ว่าไงคะคุณมาเฟีย 2 เกิดอะไรขึ้น

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 2 เกิดอะไรขึ้น

หากกล่าวว่าความสุขที่สุดในชีวิตคือการได้รักได้ครอบครอง เธอขอค้านหัวชนฝายืนกรานเลยว่า ‘การได้แอบรักนั้นมีความสุขเสียยิ่งกว่า’ ได้ยืนมองเขาจากมุมมืดมุมนี้ ได้เห็นรอยยิ้มที่มิอาจปฏิเสธว่ามันสามารถช่วยชุบหัวใจที่ไร้ชีวิตชีวาให้พองโตขึ้น เพียงแค่ได้แอบรักแอบมองอยู่ห่าง ๆ เพียงเท่านั้นก็ถือว่ามีความสุขแล้ว

แม้นในชีวิตจริงจะไม่สามารถยืนเคียงข้างกับคนที่หัวใจเรียกร้องได้ ขอเพียงสมหวังในห้วงแห่งฝันหวานจะเป็นการขอมากไปหรือเปล่า

เสียงของอาจารย์ในคาบเรียนชั่วโมงสุดท้าย ไม่สามารถรบกวนเวลานอนของคนตัวเล็กที่ฟุบหน้าลงโต๊ะหนังสือหลับตาพริ้มพลางคลี่ยิ้มบาง ๆ บ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังเคลิบเคลิ้มอยู่ในห้วงฝันสุดแสนพิเศษซึ่งคนนอกมิอาจคาดเดาได้

ทว่าใบหน้าสะสวยที่ปรากฏอยู่ในตอนนี้ช่างดึงดูดความสนใจจากชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จนไม่สามารถละสายตาไปได้เลย

ความงดงามไม่ว่าจะเห็นสักกี่ครายังคงน่ามองไม่มีเบื่อ คิ้วบางขมวดมุ่นเมื่อถูกรบกวนจากเจ้าปอยผมที่ร่วงหล่นลงบดบังกรอบหน้า

ด้วยความหวังดีมือกระด้างค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหา หมายจะจัดการกับกลุ่มผมเหล่านั้น พลันก้อนเนื้อภายใต้อกแกร่งเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะราวกับจะระเบิดเสียให้ได้ แต่แล้วทุกอย่างก็พังทลายลงเมื่อเสียงของนิวเยียร์ดังขึ้นดึงสติเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อให้รีบชักมือกลับอย่างไว

“ไอ้ไฟจะกลับไหมห้อง มึงรีบปลุกไอ้ตาลเลยไปอดหลับอดนอนมาจากไหนก่อน” เสียงใสซึ่งพยายามควบคุมโทนให้ดูแข็งกร้าวเอ่ยสั่งการเพื่อนสนิทพลางเก็บสัมภาระเข้ากระเป๋าไปด้วย

“เออ ๆ”

ทว่าไม่ทันจะได้เอ่ยปากปลุกเสียด้วยซ้ำ คนที่ถูกกล่าวถึงดันปรือตาขึ้นพลางกะพริบถี่รัวปรับรูม่านตารับแสงให้มองเห็นได้คมชัดขึ้น “นี่เราหลับไปนานแค่ไหนกัน” 

“สักพักได้” ไฟว่าพลางลอบสังเกตใบหน้าของคนที่เพิ่งลืมตาตื่นมาหมาด ๆ รอยยิ้มเอ็นดูผุดขึ้นบนเครื่องหน้าคมคายเล็กน้อย ก่อนที่นิ้วเรียวจะแตะลงข้างแก้มตัวเองเป็นเชิงบอก “เช็ดหน่อย”

“หา....” ดวงตากลมโตเบิกกว้างรีบยกมือขึ้นถูคราบน้ำลายข้างแก้มด้วยความเขินอาย “สงสัยเราจะนอนเพลินไป แหะ ๆ”

“นอนเพลิน ฝันถึงใครเหรอจ๊ะสุดสวย” เสียงแซวจากหญิงห้าวมาพร้อมกับใบหน้าที่สวยไม่แพ้กันเคลื่อนเข้าหาจนใกล้ชิด หรี่ตามองหวังจับผิดเพื่อนสนิทที่อาจจะแอบฝันหวานถึงหนุ่มที่ไหน “หรือว่าจะฝันถึงรุ่นพี่คาร์...อุ๊บ”

“...” เรียวมือเล็กรีบยกขึ้นปิดปากเพื่อนสนิทพร้อมกวาดสายตามองนักศึกษาในห้องด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน “เงียบ ๆ หน่อย เดี๋ยวเพื่อนได้ยิน”

หากแต่ยังหลงเหลือความสงสัยเอาไว้ให้ใครอีกคนต้องกดคิ้วต่ำ

“ใคร?” ใบหน้าหล่อเหลาหันมองน้ำตาลสลับกับนิวเยียร์ด้วยสีหน้าฝืนยิ้มเต็มที และจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ “หรือว่า...รุ่นพี่คาร์เตอร์?”

“ไอ้ไฟมันพูดเองน้าไม่เกี่ยวกับฉัน”

“หยุดกันทั้งคู่เลย” คนตัวเล็กแสร้งทำหน้ายู่กลบเกลื่อนอาการขวยเขินที่ลามไปถึงพวงแก้มทั้งสองข้างปลั่งแดงขึ้นยิ่งกว่าลูกตำลึงสุก เธอเองไม่ได้คิดปิดบังเพื่อนทั้งสองตั้งแต่แรกเริ่ม หากแต่ในตอนนี้เกรงว่าเพื่อนในชั้นเรียนจะได้ยินแล้วเอาไปซุบซิบนินทาว่าร้ายจนอาจจะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของอีกฝ่ายเอาได้ “ก็บอกให้เบา ๆ ไง”

“จ้า ๆ แม่คนสวยของนิว”

“คนสวยของไฟต่างหาก” ภายใต้สีหน้าฝืนยิ้มกลับต้องพยายามกักเก็บความรู้สึกบางอย่างเอาไว้อย่างยากลำบาก “ว่าแต่วันนี้น้ำตาลจะไปดูเราซ้อมฟุตบอลไหม”

“วันนี้เรารีบน่ะ ขอโทษด้วยนะไฟ” สัมภาระบนโต๊ะหนังสือถูกยัดลงกระเป๋าลวก ๆ เธอเองก็กลัวว่าเพื่อนสนิทจะน้อยใจจึงไม่ลืมที่จะปลอบประโลม “ไม่เป็นไรหรอกน่ายังไงซะก็ยังมีนิวอยู่ เอาไว้ครั้งหน้าเราไม่พลาดแน่ โอเคไหม”

“...” สีหน้าคิดหนักฉายชัดอยู่เต็มประดา หากให้พูดกันตามตรงคงต้องบอกว่าน้อยใจจริง ๆ ที่เธอผิดนัด ทว่าเมื่อเห็นรอยยิ้มออดอ้อนของเพื่อนสนิทเขาเองก็นึกโกรธไม่ลง “ก็ได้ ๆ ถ้าครั้งหน้ายังผิดนัดอีกต้องพาเราไปเลี้ยงหมูกระทะด้วยนะ”

“ได้สิ” รอยยิ้มสดใสผุดขึ้นบนใบหน้าผุดผ่องซึ่งก็เป็นอย่างทุกครั้งที่คนมองเช่นไฟมักจะเผลอยิ้มตามอยู่เรื่อยมา

“หยุดทำตัวน่ารักสักที คนมองมันใจจะขาดตายแล้วรู้ไหม” ไม่ว่าเปล่าเขายังเผลอบีบแก้มนุ่มนิ่มนั้นด้วยความมันเขี้ยว ซึ่งท่าทางสนิทสนมของเพื่อนกลุ่มนี้ก็เป็นที่คุ้นชินแก่สายตาคนนอกเสียแล้ว

“นี่ ๆ จะสวีทอะไรก็เกรงใจคนหล่อ ๆ อย่างฉันบ้างนะ” นิวเยียร์ว่าพลางกลอกตามองบนนึกหมั่นไส้ในความรักเพื่อนลำเอียงของมัน “จะไปได้ยังไอ้ไฟ”

“เออ ๆ เร่งไรนัก” ไฟกระแทกเสียงตามประสา ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้ฟังดูนุ่มละมุนขึ้นเมื่อพูดคุยกับเพื่อนคนสวย “น้ำตาลกลับได้ใช่ไหม”

“ได้ ไฟกับนิวรีบไปเถอะ” เธอฉีกยิ้มกว้างเพื่อให้อีกฝ่ายคลายกังวล “รีบไปเถอะน่า”

“ถึงบ้านแล้วรีบโทรหาเรา” จู่ ๆ ภายในหัวใจก็รู้สึกโหวงเหวงขึ้นมาอย่างน่าประหลาด อดเป็นห่วงเพื่อนตัวเล็กไม่ได้ “ห้ามลืมนะ โอเคไหม”

“มึงไม่ต้องไปเตะบอลแล้วไอ้ไฟ ไปส่งไอ้ตาลเถอะ กูก็จะได้ไปหาสาวด้วย รำคาญตาฉิบหาย” เห็นไอ้ไฟอาลัยอาวรณ์แล้วน่าถีบสิ้นดี หากไม่ติดว่ามันอยู่ใกล้กับเพื่อนคนสวยของเธอ ป่านนี้คงได้กระโดดถีบสองตีนไปเสียแล้ว

“ไปได้แล้วไฟ เราโตแล้วดูแลตัวเองได้”

ท้ายที่สุดแล้วคนทั้งสามก็ถึงเวลาแยกย้ายกันเสียที เพื่อนสนิททั้งสองที่ดูเหมือนจะเป็นคู่อริเสียมากกว่าลากคอกันไปสนามฟุตบอล ส่วนคนตัวเล็กรีบจำอ้าวออกไปรอรถประจำทางที่ป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัยเพียงลำพัง

ตลอดทั้งทางเธอทั้งอึดอัดทั้งรู้สึกร้อนเพราะโชคไม่ช่วยดันเจอเข้ากับรถประจำทางไร้เครื่องปรับอากาศ มีเพียงพัดลมตัวเก่าช่วยบรรเทาความอบอ้าวภายในห้องโดยสารได้เพียงเล็กน้อย

เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามกรอบหน้าสวยของสาวขี้ร้อน และแล้วเส้นทางแห่งความทรมานนี้ก็สิ้นสุดลงเมื่อรถประจำทางคันที่ใช้บริการแล่นเข้าจอดหน้าป้ายรถเมล์เก่าไร้การทำนุบำรุงมาหลายปี

หญิงสาวจัดการจ่ายค่าเดินทางให้แก่พนักงานขับรถ จากนั้นจึงสาวเท้ามุ่งหน้าเดินไปตามตรอกซอยด้วยความเร่งรีบ

ในมือถือถุงพลาสติกห่อหุ้มกล่องใบใหญ่ด้านในบรรจุเค้กมะพร้าวก้อนโตซ่อนอยู่ ก่อนหน้านี้เธอแวะซื้อมันมาจากร้านประจำตั้งใจกลับมาฉลองวันเกิดของผู้เป็นแม่ร่วมกับท่านเพียงสองคน ซึ่งเจ้าเค้กที่ว่าก็คือสาเหตุที่ทำให้เธอจำยอมต้องผิดนัดไฟในวันนี้

เรียวขาสวยก้าวเดินไปตามฟุตพาทมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังท้ายสุดของซอยไม่เร่งรีบมากนัก ทว่าสายตาดันไปสะดุดเข้ากับรถหรูสีดำหลายคันจอดเรียงรายอยู่นอกรั้วหน้าบ้านของตน

“รถเยอะจัง หรือแม่เชิญใครมาวันเกิดงั้นเหรอ” คิ้วบางขมวดมุ่นสงสัยกับรถเหล่านั้นเต็มที ด้วยความร้อนรนใจเดินไม่กี่ก้าวก็เข้าสู่บริเวณบ้านของตัวเองได้สำเร็จ

แต่แล้วเสียงไม่ชอบมาพากลที่ดังออกมาจากด้านในของตัวบ้านยิ่งทำให้เธอตื่นตระหนกกระวนกระวายรีบสาวเท้าเข้าไปดูสถานการณ์ในทันที

ภาพแรกที่ได้เห็นมันพานให้หัวใจดวงน้อยหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม เรียวขาเล็กหยุดชะงักนิ่งเผลอปล่อยเค้กที่ถืออยู่ในมือร่วงลงสู่พื้นอย่างไม่ตั้งใจ “กะ...เกิดอะไรขึ้นคะแม่”

“มาสักทีนะนังหนู”