บทที่ 2 รังหมาป่า 1/2

รถม้ารับจ้างคันเก่าที่หลบตาคนแล่นมาจอดเทียบตรงตรอกแคบข้างจวนสกุลเจียงอย่างเงียบเชียบ เจียงเยว่เยว่กวาดสายตามองผ่านม่านหน้าต่าง เห็นด้านหน้าประตูใหญ่มีบ่าวรับใช้ของหลิวซื่อยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่สองคน

ร่างบางขยับกายอย่างระมัดระวัง ข่มความปวดร้าวที่บั้นเอวและจุดกึ่งกลางกาย หยิบหมวกคลุมหน้าใบกว้างลงมาปิดบังใบหน้า ก่อนจะพาร่างอันอ่อนระทวยลอบเข้าทางประตูด้านหลัง

เรือนด้านหลังเงียบสงบ ต้นไม้ใบหญ้ายังคงเปียกชื้นด้วยน้ำค้างยามเช้า ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นธรณีประตูด้านใน ร่างของสาวใช้คนสนิทที่นั่งคุดคู้อยู่ข้างบันไดหินก็ผุดลุกขึ้น ดวงตาของเสี่ยวชุนบวมช้ำจนแดงก่ำ แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

“คุณหนู!” เสี่ยวชุนร้องเสียงสั่น ถลาเข้ามากุมมือเจียงเยว่เยว่แน่น “บ่าวคิดว่าจะไม่ได้พบคุณหนูอีกแล้วเจ้าค่ะ เมื่อวานบ่าวถูกคนของท่านน้าหลิวจับไปขังไว้ในเรือนคนรับใช้เรือนรองตระกูลเซี่ย เพิ่งจะปล่อยตัวออกมาตอนฟ้าสาง พอกลับมาที่ห้องรับรองในเหลาไม่พบคุณหนู บ่าวแทบจะสิ้นใจ ไม่กล้าไปแจ้งทางการ กลัวคนจะเอาไปพูดให้เสียหาย...”

“ชู่ว์... เสี่ยวชุน เงียบก่อน” เจียงเยว่เยว่กระซิบเสียงแผ่ว ลมหายใจที่พ่นออกมาร้อนผ่าว “พาข้าเข้าห้องก่อนเถิด”

เสี่ยวชุนสังเกตเห็นชุดบุรุษตัวโคร่งที่นางสวมอยู่ รวมถึงฝีเท้าที่เดินลงน้ำหนักไม่เท่ากันคล้ายโดนทำร้ายมา แววตาของสาวใช้ไหววูบด้วยความตกตะลึง แต่เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดริมฝีปากแห้งผากของผู้เป็นนาย นางก็กลืนทุกคำถามลงคอ ไม่กล้าเอ่ยปากซักไซ้แม้แต่ครึ่งคำ

นางรู้ดีว่าอะไรควรรู้ อะไรควรปิดปาก หากถามมากความแล้วหลุดปากออกไป จะกลายเป็นไฟที่เผาทำลายคุณหนูของตนเอง สาวใช้ประคองร่างบางเข้าไปในเรือนชั้นในอย่างเงียบเชียบ ปิดประตูลงกลอนแน่นหนา

เจียงเยว่เยว่ทิ้งตัวลงบนตั่งนอนอย่างหมดแรง เสื้อคลุมสีขาวตัวใหญ่ของเซี่ยหลิงจือถูกปลดออก เผยให้เห็นรอยจ้ำแดงและรอยช้ำตามลำคอและผิวกาย เสี่ยวชุนที่เห็นเช่นนั้นมือไม้สั่นเทา รีบวิ่งไปตักน้ำอุ่นมาเช็ดตัวให้นางอย่างเบามือ น้ำตาของบ่าวตัวน้อยหยดแหมะลงบนหลังมือเจียงเยว่เยว่

“อย่าร้องไห้” เจียงเยว่เยว่เอ่ยเบา ๆ “ฟังข้าให้ดี เจ้าไปเอาเงินในถุงผ้านี้ ไปที่ร้านขายยาที่อยู่ห่างจากจวนสักหน่อย ทิศตะวันตกของเมืองหลวงยิ่งดี ซื้อยาห้ามครรภ์กับยาแก้ปวดลดไข้มาหลายเทียบหน่อย อย่าให้ใครเห็นหน้าหรือจำได้ว่าเป็นคนของจวนเรา”

“เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้” เสี่ยวชุนพยักหน้ารัวเร็ว รับถุงผ้าไหมปักดิ้นทองที่เจียงเยว่เยว่ยัดใส่มือ นางมองลวดลายประณีตบนถุงผ้านั้นครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ปริปาก รีบเก็บซ่อนไว้ในอกเสื้อ

“ส่วนเรื่องข้างนอก ให้พ่อบ้านแจ้งคนของหลิวซื่อไปตามตรงว่า ข้ากลับมาถึงจวนตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแต่ล้มป่วยกะทันหัน มีไข้สูง ไม่สะดวกรับแขก และให้พ่อบ้านเชิญหมอจากโรงหมอไป่เฉ่ามารักษาทุกวัน”

“เชิญหมอมาทุกวันหรือเจ้าค่ะ?”

“ใช่ เชิญมาตรวจทุกวัน ให้คนทั้งถนนรู้ว่าข้าป่วยหนักจริง ๆ”

“ส่งคนไปตลาดซื้อผักซื้อเนื้อ...ให้พ่อบ้านจัดการปล่อยข่าวออกไปว่าข้าป่วยต้องลมหนาวตั้งแต่เมื่อคืน เลยต้องซื้อของมาต้มโจ๊ก”

เสี่ยวชุนรับคำสั่งแล้วรีบเร้นกายออกไปทางประตูหลัง จัดการธุระตามที่สั่งอย่างคล่องแคล่ว เพราะเรื่องพวกนี้คุณหนูของนางประสบพบเจอมามาก ตั้งแต่ตอนที่ท่านแม่ทัพและฮูหยิน ก็มีพวกชุบมือเปิดปล่อยข่าวต่าง ๆ มากมาย เดิมพวกนางอยู่แดนใต้จึงอพยพขึ้นมาเมืองหลวงอยู่จวนพระราชทานหลังฮ่องเต้องค์ใหม่ครองราชย์

เมื่อยาน้ำสีดำข้นที่มีรสชาติขมจัดถูกดื่มลงคอ ความอุ่นร้อนของตัวยาแล่นผ่านลำคอลงสู่ท้อง เจียงเยว่เยว่ก็หลับตาลงทันที

“เอาน้ำตาลกุ้ยฮวามาให้ข้าหน่อย” ยานี้ช่างขมเหลือเกิน ขมจนนางอยากสำรอกออกมา แต่ไม่ได้เป็นยาห้ามครรภ์ เพราะคนผู้นั้นปลดปล่อยธาราสีขาวเข้าร่างกายนางมากมายเหลือเกิน

พิษไข้ที่รุมเร้าบวกกับความอ่อนล้าทางกายทำให้นางจมดิ่งสู่นิทรา นางนอนซมอยู่บนเตียงด้วยพิษไข้สูงถึงหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ๆ ฝันเห็นเปลวเพลิงที่แผดเผาจวนในชาติก่อน สลับกับสายตาคมกริบของบุรุษบนเตียงที่ก้มมองนางด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ...

วันที่สามหลังจากนั้น ร่างกายของนางเริ่มฟื้นฟูเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง รอยแดงช้ำตามผิวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองจาง ๆ ทว่าคนจากตระกูลเซี่ยสายรองก็ยังคงไม่ยอมรามือ เสี่ยวชุนยกถาดโจ๊กเข้ามาในห้อง วางลงบนโต๊ะข้างเตียงพลางถอนหายใจยาว

“คุณหนูเจ้าค่ะ คนของตระกูลเซี่ยสายรองมาทุกวันเลยเจ้าค่ะ วันนี้หลิวซื่อส่งแม่นมมาดักรอตั้งแต่เช้าตรู่ บอกว่าคุณชายเซี่ยเป็นห่วงคุณหนูจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ อยากจะเข้ามาเยี่ยมไข้ด้วยตนเองให้ได้ ข้าแจ้งไปแล้วว่าชายหญิงพบกันไม่เหมาะสม แต่ก็ดีที่พ่อบ้านกั้นไว้ที่หน้าประตูใหญ่ บอกว่าท่านหมอสั่งห้ามคนภายนอกเข้าพบ เกรงว่าจะนำลมหนาวเข้ามาซ้ำเติมอาการ” เจียงเยว่เยว่ยกช้อนคนโจ๊กในถ้วย นัยน์ตาดอกท้อทอประกายเรียบเฉย

“ปล่อยให้พวกเขารอไป บ่าวในจวนนี้ล้วนเป็นทหารผ่านศึกและคนเก่าแก่ของท่านพ่อ หลิวซื่อสั่งการพวกเขาไม่ได้”