ว่าไงคะคุณมาเฟีย 3 จับตัวลูกสาวมันไป

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 3 จับตัวลูกสาวมันไป

ข้าวของภายในบ้านถูกรื้อกระจัดกระจายเต็มพื้น บ่งบอกว่าเป็นฝีมือของเหล่าชายฉกรรจ์ชุดดำนับสิบ ซึ่งยืนล้อมรอบคุณวิดาที่นั่งร้องไห้ขวัญเสียอยู่

กว่าสติของคนตัวเล็กจะหวนกลับมา ก็ในตอนที่เสียงร้องปานจะขาดใจของผู้เป็นแม่ดังขึ้นเรียกให้ลูกสาวต้องรีบเข้าไปสวมกอดเพื่อปลอบประโลมมารดา

“แม่คะนี่มันเรื่องอะไรกัน” กระซิบกระซาบถามเพื่อให้ได้ยินกันเพียงสองคน แต่ดูท่ามันคงจะดังจนเกินไปจึงทำให้หนึ่งในชายเหล่านั้นได้ยินไปด้วย

“นี่นังหนู ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็คืนเงินมาซะดี ๆ” หัวหน้าแก๊งตะคอกเสียงดังใส่สองแม่ลูกจนสะดุ้งโหยง หวาดกลัวกับใบหน้าโหดเหี้ยมของชายผู้นั้น อีกทั้งช่วงเอวสอบยังมีปืนเหน็บเอาไว้อีกคนละกระบอก “เฮียใหญ่เขาอุตส่าห์ให้โอกาส แต่พวกแกกลับไม่รู้จักเกรงใจ”

“เฮียใหญ่? แล้วให้โอกาสอะไรคะแม่?” เครื่องหมายคำถามวนเวียนอยู่ในหัวเต็มไปหมด ประโยคที่ชายร่างสูงใหญ่ผู้นั้นเปล่งออกมาราวกับว่าพวกมันรู้จักมักจี่ครอบครัวของเธอเป็นอย่างดี

“น้ำตาล...” คุณวิดาพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นเครือ ความรู้สึกผิดประเดประดังเข้ามาจนต้องหลบสายตาลูกสาวอย่างเลี่ยงหลีกไม่ได้ เจ้าหล่อนทำใจอยู่ชั่วครู่กว่าจะยอมเกริ่นเข้าเรื่องที่ปกปิดลูกสาวมาเนิ่นนาน “แม่ผิดเอง แม่ไว้ใจคนผิด”

“คนผิด? แม่หมายถึงใครคะ หรือว่าลุงเทพทัตเหรอ” เทพทัตที่กล่าวถึงคือพี่ชายของผู้เป็นแม่ที่คอยอยู่เคียงข้างช่วยเหลือซึ่งกันและกันมาโดยตลอด ถึงกระนั้นก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทั้งคู่มีปัญหาแคลงใจรวมถึงมีเรื่องราวเกี่ยวข้องกับชายชุดดำเหล่านี้เช่นไรกันแน่

“....” ใบหน้าที่ไม่ได้แก่ลงตามอายุพยักเล็กน้อยตอบรับว่าสิ่งที่ลูกสาวเอ่ยมานั้นถูกต้องทุกประการ “แม่กับลุงทัตตัดสินใจกู้นอกระบบ เอาเงินก้อนนั้นมาหมุนใช้ในบริษัทก่อน”

ธุรกิจอาหารแห้งที่ทำอยู่ในช่วงนี้เริ่มขาดทุนเรื่อย ๆ กระทั่งไร้หนทางออกคุณวิดาจึงตัดสินใจกู้นอกระบบเพื่อนำเงินเหล่านั้นมาหมุนใช้ในบริษัทเสียก่อน

“แล้วยังไงต่อคะ”

“หึ ไม่เคยส่งดอกไม่เคยส่งต้น...” ชายชุดดำเว้นวรรคประโยคเพื่อดึงความสนใจจากสองแม่ลูกก่อนจะเอ่ยต่อ “รวม ๆ แล้วก็หกเดือน”

“แม่ส่งทั้งต้นทั้งดอกทุกเดือน ฮึก ไม่เคยขาดสักบาท” ผู้เป็นแม่ร่ำไห้พลางสะอึกสะอื้นเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างสุดซึ้ง ไม่เคยคิดว่าคนที่เจ้าหล่อนไว้ใจที่สุดบัดนี้กลับแว้งกัดหักหลังหอบเงินหนีไปเสวยสุขเพียงลำพัง “เป็นเพราะไอ้เทพทัต! ไอ้เทพทัตคนเดียวมันเอาเงินไปเล่นพนันลับหลังแม่ แม่ผิดเองที่ไว้ใจมัน....ฮือ”

“แล้วยอดเงินมันเท่าไหร่คะแม่ ตาลพอมีเงินเก็บในบัญชีอยู่บ้าง เดี๋ยวตาลจะช่วยแม่เอง” หากมัวแต่กล่าวโทษกับสิ่งที่ผิดพลาดไปแล้วคงสูญเสียเวลาเปล่าประโยชน์ สู้มาช่วยกันคิดหาวิธีแก้ไขปัญหาเสียยังดีกว่า หากจำนวนเงินไม่มากนักเธอเองก็พอมีหนทางช่วยแม่อยู่บ้าง ทว่าท่าทางส่ายหน้าไปมาของท่านกลับทำให้เธอเริ่มใจเสีย “เท่าไหร่คะแม่บอกตาลสิ”

“รวมดอกรวมต้นเกือบสิบล้าน” น้ำเสียงน่าเกรงขามดังขึ้นอย่างเย็นยะเยือกแตกต่างจากคนฟังอย่างสิ้นเชิง

“สิบล้าน!!” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ความจริงที่เพิ่งรับรู้ส่งผลให้มือไม้สั่นเทาทำตัวไม่ถูก น้ำตาเจ้ากรรมก็ดันเอ่อล้นขอบตาจนร้อนผ่าว ความเจ็บแปลบกลางอกตีตื้นขึ้นจนพูดไม่ออก ไม่ใช่ว่าเธอผิดหวังกับเรื่องที่แม่ปิดบังเสียเมื่อไหร่ หากแต่รู้สึกผิดเสียมากกว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเธอไม่เคยรับรู้ถึงปัญหาของครอบครัวเลยสักนิด

“ฮึก ตาลแม่ขอโทษ แม่ผิดเองแม่ขอโทษ” คุณวิดาปล่อยโฮอย่างคนไร้หนทางออกพลางโอบกอดลูกสาวเอาไว้แนบแน่น ทั้งเสียใจทั้งโกรธเคืองที่ถูกคนใกล้ตัวหักหลัง ในตอนนี้ชีวิตเธอและลูกคงถึงทางตันแล้วจริง ๆ ก่อนพ่อของลูกลาลับจากโลกนี้ไปได้ฝากฝังให้เธอดูแลลูกสาวเพียงคนเดียวให้ดีที่สุด หากแต่ทุกอย่างกับพังทลายลงด้วยฝีมือของผู้เป็นแม่เช่นหล่อนเอง “ถ้าพวกแกจะเอาชีวิตฉันก็ขอให้ปล่อยลูกสาวฉันไป”

“ไม่เอา แม่อย่าพูดแบบนี้ ฮึก ไม่เอา ฮือ” น้ำตาหลั่งไหลลงเป็นสายพลางส่ายหน้าอย่างไม่ยอมรับ หลังจากพ่อเสียไปแล้วทั้งชีวิตเธอมีแม่เพียงคนเดียวเท่านั้น หากหลังจากนี้จะต้องใช้ชีวิตเพียงลำพัง เช่นนั้นขอตายไปพร้อมกับมารดาเสียยังดีกว่า “ถ้าพวกแกฆ่าแม่ฉันงั้นก็เอาชีวิตฉันไปด้วย ฮึก”

“หึ ก็ดี จะได้ไม่ต้องคุยให้เสียเวลา” ชายผู้นั้นยกปืนขึ้นเล็งเป้าไปยังแม่ก่อนจะสลับมายังลูกสาว รอยยิ้มร้ายเผยชัดบนใบหน้าโหดเหี้ยม “ว่าแต่....ใครก่อนดีล่ะ”

“ฉันเอง”

“ตาล หลบไป แม่จะปกป้องลูกเอง”

“....” คนตัวเล็กขยับตัวเข้าไปบดบังร่างท้วมของแม่เอาไว้ ก่อนจะยกมือขึ้นจับปลายกระบอกปืนเคลื่อนเข้าจ่อกลางกบาลพลางหลับตาต้อนรับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น “ยิงสิ”

“ดี ใจกล้าดี” แววตาคู่คมฉายชัดถึงความเกรี้ยวกราด ยอมรับในความใจกล้าของหญิงสาวผู้นี้ มือหยาบกร้านเตรียมลั่นไกจัดการสะสางปัญหาให้กับเฮียใหญ่ตามคำสั่ง ทว่า....

ครืด ครืด

“ใครมันโทรมาไม่รู้เวล่ำเวลาวะ” น้ำเสียงไม่สบอารมณ์สบถออกมาอย่างหัวเสีย กระนั้นก็รีบล้วงเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูรายชื่อ พลันสีหน้าก็ปรับเปลี่ยนเป็นอ่อนน้อม รวมถึงน้ำเสียงเองก็ปรับโทนให้ฟังดูอ่อนลง “ว่าไงครับคุณคีย์”

(.........)

“รับทราบครับ” รับคำเสร็จสรรพจึงกดวางสายพร้อมกับลดปืนลงเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อย ก่อนจะหันหลังให้กับสองแม่ลูกพลางออกคำสั่งเสียงเข้ม

“จับตัวลูกสาวมันไปให้เฮียใหญ่”