เข้าสู่ระบบ
ณ สนามแข่งรถประจำตระกูลอัศวภิรวัฒน์
แสงแฟลชจากกล้องหลากหลายทิศทางสาดส่องไปยังจุดโฟกัสเบื้องหน้าปรากฏร่างสูงของผู้บริหาร สนามเอพีเซอร์กิต เป็นสนามแข่งประจำตระกูลมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในยุคนี้เลยก็ว่าได้
ครินทร์ อัศวภิรวัฒน์ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงในวัยเพียงยี่สิบห้า ด้วยโพรไฟล์สุดเพอร์เฟกต์ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของเครื่องหน้าอันหล่อเหลา ประกอบกับความสูงร้อยแปดสิบปลาย ๆ ชวนให้รูปลักษณ์ดูสง่าผ่าเผย ทำเอาสาวน้อยสาวใหญ่ทั้งประเทศพากันตกหลุมรักอย่างล้นหลาม
อีกทั้งฐานะทางครอบครัวยังอยู่ในระดับชนชั้นสูง มีธุรกิจหลากหลายประเภทอยู่ในการควบคุมดูแลของตระกูลอัศวภิรวัฒน์ในตอนนี้ ทั้งหมดทั้งมวลล้วนส่งผลให้ประธานบริษัทคนใหม่มีชื่อเสียงค่อนข้างโด่งดังไปทั่วประเทศ
ซึ่งนั่นย่อมมีทั้งข้อดีและข้อเสีย
จริงอยู่ที่ชื่อเสียงเหล่านั้นสามารถกระตุ้นทำกำไรให้กับธุรกิจสนามเอพีเซอร์กิตแห่งนี้ได้อยู่มากโข ทว่าข้อเสียก็มีมากไม่แพ้กัน
ในเมื่อเป็นที่รู้จักแก่ผู้คนมากมาย ย่อมต้องตกเป็นเป้าสายตาจากผู้ไม่หวังดีอยู่เสมอ รวมไปถึงนักข่าวจากหลายหน่วยงานที่พร้อมจะเขียนเรื่องราวของเขาลงสื่อโซเชียลมีเดีย ไม่ว่าจะเป็นในด้านดีหรือด้านเสียก็ตาม
เช่นนั้นหากจะตัดสินใจทำอะไรต้องระมัดระวังอยู่เสมอ ไม่เว้นแม้กระทั่งเวลาส่วนตัว หากพลั้งเผลอทำเรื่องพลาดท่าไม่เหมาะไม่ควร มีหวังชื่อเสียงที่สั่งสมมาเนิ่นนานคงได้พังทลายลงง่าย ๆ อย่างแน่นอน
หรือที่ใคร ๆ เขาเรียกกันว่า
ยิ่งอยู่สูงยิ่งหนาว
“มองกล้องนี้หน่อยครับ”
“ประธานครินทร์มองทางนี้หน่อยค่ะ”
“ประธานครินทร์ทางนี้ครับ”
รอยยิ้มฝืนผุดขึ้นบนเครื่องหน้าคมคายซึ่งหันซ้ายขวาตามเสียงเรียกจากพี่ ๆ สื่อมวลชนที่พร้อมใจกันกดถ่ายภาพเบื้องหน้าอย่างพร้อมเพรียง
ทว่าใบหน้าแย้มยิ้มก่อนหน้านี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งพร้อมกับรอยยิ้มเมื่อครู่เริ่มจางหาย เมื่อเสียงปริศนาจากนักข่าวชายผู้หนึ่งดังขึ้นท่ามกลางเสียงชุลมุน
“ขอสัมภาษณ์ถึงภาพหลุดที่เป็นข่าวในตอนนี้หน่อยได้ไหมครับ”
“วันนี้ประธานครินทร์ไม่สะดวกให้นักข่าวสัมภาษณ์ครับ” เป็นลูกน้องคนสนิทเช่นคีย์ที่เอ่ยแทรกขึ้น ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงส่งสัญญาณให้กับกลุ่มลูกน้องชายชุดดำนับสิบคนช่วยกันนักข่าวเหล่านั้นเอาไว้
“เฮียรองเชิญครับ”
“....” เครื่องหน้าคมเข้มทำเพียงพยักเล็กน้อยเป็นเชิงเข้าใจ ก่อนจะหันไปล่ำลานักข่าวที่ยังรัวแฟลชใส่เบ้าหน้าฟ้าประทานอยู่ไม่เลิก “เชิญพี่ ๆ นักข่าวสัมภาษณ์นักแข่งต่อได้เลยนะครับ วันนี้ผมมีธุระต้องไปจัดการต่อขอลาตรงนี้เลยก็แล้วกัน”
นิ้วเรียวยกขึ้นแตะสะพานแว่นตาเพื่อให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนขายาวจะก้าวออกจากสถานการณ์อันแสนน่าเบื่อนี้เต็มที จังหวะนั้นเองที่เสียงนักข่าวผู้หนึ่งดังขึ้นเรียกให้นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นต้องชำเลืองมองไปยังที่มาของเสียงนั้น
“ประธานครินทร์มีอะไรปิดบังสื่อมวลชนอยู่หรือเปล่าคะ”
เพียงเสี้ยววินาทีที่ประธานหนุ่มปรายตามองนักข่าวสาวผู้นั้น แม้จะเป็นเพียงเวลาสั้น ๆ หากแต่เขากลับจดจำรายละเอียดใบหน้าของเธอได้เป็นอย่างดี
ไม่นานร่างสูงก็สามารถย่างกรายออกจากสถานการณ์ชวนอารมณ์เสียได้สำเร็จ หากไม่ติดว่าห่วงภาพลักษณ์ของบริษัทและชื่อเสียงของวงศ์ตระกูล อย่าหวังว่าคนอย่างเขาจะยอมโผล่หน้าออกสื่อง่าย ๆ เช่นนี้
ปึก!
เสียงปิดประตูรถดังสนั่นลั่นไปทั่วบริเวณสร้างความหวาดผวาไปถึงลูกน้องชายชุดดำหลายราย ซึ่งยืนอยู่ในละแวกนั้นต่างพากันสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ไม่ต่างจากคีย์ที่กุลีกุจอรีบขึ้นไปประจำตำแหน่งสารถีด้วยความรวดเร็วก่อนที่เจ้านายจะได้หงุดหงิดไปมากกว่านี้
“เฮียรอง.....”
“ไหนมึงบอกจัดการเรียบร้อยแล้วไง” น้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยถามทั้งที่สายตายังคงเพ่งเล็งไปยังนักข่าวสาวเมื่อครู่อย่างไม่ลดละ
“ผมจ่ายค่าปิดปากไปทุกหน่วยงานแล้วนะครับ ไม่รู้ว่านักข่าวสองคนนั้นรู้ได้ยังไง”
“ไปสืบมา”
“ครับเฮียรอง”
“ออกรถ” เอ่ยสั่งพลางเอนกายทิ้งพิงเบาะเต็มแรง ก่อนจะถอดแว่นตาออกพร้อมกับยกมือขึ้นนวดคลึงขมับคลายความตึงเครียดที่มีในหัว ช่วงสองสามวันมานี้รู้สึกได้ว่างานค่อนข้างรัดตัว แม้แต่เวลาจะพักผ่อนยังแทบไม่มี หากรู้ว่าการเป็นผู้นำต้องเหนื่อยถึงเพียงนี้ เขาคงไม่ตกปากรับคำว่าจะดูแลบริษัทนี้แทนพี่ชายอย่างแน่นอน “หม่าม้าว่าไงบ้าง”
“คุณหญิงท่านฝากบอกว่า วันนี้ให้เฮียรองกลับไปทานข้าวเย็นที่บ้านครับ”
“เฮ้อ! วันอะไรของกูวะ” หากไม่ผิดจากที่คาดการณ์เอาไว้ ข่าวลือเรื่องภาพหลุดที่ถูกมือดีปล่อยลงสื่อโซเชียลคงได้ถึงหูผู้เป็นมารดาแล้วแน่แท้ “แล้วถ้ากูไม่กลับ?”
“คุณหญิงจะหักเงินเดือนผมครับ เฮียรองได้โปรดอย่าขัดใจคุณหญิงท่านเลย”
“กูโตแล้วนะ หม่าม้าทำอย่างกับกูเป็นเด็กไปได้” มือกระด้างยกขึ้นขยี้กลุ่มผมสีเทาอย่างแรง ก่อนจะเบือนหน้าเข้าหากระจกทอดสายตามองออกไปยังวิวทิวทัศน์ด้านนอกราวกับมันน่าสนใจอย่างไรอย่างนั้น
หากแต่ใครจะไปรู้เล่าว่าภาพในหัวมันกลับฉายชัดถึงนักข่าวสาวสวยคนก่อนหน้าจนยากจะลืม
“เจตนาของท่านก็คงเป็นห่วงเฮียรองแหละครับ”
“แล้วเฮียใหญ่ล่ะ ไปด้วยไหม”
“เห็นว่าพาเฮียไต๋กับคุณน้ำตาลไปเที่ยวต่างประเทศนะครับ”
“ทิ้งภาระให้กูคนเดียวเลยว่างั้น” อีกครั้งที่เจ้าตัวต้องถอนลมหายใจยาวเหยียดราวกับคนเบื่อหน่ายเต็มที
ตั้งแต่ที่พี่ชายมีครอบครัวเป็นตัวเป็นตนก็เอาแต่หมกตัวอยู่กับเมียและลูก กว่าจะโผล่หัวมาเจอหน้ากันสักหนก็แทบจะหาโอกาสได้ยากเสียเหลือเกิน
“แล้วโทรไปเลื่อนนัดพี่ดินหรือยัง” ความจริงแล้วคืนนี้เขามีนัดดื่มกับแผ่นดินที่คลับ ทว่าดันเป็นวันเดียวกันกับที่มารดาเรียกเข้าพบกะทันหัน เช่นนั้นจึงจำต้องเลื่อนนัดกับอีกฝ่ายอย่างเลี่ยงหลีกไม่ได้
“โทรแล้วครับ แต่คุณแผ่นดินเขายืนกรานว่ายังไงคืนนี้เฮียรองก็ต้องไปให้ได้ ห้ามผิดนัด”
“หม่าม้าคงไม่ยอม”
“จะให้ผมโทรไปยกเลิกอีกครั้งไหมครับ”
“ไม่ต้อง เดี๋ยวกูจัดการเอง” ว่าพลางล้วงสมาร์ตโฟนเครื่องหรูออกมาจากกระเป๋า และไม่รู้อะไรดลใจให้เขาจัดการค้นหารายชื่อนักข่าวของแต่ละองค์กร
กระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับนักข่าวผู้หนึ่งซึ่งจำได้แม่นว่าเป็นคนคนเดียวกันกับที่ตั้งคำถามเมื่อครู่ หญิงสาวมีใบหน้าโดดเด่นดูไม่เหมือนนักข่าวมากนัก เพราะถ้าหากโกหกว่าเป็นดาราดังก็คงเชื่อสนิทใจ
ไม่เพียงแค่รูปลักษณ์ที่ดูมีเสน่ห์เหลือล้น อีกทั้งเจ้าตัวยังเป็นนักข่าวที่กำลังโด่งดังกับการเขียนบทความด้วยสำนวนชวนน่าอ่านอีกต่างหาก
‘ชามา วัชรกิจภัจดี’
ตอนพิเศษ 3 เจ้าตัวเล็ก“ป๊า~” เสียงออดอ้อนมาพร้อมกับเจ้าหนูน้อยที่ตั้งหน้าวิ่งมาแต่ไกล ก่อนจะกระโจนเข้ากอดขาของผู้เป็นพ่อซึ่งกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่จึงมิได้สนใจลูกชายมากนัก เด็กชายที่เห็นเช่นนั้นจึงส่งเสียงร้องเรียกความสนใจอีกครา “ปะป๊า~”“งานที่สั่งให้ไปจัดการเรียบร้อยดีหรือเปล่า” ยังคงสนทนากับคนปลายสายอยู่ดังเดิม ขณะนั้นเองก็ใช้มือลูบหัวเจ้าตัวเล็กที่กอดขาเขาอยู่ในตอนนี้“ป๊า!”“อืมก็ดี งั้นแค่นี้ก่อนลูกกูงอแงแล้ว” ว่าจบก็ชิงตัดสายทิ้ง ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับลูกชายตัวเล็กที่เริ่มจะงอแงเข้าไปทุกที “ว่าไงครับลูก จะเอาอะไรไหนบอกป๊าหน่อยซิ”“คิดถึง”“คิดถึงป๊าเหรอครับ มา ๆ ป๊าอุ้ม” วงแขนแกร่งช้อนร่างเล็กของเจ้าหนูณนนท์ขึ้นอุ้มไว้แนบอก ก่อนจะกดจมูกลงฟัดแก้มจิ้มลิ้มสลับซ้ายขวาด้วยความมันเขี้ยว หากแต่ประโยคต่อมาที่ได้ยินกลับทำเอาเจ้าตัวหมดอารมณ์ไปเสียดื้อ ๆ“คิดถึงลุงไฟ”“......”“ลุงไฟไม่มาหาเลย”“ป๊าก็อยู่ตรงนี้ ณนนท์คิดถึงคนอื่นได้ยังไงกัน” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ เหตุใดลูกชายถึงได้มองข้ามผู้เป็นพ่อเช่นเขาแล้วดันไปถูกอกถูกใจไอ้คนเจ้าเล่ห์พรรค์นั้นก็ไม่รู้ยิ่งคิดก็ยิ่ง
ตอนพิเศษ 2 แสดงความเป็นเจ้าของ“เอาอันนี้ อันนี้ แล้วก็อันนี้ อันนี้ด้วย อันนี้ก็น่ากินแฮะ งั้น....เอาหมดเลย” นิ้วเรียวชี้ไปยังก้อนเค้กที่ตั้งอยู่ในตู้กระจกหลากหลายรสชาติทำเอาคุณแม่มือใหม่ถึงกับเลือกไม่ถูกกันเลยทีเดียว“ใจเย็น ๆ ค่อย ๆ เลือก ผมให้พี่เลือกสองชิ้นเอาที่ชอบที่สุดครับ” แม้จะอยากตามใจภรรยาอันเป็นที่รักเพียงใด หากแต่สุดท้ายก็ไม่สามารถทำได้อย่างใจต้องการ เหตุเพราะคุณหมอเน้นย้ำมาอย่างหนักแน่นว่าคุณแม่ต้องระมัดระวังเรื่องการกินเป็นพิเศษ เช่นนั้นจึงทำให้ไคต้องห้ามปรามภรรยาอย่างเลี่ยงหลีกไม่ได้ซึ่งเธอเองก็เข้าใจเหตุผลตรงนี้ดี“แค่สองชิ้นเองเหรอ” ว่าพลางทำตาปริบ ๆ หวังออดอ้อนเผื่อสามีจะเปลี่ยนใจบ้างแน่นอนว่าไคเองก็เกือบยอมแพ้ให้กับความน่ารักของหญิงสาวเสียแล้ว แต่โชคยังดีที่ดึงสติกลับมาได้จึงรีบเบือนหน้าหนีพยายามหลีกเลี่ยงการสบประสานตากับคนน่ารักอย่างยากลำบาก“ครับ แค่สองชิ้นหรือจะชิ้นเดียวดีนะ”“อ่า ๆ สองชิ้นสิสองชิ้น ชิ”“หึ”หลังจ่ายค่าเสียหายสำหรับของว่างทานเล่นจนเสร็จเรียบร้อย ทั้งคู่จึงเดินออกมาจากร้านเค้กที่ว่า จังหวะนั้นเองเสียงทักทายจากคนรู้จักก็ดังมาแต่ไกลทำเอาหญิงสาวต
ตอนพิเศษ 1 แรกเริ่มชีวิตคู่สิบเดือนต่อมาหลังกลับมาใช้ชีวิตที่ประเทศไทยได้ไม่นานทั้งไคและน้ำเหนือก็ตกลงปลงใจเข้าพิธีหมั้นหมาย เป็นพิธีที่ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายมิได้ใหญ่โตโอ่อ่ามากนัก แขกเหรื่อที่มาร่วมงานล้วนแล้วแต่เป็นญาติมิตรสนิทเป็นที่รู้จักมักจี่กันดีอยู่แล้วคราแรกทั้งไคและคุณหญิงฉัตรฉายต่างก็ไม่เห็นด้วย เหตุเพราะเป็นงานหมั้นหมายของลูกชายทั้งที จึงอยากจัดให้เหมาะสมกับฐานะของตระกูลมาเฟียที่สุด อีกเหตุผลนั่นก็คืออยากให้เกียรติฝ่ายหญิงเองด้วยทว่าน้ำเหนือกลับยืนกรานในคำพูดอย่างหนักแน่นว่าอยากจัดแบบเรียบง่ายไม่ซับซ้อน เช่นนั้นทุกคนจึงจำยอมทำตามความต้องการของเธอแต่โดยดีหลังเข้าสู่พิธีหมั้นหมายตามขนบธรรมเนียมประเพณีไทยจนแล้วเสร็จ ทั้งคู่ก็ใช้ชีวิตร่วมกันที่บ้านหรูในตระกูลอัศวภิรวัฒน์ มีบ้างบางคนที่รู้ถึงความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาของพวกเขา บ้างก็ยังไม่รู้เพราะทั้งคู่มิได้เปิดเผยอย่างโจ่งแจ้งแต่ก็ไม่ถึงกับปิดบังไปเสียทีเดียวแน่นอนว่าทั้งหมดทั้งมวลล้วนแล้วแต่ไม่ใช่ความต้องการของไคเลยสักนิดไคเองอยากป่าวประกาศให้ผู้คนบนโลกได้รับรู้จนแทบขาดใจว่านักข่าวสาวชื่อดังเช่นคุณชามานั้นเป็นภรรยาถู
พี่คนสวย 47 บทส่งท้ายบ้านเช่าเหตุเพราะอะพาร์ตเมนต์ของหญิงสาวไม่สามารถรองรับครอบครัวพี่ชายและเหล่าลูกน้องชายชุดดำของไคได้ เช่นนั้นเขาจึงจัดการเช่าบ้านหลังใหญ่เพื่ออำนวยความสะดวกสบายให้แก่ทุกคนหน้าจอสี่เหลี่ยมของสมาร์ตโฟนราคาแพงปรากฏภาพคุณหญิงฉัตรฉาย ซึ่งกำลังวิดีโอคอลสนทนากับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่กันตามลำพังส่วนคนที่เหลือก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือสำหรับจัดเตรียมอาหารในมื้อเที่ยง“ครับหม่าม้า”(มีเรื่องอะไรดี ๆ หรือเปล่าน้า ทำไมดูมีความสุขจังเลย)“ก็นิดหน่อยฮะ หนูมาพักผ่อนที่สิงคโปร์สักสองสามสัปดาห์แล้วเดี๋ยวกลับไปหาพร้อมข่าวดีนะครับ”(ข่าวดีที่ว่าใช่เรื่องลูกสะใภ้หรือเปล่าเอ่ย)“ม้ารู้?” คิ้วเข้มทั้งสองข้างกดต่ำพร้อมกับมองจ้องไปยังลูกน้องคนสนิทที่พอได้สบตากับเขาก็สะดุ้งโหยงคล้ายคนมีความผิดติดตัวก็ไม่ปาน(โธ่ลูก นี่เมียมาเฟียเลยนะจะไม่รู้ได้ยังไง)“ไอ้คีย์มันปากพล่อยบอกหม่าม้าเหรอ มันพูดอะไรนอกเหนือจากนั้นอีกครับ”(ใช่คีย์ที่ไหนน้องสาวหนูต่างหาก.....)ไม่ทันที่คุณหญิงฉัตรฉายจะได้เอ่ยอะไรไปมากกว่านี้ก็เป็นอันต้องเก็บความตั้งใจทั้งหมดเอาไว้ เมื่อจู่ ๆ ลูกสะใภ้ดีเด่นก็โผล่หน้าเข้ามาในกล
พี่คนสวย 46 ครอบครัว‘ถ้าจับไอ้นั่นยัดเข้าปากสวย ๆ นี่จะเสียวแค่ไหนกันนะ’และดูเหมือนเขาจะเผลอจินตนาการไปถึงท่วงท่าในอดีตเกินควรเสียจนลืมให้ความสนใจกับหญิงสาวซึ่งจู่ ๆ ก็ตะคอกเสียงดังด้วยความหงุดหงิด“นี่ ยังฟังที่ฉันพูดอยู่ไหมฮะ!”“ฟังครับฟัง ไหนคนสวยมีเรื่องอะไรลองเล่าให้พี่สุดหล่อคนนี้ฟังหน่อยสิจ๊ะ”“ไอ้เด็กนี่มันจะไม่หยุดจริง ๆ ใช่ไหมฮะ!” ครั้งนี้เสียงแหลมมาพร้อมกับร่างเล็กที่เตรียมจะหยัดกายลุกหนีจากสถานการณ์ชวนอารมณ์เสีย ทว่ากลับไม่ได้ทำอย่างใจหวังเมื่อถูกวงแขนกำยำกอดรัดเหนียวแน่นยิ่งกว่ากาวทาท่อ“อ่า ๆ โอเคยอมแล้วครับ ยอมแล้ว ๆ”“....” หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนท้ายที่สุดจะตัดสินใจเอ่ยถามถึงความสงสัยที่มีมาอย่างยาวนาน “นายเคยคิดจะบอกฉันเรื่องที่รู้จักกันกับไฟบ้างหรือเปล่า?”“.....” ไคเงียบไปชั่วครู่จู่ ๆ ก็รู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตแผ่กระจายมาจากดวงตากลมโตที่เอาแต่จับจ้องเขาอยู่ในตอนนี้จนเริ่มขนลุกไปทั่วทั้งตัวเสียแล้วและแน่นอนว่าคนเจ้าเล่ห์เช่นเขาก็สามารถหาทางหนีทีไล่ให้กับตนเองได้เสมอ“ก็ต้องบอกอยู่แล้วสิ ผมตั้งใจจะบอกพี่อยู่แท้ ๆ แต่ดันมาเกิดเรื่องซะก่อน” แค่พูดคงไม่พอเขายัง
พี่คนสวย 45 2/2 ผมรักพี่ NC“ไม่เป็นไรหรอกน่า มาทำกันอีกครั้งเถอะ” ครานี้เจ้าหล่อนว่าพร้อมกับจัดการนวดคลึงแท่งร้อนอย่างยั่วยวน เพียงเท่านั้นก็สามารถทำให้มันกลับมาคึกคักได้อีกหนก้นอวบยกขึ้นเล็กน้อยส่งผลให้ปลายหัวหยักจ่ออยู่ช่องทางรัก ทว่าไม่ทันจะได้กดสะโพกลึกกลับต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงทุ้มดันดังขึ้น“พี่เหนือเดี๋ยว...”“วะ...ว่าไง” ทั้งที่ตอนนี้ร่างกายเธอต้องการบางสิ่งบางอย่างเอามาเติมเต็มจนแทบควบคุมสติไม่ไหวอยู่แล้วแท้ ๆ หากแต่อีกฝ่ายดันเอาแต่ขัดจังหวะอยู่ได้“ผมไม่ได้เตรียมถุงมา”“.....” ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น เธอเงียบไปชั่วครู่อย่างคนใช้ความคิดก่อนท้ายที่สุดจะตัดสินใจ “ไม่เป็นไร ฉันไว้ใจนาย”“พี่แน่ใจนะ”“อะ...อื้ม” ใบหน้าสะสวยพยักหงึกหงักเป็นเชิงตกลง ก่อนจะต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ ก็อีกฝ่ายก็ปรับเปลี่ยนท่า จับเธอนอนราบไปกับโซฟาโดยที่เขาก็ตามมาทับทาบอย่างรู้งานสองสายตาสบประสานกันอย่างลึกซึ้ง“ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง พี่เชื่อใจผมนะครับ” ว่าพลางกดจูบซับหน้าผากมนแผ่วเบาราวกับเป็นการให้คำมั่นสัญญาว่าอย่างไรแล้วเขาจะไม่ผิดคำพูดอย่างแน่นอนและทันทีที่หญิงสาวพยักหน้าเ







