากระแทกชนเข้ากับคนที่กำลังโยกย้ายตามจังหวะเพลงไปหลายคน แต่เขากลับไม่แม้แต่จะเหลือบแลหรือเอ่ยปากขอโทษ สายตาคมดุดัน จับจ้องตรงไปยังโซนโต๊ะด้านล่างที่เพื่อนสนิทนั่งรออยู่"เป็นเหี้ยอะไรของมึงวะไอ้โรม ร้อยวันพันปีไม่เคยคิดจะนั่งโซนข้างล่าง วันนี้ผีตัวไหนเข้าสิงมึง?"สงครามตะโกนถามแข่งกับเสียงเพลงทันที ที่เห็นร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้โรมันไม่ตอบ ชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตาเย็นชาขึ้นมามอง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าขวดเหล้าเพียวๆ มารินใส่แก้วแล้วยกขึ้นกระดกท่าทางกระแทกกระทั้นกับใบหน้าถมึงทึง ที่ดูพร้อมจะหักคอคนได้ทุกเมื่อ ทำเอาบรรยากาศรอบโต๊ะเย็นจัด จนเรย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ต้องรีบยื่นมือไปจับแขนเขาไว้ก่อนที่แก้วที่สองจะแตะริมฝีปาก"จิ๊!"โรมันจิ๊ปากในลำคอด้วยความขัดใจ ตวัดสายตาที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตมองเพื่อนสนิท"...""ปล่อยมือ... อย่ามายุ่งกับกู""กูไม่ปล่อย" เรย์ไม่สะทกสะท้าน ยังคงจับข้อมือเพื่อนไว้แน่นพร
วิศวะเมียเด็ก (SM20+) ตอนที่37 คิดถึงใจจะขาด
โรมันที่ได้ยินดังนั้น ก็หันไปจ้องหน้าเดี่ยวทันที คิ้วเข้มเลิกขึ้นเป็นเชิงสั่ง คล้ายจะบอกว่า หาวิธีให้กูไปส่งให้ได้ ไม่งั้นพวกมึงตาย! เดี่ยวสะดุ้ง เมื่อเห็นสายตาของเจ้านาย"เอ่อ... คุณลีนครับ! ทางออกจากซอยนี้มันเปลี่ยวมากเลยนะครับ แท็กซี่ก็ไม่มีผ่านเข้ามาเลย เดินออกไปมันอันตรายมากครับ... พอดีผมยังไม่ว่างไปส่ง งั้น... ให้คุณลูกค้าท่านนี้ช่วยไปส่งปากทางไหมครับ? ทางเดียวกันพอดีเลย""ไม่ต้องค่ะ ลีนเรียกแกร็บหรือเดินออกไปเองได้ ไม่รบกวนใครดีกว่า" เซลีนปฏิเสธเสียงแข็งอย่างไม่ไยดีเดี่ยวหน้าซีดเผือด รีบหันไปขอความช่วยเหลือจากมีนา โรมันเองก็ส่งสายตากดดันมาที่เธอ จนมีนาเริ่มทำตัวไม่ถูก หญิงสาวจึงได้แต่ยิ้มแห้งๆ"เอ่อ... ฉันยังไงก็ได้นะแก ถ้าพี่เขาผ่านไปทางนั้น...""มีนนน!" เซลีนหันไปเอ็ดเพื่อน ก่อนจะหันมามองข้ามหัวโรมัน "ลีนจะกลับเองค่ะ ไม่ต้องให้ใครไปส่งทั้งนั้น"พูดจบ เซลีนก็ดึงแขนมีนาแล้วหมุนตัวเพื่อเดินหนี ท่าทีรังเกียจและหมางเมินนั้น ทำให้โรมันใจหาย แววตาของเขาตัดพ้อและเจ็บปวดทว่าความต้องการที่จะปกป้องและอยู่ใกล้เธอมันมีมากกว่า เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ก่อนจะเดินขึ้นไปดักหน้าพวกเธอไว้ทัน
You May Also Like
SAVAGE FWB เพื่อนนอนหวงรัก
B.crazy’10.8K viewsDNA ENGINEERอย่าท้าทายคิลล์
sunshine-day9.6K viewsสุดทางเสือ
นิยายของเนม13.7K viewsอ่อยรักเฮดว๊ากสุดโหด
Lucypan_9.6K viewsรวมเรื่องเล่า - เพื่อนกันมันส์แซ่บ (NC 25+)
อลิซาเบธ ลี1.2K viewsสมการนี้พบคนหวั่นไหว Booming Heart
RINSP393 viewsOAB Engineer คนโหดมีเกียร์
Baby_Snow2.8K viewsจากเบ๊สู่เบ๊บ
ผ้ายับที่พับไว้14 views
