ว่าไงคะคุณมาเฟีย 1 ให้ลงมือเลยไหมครับ

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 1 ให้ลงมือเลยไหมครับ

มหาวิทยาลัย

เสียงพากย์กีฬาประกอบกับเสียงจากกองเชียร์ข้างขอบสนามดังกระหึ่มครึกโครมส่งกำลังใจให้นักกีฬาที่เพิ่งชนะการแข่งขันมาหมาด ๆ

หน้าจอสี่เหลี่ยมของสมาร์ตโฟนเครื่องหรูฉายภาพนักแข่ง คาร์เตอร์ อัศวภิรวัฒน์ ทั้งมีรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาและมีฝีมือเก่งฉกาจ สมเป็นนักแข่งที่กำลังโด่งดังที่สุดในประเทศไทย ณ ตอนนี้

เขาจูบถ้วยรางวัลชนะเลิศค้างไว้ก่อนจะชูมันขึ้นสูงเพื่อให้นักข่าวและแฟนคลับได้บันทึกภาพแห่งความภาคภูมิใจในฤดูกาลนี้

สีหน้าเรียบนิ่งที่ฉายชัดบนใบหน้าอันหล่อเหลาสลับกับยกยิ้มบางครั้งในยามที่ถูกนักข่าวสัมภาษณ์ส่งผลให้ น้ำตาล ณิชาภัทร ซึ่งกำลังรับชมรับฟังอยู่ถึงกับต้องคลี่ยิ้มตามไปด้วย

ระหว่างที่กำลังง่วนอยู่กับการดูคลิปในมือถือ ทันใดนั้น....

ปั่ก!

กุหลาบสีแดงช่อใหญ่ถูกวางกระแทกลงโต๊ะหินอ่อนต่อหน้าของหญิงสาว ก่อนจะตามมาด้วยร่างของนักศึกษาหญิงห้าวที่ทิ้งตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเธอ

หากแต่กุหลาบช่อนั้นกลับไม่สามารถเรียกร้องความสนใจจากคนสวยซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ เมินเฉยต่อผู้มาเยือนไปเสียดื้อ ๆ

“นี่ ฉันเบื่อจะเป็นไปรษณีย์ให้แกแล้วนะณิชาภัทร” สาวห้าวหน้าสวยบ่นกระปอดกระแปดอย่างไม่สบอารมณ์

ไม่บ่อยนักที่เจ้าหล่อนจะเรียกชื่อจริงของอีกฝ่าย แต่วันนี้เป็นเพราะเจ้าตัวหมดความอดทนกับการรับหน้าที่เป็นขนส่งรักโรแมนติกนี้เต็มที

ทุกวี่วันมักจะมีชายหนุ่มในมหาวิทยาลัยไม่ซ้ำหน้าคอยทอดสะพานส่งมอบดอกกุหลาบ บ้างก็ขนมนมเนย ให้กับหญิงสาวอยู่เป็นประจำ หากแต่ไม่มีเลยสักครั้งที่เจ้าตัวจะยอมรับน้ำใจจากชายเหล่านั้น แน่นอนว่าเมื่อเจ้าตัวไม่ยอมรับอย่างที่ควรจะเป็น ชายหนุ่มหน้าหนาก็มักจะแก้ปัญหาด้วยการไหว้วานเพื่อนสนิทของเธอให้ส่งมอบแทนอยู่เรื่อยมา

“แกก็รู้นี่นาว่าฉันไม่ชอบ ยังจะรับมาอีก” น้ำตาล ณิชาภัทร หญิงสาวในชุดนักศึกษาเข้ารูปอวดส่วนเว้าโค้งของเรือนร่างอันทรงเสน่ห์ ทั้งใบหน้ายังดูสะสวยโดดเด่นชวนให้ชายหนุ่มที่เดินผ่านไปมามองจนตาเป็นมัน กระนั้นเจ้าตัวกลับไม่คิดจะให้ความสนใจต่อสิ่งรอบข้าง นอกเหนือจากหน้าจอมือถือที่ปรากฏภาพของใครบางคน....

“สรุปฉันผิดใช่ไหมเนี่ย ถ้าแกไม่อยากให้คนพวกนั้นมาตามจีบก็แล้วทำไมไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักทีล่ะ” นิวเยียร์เอ่ยอย่างเป็นต่อ เรื่องง่ายเพียงนี้เหตุใดเพื่อนของเธอจึงมักทำให้เป็นเรื่องยากอยู่เสมอ “หน้าตาก็ดี แค่โพสต์โสดก็ตอบแชตไม่หวาดไม่ไหวแล้วมั้ง”

“ไม่เอา ฉันยังไม่พร้อม” เรียวปากสวยขยับตอบทั้งสายตายังคงจ้องจดอยู่บนหน้าจอสี่เหลี่ยมไม่ลดละ ก่อนที่รอยยิ้มบางจะผุดขึ้นบนกรอบหน้า

“ยิ้มอะไรของแก อย่าบอกนะว่า....” นิวเยียร์หรี่ตามองจับพิรุธพลางชะโงกหน้าเพื่อดูว่าสิ่งใดที่เพื่อนกำลังให้ความสนใจอยู่ ทว่าก็ไม่ไวเท่านิ้วเรียวจัดการล็อกหน้าจอเอาไว้ได้ทัน ถึงอย่างนั้นก็มิอาจปกปิดได้อยู่ดี “ดูรุ่นพี่คาร์เตอร์อีกแล้วสิท่า?”

“....” ไร้เสียงตอบรับ หากแต่เครื่องหน้างดงามกลับเบือนหลบสายตาจับผิดไปอีกทาง ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นพยายามกลั้นยิ้มไม่ให้หลุดต่อหน้าเพื่อนสนิท

“โธ่ตาล พี่เขาเรียนจบไปแล้ว แกควรจะเลิกหวังได้แล้วนะ หล่อ ๆ รวย ๆ มาจีบแกนับไม่ถ้วนไม่สนใจสักคนเลยเหรอ”

“เลิกชอบง่าย ๆ ก็ดีอะดิ” เมื่อนึกไปถึงเครื่องหน้าคมคายยามได้แอบมองครั้นอีกฝ่ายยังคงศึกษาอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย พลันรอยยิ้มหลงใหลก็ฉีกกว้างขึ้นอีกครั้ง

ใช่แล้วล่ะเธอแอบชอบรุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ตั้งแต่เข้าศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง ในตอนนั้นรุ่นพี่คาร์เตอร์อยู่ปีสามซึ่งมีอายุห่างกับเธอเพียงสองปี แน่นอนว่าตอนนี้น้ำตาลเข้าสู่ปีสี่อีกฝ่ายย่อมจบการศึกษาไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

สามปีกับการแอบชอบรุ่นพี่อยู่ฝ่ายเดียว แม้ว่าเขาจะก้าวขาออกจากรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ไปแล้ว จากที่เคยแอบมองอยู่แทบทุกวันกลับกลายเป็นว่าไม่ได้เจอะเจอหน้าอย่างเมื่อก่อน แต่ด้วยเพราะเธอติดตามไอจีของเขาไว้จึงทำให้เห็นความเคลื่อนไหวในชีวิตประจำวันอยู่ตลอด

ทั้งอีกฝ่ายยังเป็นถึงนักแข่งรถมีชื่อเสียงโด่งดังระดับประเทศ พลอยให้น้ำตาลได้เห็นข่าวคราวของเขาผ่านหน้าจอทีวีอยู่เรื่อยมา หรือหากมีครั้งใดที่โปรแกรมแข่งรถตรงกับช่วงวันหยุด เธอก็มักจะไปเชียร์ข้างขอบสนามอยู่บ่อยครั้ง

แต่โอกาสเหล่านั้นก็มักจะหาได้ยากเสียจริง เพราะนาน ๆ ทีเจ้าตัวจะยอมลงสนามสักหน

“คุยอะไรกันอยู่ครับสาว ๆ สีหน้ามีความสุขเชียว” บุคคลที่สามเช่นไฟเข้ามาขัดจังหวะสาว ๆ ที่กำลังเมาท์มอยกันอย่างออกรสปาก

“ใครสาวแล้วใครมีความสุข กูเนี่ยนะมีความสุข ไอ้ตาลคนเดียวสิไม่ว่า” เป็นนิวเยียร์ที่ชี้นิ้วเข้าหาตัวพลางเลิกคิ้วขึ้นสูง หน้าตาบอกบุญไม่รับถึงเพียงนี้ ไอ้เพื่อนตัวสูงมันตาบอดหรืออย่างไรถึงได้เห็นว่าเธอกำลังมีความสุข

“กูก็หมายถึงน้ำตาลนั่นแหละ ยิ้มแต่เช้าแบบนี้มีเรื่องอะไรดี ๆ หรือเปล่าครับคนสวย” จังหวะที่พูดคุยกับน้ำตาลรีบปรับน้ำเสียงให้ฟังดูนุ่มละมุนขึ้น แตกต่างจากพูดคุยกับนิวเยียร์ไปโดยสิ้นเชิง

“แหม กับไอ้ตาลนี่พูดเพราะตลอด ทีกับกูอย่างกับจะแดกหัว” เอ่ยค่อนขอดเพื่อนหนุ่มทีเล่นทีจริง

“ไหนบอกเป็นผู้ชาย ผู้ชายก็พูดแมน ๆ ได้ดิ” ไอ้ที่ว่าเป็นผู้ชายได้แค่นิสัยเท่านั้น ส่วนรูปลักษณ์ของนิวเยียร์ก็ผู้หญิงดี ๆ นี่เอง สัดส่วนเว้าโค้งไม่แพ้หญิงอื่นเลยสักนิด อีกทั้งยังปล่อยผมยาวยิ่งกว่าน้ำตาลอีกต่างหาก ปานนั้นบอกตัวเองเป็นลูกผู้ชาย?

“เออดิ กูนี่แหละลูกผู้ชายตัวจริง” ว่าพลางยักคิ้วยียวนใส่เพื่อนหนุ่ม ไม่รู้ว่าตอนอนุบาลมันกินนมหมดไปกี่ลังโตมาถึงได้ตัวสูงเยี่ยงเปรตเช่นนี้

เปรตแค่ตัวพอนิสัยไม่ต้อง

เนื่องจากทั้งนิวเยียร์และไฟเป็นเด็กต่างจังหวัด บ้านของทั้งคู่อยู่ติดกันจึงทำให้พวกเขาสนิทสนมกันมาตั้งแต่ยังเล็ก ไม่แปลกที่จะใช้สรรพนามค่อนข้างดิบเถื่อน ซึ่งก็ใช้พูดคุยกันมาตั้งแต่วัยเยาว์จึงไม่มีใครคิดแคลงใจแต่อย่างใด

อีกเหตุผลคงเป็นเพราะบุคลิกของทั้งสองสาวช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ไฟเข้าหาคนละวิธี

น้ำตาลเป็นสาวหวานพูดน้อยเรียบร้อยน่ารัก ใจเย็น อดทนเก่งมากพอสมควร แต่ถ้าหากได้หมดความอดทนขึ้นมา นางฟ้าผู้นี้สามารถแปรเปลี่ยนเป็นนางยักษ์ได้ภายในพริบตา

ส่วนนิวเยียร์เธอเป็นสาวห้าวสายลุยมากกว่าน้ำตาล มักพูดจาโผงผางแต่ย่อมรู้กาลเทศะ กล้าได้กล้าเสีย ทว่าลึก ๆ แล้วเธอกลับอ่อนไหวง่ายซึ่งข้อนี้ไฟเองก็รู้ดีเช่นกัน

“ใกล้ได้เวลาแล้ว เราเข้าเรียนกันดีกว่าไหม” เป็นน้ำตาลที่เอ่ยแทรกขึ้นท่ามกลางบทสนทนาเอนเอียงไปทางทะเลาะกันเสียมากกว่า ขืนปล่อยไว้นานกว่านี้มีหวังไม่ใครก็ใครได้เป็นฝ่ายงอนขึ้นมาจริง ๆ อย่างแน่นอน

“ไปสิ เบื่อขี้หน้าไอ้ไฟจะแย่” ว่าพลางเชิดหน้าพร้อมกับสะบัดก้นเดินหนี

“กูก็เบื่อมึงเหมือนกันไอ้นิว” ตะโกนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้

“เออดี งั้นคืนนี้มึงกลับไปนอนห้องตัวเองเลย ภาระฉิบหาย”

“กูก็แค่พูดเล่นเปล่าวะเพื่อนรัก”

“มึงไม่ต้องมาการละคร!!”

“...” น้ำตาลส่ายหน้าเอือมระอากับนิสัยไม้เบื่อไม้เมาไม่ลงรอยของทั้งคู่ ก่อนจะรีบจำอ้าวก้าวขาตามเพื่อนสนิททั้งสองไปด้วยความว่องไว

หารู้ไม่ว่าภายในรถหรูซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลมากนัก มีสายตาคมกริบของบุคคลน่าเกรงขามซึ่งนั่งอยู่ด้านในห้องโดยสารคอยลอบมองการกระทำของเธออยู่ทุกอิริยาบถ

“คนนั้นแหละครับคุณน้ำตาล ให้ผมลงมือเลยไหมครับ”

“ทำตามแผนเดิม”

“ได้ครับเฮียใหญ่”