ว่าไงคะคุณมาเฟีย 4 สัมผัสน่ารังเกียจ

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 4 สัมผัสน่ารังเกียจ

ท่ามกลางความมืดสลัวมีเพียงแสงไฟริบหรี่จากสายฟ้าฟาดสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างบานหรูเข้ามาด้านในพอให้ได้เห็นทัศนวิสัยเลือนลาง

เสียงของพายุฟ้าฝนด้านนอกโหมกระหน่ำลงมาไม่หยุด ส่งผลให้บรรยากาศอันมืดมิดดูอ้างว้างเจือปนความน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น

ความเหน็บหนาวเริ่มกัดกินหัวใจลุกลามไปทั่วเรือนร่างเรียกให้มือบางต้องควานหาผ้าห่มกระชับขึ้นคลุมจนถึงลำคอระหง

อาการปวดหัวรุมเร้าคงเป็นพิษจากการร้องไห้มาอย่างหนัก

“หนาว” เรียวปากแห้งผากพยายามเปล่งเสียงอย่างยากลำบาก รู้อยู่เต็มอกว่าห้องที่อาศัยในตอนนี้คงเป็นสถานที่อันตราย หากแต่ร่างกายไม่รักดีกลับไร้เรี่ยวแรงไม่สามารถฝืนดันตัวลุกขึ้น ทำได้เพียงนอนขดตัวใต้ผ้านวมผืนหนาหาความอบอุ่นเข้าสู่ร่างกายไร้ประโยชน์นี้ “ฮึก คิดถึงแม่จัง”

“อ่อนแอ” น้ำเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด “บทเหยื่อมันคงเล่นง่ายสินะ”

“คะ...คุณเป็นใคร” เสียงเบาหวิวเอ่ยถามพยายามหรี่ตามองหาคู่กรณีผ่านความมืดมิด หากแม้แต่เงาก็ไม่สามารถมองเห็นได้

“มีปัญญากู้แต่ไม่มีปัญญาใช้คืน”

“.....”

“พวกไร้ความรับผิดชอบ”

“หยุดนะ!!” ถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามต่าง ๆ นานาที่ได้ยินสร้างความเจ็บปวดให้แก่เจ้าตัว ลำพังด่าว่าทอเธอเพียงคนเดียวคงพอทนฟัง แต่ลามไปถึงผู้ให้กำเนิดเช่นนั้นคงยอมให้ไม่ได้

“ทำไม รับไม่ได้งั้นสิ” ร่างสูงขยับตัวออกจากมุมมืดก้าวไม่กี่ก้าวก็เข้าประชิดร่างเล็กที่นอนสั่นเทิ้มไปทั้งตัว “ไม่เก่งแล้วเหรอ”

“จับตัวฉันมาทำไม” ดวงตากลมโตเพ่งเล็งไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างเตียง พยายามสังเกตใบหน้าของคู่กรณีทว่าความมืดมิดกลับทำลายจอประสาทตาจนมิอาจมองเห็นเค้าโครงของเครื่องหน้านั้นได้เลย “ขอบอกไว้ก่อนเลยนะฉันไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น ถ้าคิดจะจับมาเพื่อขู่แม่ฉันก็เสียใจด้วย”

“คิดว่าฉันชอบเล่นไร้สาระนักหรือไง” ดวงตาคมเข้มมองจ้องหญิงสาวอวดดีอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะโน้มตัวลงต่ำพลางยกแขนขึ้นค้ำยันเตียงนุ่มเอาไว้

“จะทำอะไรของคุณ ออกไปนะ” ความใกล้ชิดกับชายแปลกหน้าสร้างความหวาดหวั่นให้ตีแผ่ไปถึงหัวใจ ทั้งที่กลัวจนแทบฉี่ราดแต่กลับต้องทำใจสู้เข้าไว้

“หึ” เขาแสยะยิ้มร้ายใช้โอกาสที่อีกฝ่ายไร้เรี่ยวแรงรีบโน้มเครื่องหน้าลงต่ำจนแนบชิดใบหูพลันเสียงแหบเสน่ห์ก็ดังขึ้น “ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ด้วยกันสองต่อสอง....เธอคิดว่าไงหื้ม”

“อะ...ออกไป”

“ถ้ายังดื้อไม่เลิกฉันก็ไม่รับประกันความปลอดภัยของแม่เธอ”

“......” คำขู่ที่ได้ยินเต็มสองรูหูส่งผลให้เธอนอนแน่นิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวกลัวว่าผู้เป็นแม่อาจจะต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะมีเธอเป็นตัวต้นเหตุ

“ยอมแล้วงั้นเหรอ ง่ายเหมือนกันแฮะ” มุมปากหยักยกยิ้มอย่างพึงพอใจ พลันสัญชาตญาณชายก็แตกซ่านจัดการจูบซับผิวเนื้อเนียนตามซอกคอขาวอย่างหื่นกระหาย กลิ่นกายแปลกใหม่ปลุกเร้าเลือดลมให้สูบฉีดไหลเวียนลงต่ำสู่ตัวตนความเป็นชาย

กลิ่นแอลกอฮอล์ดีกรีแรงตีเข้าจมูกบ่งบอกว่าร่างสูงคงถูกความมึนเมาครอบงำสติ กลีบปากบางเม้มเข้าหาพร้อมด้วยเรียวมือเล็กกำผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่น สัมผัสรุนแรงที่อีกฝ่ายมอบให้มันช่างน่ารังเกียจและน่าขยะแขยงสิ้นดี แม้ภายในใจจะอยากปฏิเสธต่อต้านทว่ากลับทำได้เพียงแค่นอนแน่นิ่งปล่อยให้เขาย่ำยีเรือนร่างจนพอใจ

เครื่องหน้าคมคายยังคงซุกไซ้ลำคอระหงพลางดูดเม้มสร้างรอยแดงช้ำอย่างหื่นกาม ก่อนที่เขาจะไล่ลงต่ำจวบจนถึงเนินเนื้ออวบอิ่มไม่สนใจความรู้สึกเจ้าของเรือนร่างเลยสักนิด รู้เพียงแค่ตอนนี้ในกายหนาร้อนวูบวาบลามไปถึงตัวตนที่เริ่มพองขยายใหญ่จนคับเป้าขึ้นเรื่อย ๆ

อย่างไรแล้วในค่ำคืนนี้เขาต้องได้ปลดปล่อยความสุขให้สาสมกับที่ว่างเว้นมาหลายสัปดาห์ ไวทันความคิดมือร้ายกาจเคลื่อนเข้าบีบขยำก้อนเนื้อกลมกลึงผ่านเสื้อนักศึกษาอย่างบ้าคลั่งสร้างความปวดหนึบให้เจ้าตัวจนแทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

“ก็คิดว่าจะใหญ่กว่านี้ซะอีก” ที่เคยได้จับได้บีบก่อนหน้านี้ล้วนแล้วแต่ผ่านเครื่องมือหมอมานับไม่ถ้วน หากให้เดาคนใต้ร่างในตอนนี้คงไม่ต่างกัน ไม่รอให้เสียเวลาใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงตะโบมดูดเต้าเนื้ออวบอิ่มผ่านเนื้อผ้าจนเปียกชื้นไปด้วยน้ำลายเป็นวงกว้าง ขณะที่มือซุกซนยังคงบีบเคล้นเนินนมอีกข้างอย่างบ้าคลั่ง

“จะ...เจ็บ” เดิมทีเรี่ยวแรงยังแทบไม่มีให้ต่อต้าน หนำซ้ำยังถูกคนแปลกหน้ารังแกชนิดที่ว่าไม่อ่อนโยนเลยแม้แต่น้อย แล้วเป็นเช่นนั้นมีหรือที่ร่างเล็กจะทนรับไหว “ไม่ไหว....”

ทว่าอีกฝ่ายกลับตีความหมายผิดเพี้ยนไป

“อยากแล้วงั้นเหรอ หึ คิดว่าจะแตกต่างจากผู้หญิงพวกนั้น” รอยยิ้มเหยียดหยามผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างจากเนินเนื้ออวบใหญ่ไม่ถึงคืบ “ก็ง่ายเหมือนกันนี่หว่า”

แคว่ก!

เสื้อนักศึกษาตัวโปรดถูกมือกระด้างฉีกขาดภายในเสี้ยววินาที โชคดีที่ความมืดมิดยังช่วยปิดบังความอวบใหญ่ของเนินเนื้อเอาไว้ มิเช่นนั้นคนบนร่างคงได้เห็นไปถึงไหนต่อไหน ทว่าดูเหมือนสวรรค์จะไม่เข้าข้างคนตัวเล็กสักเท่าไหร่ เพราะไม่ทันไรดวงไฟบนหัวเตียงกลับสว่างจ้าฝีมือของใครคงไม่ต้องเดา

พรึ่บ

แสงสว่างจากโคมไฟช่วยให้สายตาคมเข้มได้มองเห็นใบหน้าขาวซีดของคู่กรณีได้อย่างชัดเจน พลันความหิวกระหายที่กำลังตีตื้นขึ้นก็หล่นวูบลงจนมลายหายสิ้นเมื่อเห็นเต็ม ๆ ตาว่าคนใต้ร่างได้สลบไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“อ่อนแอฉิบหาย” ตั้งแต่ขึ้นเตียงร่วมกับคู่ขามาแทบนับครั้งไม่ถ้วนยังไม่เคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน หญิงสาวเหล่านั้นทั้งเร่าร้อนทั้งสู้มือแตกต่างจากน้ำตาลที่เอาแต่นอนนิ่ง อีกทั้งยังสลบหนีเขาไปดื้อ ๆ อีกต่างหาก

เห็นทีคงต้องหยุดความใคร่เอาไว้เสียก่อน

และไม่รู้อะไรดลใจให้เขาต้องเคลื่อนมือขึ้นวัดอุณหภูมิที่หน้าผาก ทันทีที่หลังมือแตะสัมผัสลงผิวเนื้อความร้อนก็ตีแผ่จนเขารู้สึกได้ “แค่ดมนิด ๆ หน่อย ๆ ถึงกับไข้เลยเหรอวะ”

ท้ายที่สุดแล้วร่างสูงก็จำยอมหยัดกายลุกขึ้นยืนปล่อยให้คนป่วยได้เป็นอิสระ สมาร์ตโฟนเครื่องหรูถูกคว้าขึ้นมากดเบอร์โทรหาคนสนิท

“มีคนป่วยมึงช่วยจัดการแทนกูที”