บทที่ 2 รังหมาป่า 2/2

เป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับอย่างนั้นหรือ? เสแสร้งทั้งสิ้น กลัวว่าจะไม่ได้ฮุบสินเดิมของข้าเสียมากกว่า

ตลอดเวลาครึ่งเดือนที่ผ่านมา เจียงเยว่เยว่เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในเรือน นางให้พ่อบ้านเชิญหมอคนเดิมเข้ามาจับชีพจรและเปลี่ยนเทียบยาทุก ๆ สองวัน เพื่อให้มีพยานยืนยันว่าอาการป่วยของนางมีอยู่จริง

ขณะเดียวกันหลิวซื่อกับเซี่ยจื่อหมิงที่รอจนความอดทนเริ่มร่อยหรอ ก็เริ่มใช้แผนการใหม่ เริ่มมีข่าวลือแพร่สะพัดในย่านการค้าว่า บุตรสาวกำพร้าของอดีตแม่ทัพเจียงป่วยเรื้อรัง ร่างกายอ่อนแอจนไม่อาจดูแลทรัพย์สินและกิจการการค้าที่บิดามารดาทิ้งไว้ได้ จำเป็นต้องมีตระกูลใหญ่คอยยื่นมือเข้าช่วยเกื้อหนุน

จนกระทั่งครบครึ่งเดือน เทียบเชิญสีแดงสดประทับตราจวนตระกูลเซี่ยสายหลักก็ถูกส่งตรงมาถึงมือเจียงเยว่เยว่

คราวนี้หลิวซื่อมิได้ส่งเพียงแม่นมมา แต่ส่งรถม้าคันหรูของตระกูลเซี่ยพร้อมกับหมอหลวงประจำตระกูลมาจอดเทียบถึงหน้าประตูจวน อ้างว่าในวันนี้เป็นวันคารวะรวมญาติของตระกูลเซี่ยสายหลัก ฮูหยินเซี่ยะและเหล่าผู้อาวุโสอยากพบหน้าหลานสาวที่ป่วยไข้ จึงส่งคนมารับเพื่อไปร่วมแสดงความเคารพ

นางเป็นหลานสาวตระกูลเซี่ยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน นางไม่เคยจัดงานรับญาติเสียด้วยซ้ำ นี่ต้องการมัดมือนางต่างหาก

ชาติที่แล้วก็เช่นนี้...ชาตินี้ก็ยังไม่เลิกราอีกหรือ

จำได้ว่าตอนที่นางถูกพบในเหลาจุ้ยเซียนโหลวกับเซี่ยจื่อหมิง นางบอกปัดว่าแค่เรื่องเข้าใจผิดเท่านั้น นางไม่มีหน้าตาตระกูลให้รักษาไม่จำเป็นต้องแต่ง

แต่พวกเขาก็ยกตระกูลเซี่ยมาหว่านล้อมนางจนยากจะปฏิเสธ นางนี่ช่างเป็นสตรีอาภัพจริง ๆ ทำไมนางไม่มีพี่ชายสักคนให้ปกป้องนะ

“คุณหนู จะทำอย่างไรดีเจ้าค่ะ คราวนี้พวกเขากดดันถึงเพียงนี้ หากไม่ไป เกรงว่าจะถูกหาว่าไม่รู้ความ ชื่อเสียงท่านจะยิ่งไม่ดีมากขึ้นนะเจ้าค่ะ อีกอย่างพวกเขาชอบว่าคุณหนูไม่มีบิดามารดาให้สั่งสอน”

เสี่ยวชุนเอ่ยด้วยสีหน้ากังวล

“เหอะ...พวกเขาคิดว่าไม่มีตระกูลเซี่ยสายรองแล้วข้าจะอยู่ไม่ได้หรือ...เป็นพวกเขาในตระกูลเซี่ยสายรองเสียมากกว่าที่ร้อนจนรอไม่ไหว”

เจียงเยว่เยว่มองเทียบเชิญในมือ ริมฝีปากบางยกยิ้มเย็นชา คิดจะเอาจวนตระกูลเซี่ยสายหลักและชื่อเสียงของไท่ฟู่มาข่มขู่ บีบให้ข้าต้องเผยตัวต่อหน้าคนหมู่มาก เพื่อมัดมือชกเรื่องการหมั้นหมายงั้นหรือ... ก็ต้องดูว่าข้าจะยอมเป็นลาให้พวกเจ้าจูงเล่นหรือไม่!

“เสี่ยวชุน ช่วยข้าแต่งตัว” เจียงเยว่เยว่ลุกขึ้นจากหน้าคันฉ่อง เลือกสวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีเขียวไข่กานวลตา ชายเสื้อปักลายดอกเหมยเรียบง่าย คอเสื้อตัดเย็บสูงปิดลำคอระหงมิดชิดเพื่อซ่อนรอยจาง ๆ ที่ยังหลงเหลือ

ยิ่งเห็นร่องรอย นางยิ่งอยากจับมีดแทงบัณฑิตจอมปลอมสักร้อยมีด

นางผลัดแป้งให้ใบหน้าดูซีดเซียวลงเล็กน้อย พลางใช้ชาดแตะแต้มริมฝีปากให้ดูมีเลือดฝาดเพียงบางเบา ดูเป็นดรุณีที่เพิ่งหายจากไข้หนัก ทว่ายังคงความสง่างามตามแบบฉบับบุตรสาวแม่ทัพ ...

“ไปกันเถอะเสี่ยวชุน”

จวนตระกูลเซี่ยสายหลักตั้งตระหง่านอยู่บนถนนสายสำคัญของเมืองหลวง กำแพงสูงสีเทาเข้มสะท้อนถึงความโอ่อ่าและรากฐานอันมั่นคงของตระกูลบัณฑิตเก่าแก่

เจียงเยว่เยว่ก้าวลงจากรถม้า มีเสี่ยวชุนคอยพยุงข้างกาย นางสูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวข้ามธรณีประตูมุ่งหน้าสู่เรือนรับรองใหญ่ คิดในใจว่าในสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านเช่นนี้ ตระกูลสายรองย่อมไม่กล้าลงมืออย่างโจ่งแจ้ง

และที่สำคัญ นางต้องหาทางผูกสัมพันธ์กับผู้มีอำนาจที่แท้จริงในเรือนนี้เพื่อใช้เป็นเกราะกำบัง

ภายในห้องโถงใหญ่มีกลิ่นกำยานไม้กฤษณาหอมจาง ๆ บรรยากาศเงียบสงบและดูเคร่งครัดตามธรรมเนียมบัณฑิต เจียงเยว่เยว่ก้มหน้าเดินตามแม่นมเข้ามาในโถง สายตาสอดส่ายมองไปตรงกลางห้อง เห็นสตรีวัยสี่สิบกว่าท่าทางใจดี ทว่าแฝงความสง่างามภูมิฐาน สวมชุดผ้าแพรสีม่วงเข้มปักดิ้นเงิน นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ตรงกลาง นั่นคือ

‘ลู่ซื่อ’ หรือเซี่ยฮูหยิน ภรรยาเอกของอัครราชครู มารดาของเซี่ยหลิงจือ ความฝันอันยาวนานของนางนั้นทำให้นางได้รับรู้ว่าตระกูลเซี่ยใครมีอำนาจแท้จริง ๆ ซึ่งข้อนี้ถือว่าเป็นข้อดี

และคนผู้นี้คือผู้คุมอำนาจในเรือนหลังของสายหลัก หากข้าเกาะติดและทำให้ท่านป้าผู้นี้เอ็นดูได้ หลิวซื่อก็อย่าหวังจะแตะต้องข้าได้ง่าย ๆ

นางเดินเข้าไปไม่ได้มองซ้ายขวาให้ดี ตั้งใจทำให้สตรีผู้นี้ประทับใจ เรือนกายจึงค่อย ๆ ย่อลงเตรียมจะทำความเคารพตามมารยาท ทว่าในจังหวะที่นางเงยหน้าขึ้นเพื่อมองสบตากับเซี่ยฮูหยิน สายตากลับเหลือบไปเห็นเก้าอี้ตัวซ้ายมือที่ตั้งอยู่ถัดไป

ลมหายใจของเจียงเยว่เยว่พลันสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งในบัดดล บนเก้าอี้ตัวนั้น บุรุษร่างสูงโปร่งในชุดผ้าไหมสีฟ้าคราม สวมกวานหยกขาวรวบผมอย่างประณีตเรียบร้อย นั่งเอกเขนกอยู่ด้วยท่าทางสงบนิ่ง

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ที่ติ ผิวพรรณขาวสะอาดสะอ้าน ปราศจากคราบเหงื่อไคลและรอยข่วนที่นางฝากไว้เมื่อครึ่งเดือนก่อนอย่างสิ้นเชิง เขากำลังถือจอกชาดินเผาเนื้อดีอยู่ในมือขวา ท่วงท่าการยกจอกชาจรดริมฝีปากดูสง่างามนุ่มนวล สมกับตำแหน่งว่าที่ราชครูแห่งราชสำนัก

‘เซี่ยหลิงจือ!’ ราวกับรับรู้ถึงสายตาที่จ้องมองมา ชายหนุ่มชะงักมือที่ถือจอกชาลงเล็กน้อย นัยน์ตาสีดำขลับดั่งน้ำหมึกตวัดขึ้นสบเข้ากับดวงตาดอกท้อของนางอย่างจัง สายตาคมกริบคู่นั้นไม่มีแววประหลาดใจแม้แต่น้อย

นิ่งสงบดั่งสระน้ำลึกที่ไร้ระลอกคลื่น

เซี่ยหลิงจือไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เขาเพียงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างเชื่องช้า นิ้วชี้เรียวยาวเคาะลงบนขอบโต๊ะไม้เบา ๆ เป็นจังหวะ กึก... กึก... ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา

รอยยิ้มที่แลดูสุภาพอ่อนโยนต่อหน้าผู้คน ทว่าในสายตาของเจียงเยว่เยว่ มันกลับเป็นรอยยิ้มที่แสนร้ายกาจและเต็มไปด้วยความหมายที่ทำให้กระดูกสันหลังของนางเย็นวาบ! แต่ยังไม่เท่าเสียงที่เปล่งออกมาทักทายนาง

“นี่หรือ...ว่าที่หลานสะใภ้ของข้าที่พี่สะใภ้บ้านรองเอ่ยถึง?”