บทที่ 3

จ้าวเซ่อเซ่อราวกับถูกอสนีบาตฟาดฟัน โลหิตทั่วร่างคล้ายหยุดนิ่ง

“ล้วนเป็นเพราะหลานสั่งสอนภรรยาได้มิค่อยดีนัก จึงทำให้ตัวนางกระทำความผิดใหญ่หลวงเช่นนี้” เซี่ยชิงเยี่ยนค้อมกายคารวะอย่างลึกซึ้ง “ขอเสด็จอาโปรดพระราชทานอภัย หลานจะจัดเตรียมของขวัญชิ้นใหม่มาถวายเพื่อเป็นการไถ่โทษพ่ะย่ะค่ะ”

ถ้อยคำแต่ละคำล้วนดั่งคมมีดที่กรีดลึกลงกลางใจของจ้าวเซ่อเซ่อ นางเผยอปากขึ้น ทว่ากลับไร้ซึ่งสุ้มเสียงใดเล็ดลอดออกมา

“นางจ้าว” ฮองเฮาทรงส่ายพระพักตร์ด้วยความผิดหวัง “เจ้าเคยขึ้นชื่อว่าเป็นสตรีที่เพียบพร้อมด้วยรูปโฉมและกิริยามารยาทแห่งเมืองหลวง ข้าชื่นชอบเจ้ามาโดยตลอด นึกไม่ถึงว่าบัดนี้เจ้าจะกระทำความผิดใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ ช่างทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก”

“เห็นแก่ที่เจ้าเป็นถึงฮูหยินโหว โทษตายละเว้นได้ แต่โทษเป็นยากจะหลีกหนี ใครก็ได้—”

“ตบปากหนึ่งร้อยที!”

“ขอฮองเฮาโปรดทรงพิจารณาด้วยเพคะ!” จ้าวเซ่อเซ่อคุกเข่าคลานไปเบื้องหน้าสองก้าว “หม่อมฉันถูกใส่ร้าย!”

ทว่าไม่ทันที่นางจะเอ่ยจบ แม่นมสองคนก็พุ่งตัวเข้ามา มือที่ราวกับคีมเหล็กกดทับลงบนไหล่ของนาง

“เพียะ!”

ฝ่ามือแรกฟาดลงมา จ้าวเซ่อเซ่อรู้สึกชาหนึบไปครึ่งซีกหน้า กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก โลหิตไหลซึมลงมาตามมุมปาก

“เพียะ!”

ฝ่ามือที่สองยิ่งหนักหน่วงกว่าเดิม ภาพเบื้องหน้าของนางดำมืดลงเป็นระลอก หูอื้ออึง สองแก้มปวดแสบปวดร้อนราวกับถูกนาบด้วยเหล็กเผาไฟ

……

เซี่ยชิงเยี่ยนยืนอยู่ด้านข้าง มองดูจ้าวเซ่อเซ่อถูกกดลงกับพื้น ทนรับฝ่ามือที่ฟาดลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า โลหิตหยดรินจากมุมปากจนย้อมเสื้อผ้าเป็นสีแดงฉาน

ปลายนิ้วของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย จิตใต้สำนึกสั่งให้เขาก้าวไปข้างหน้า

“ท่านโหว...” ซูหลิงอินดึงแขนเสื้อของเขาไว้กะทันหัน น้ำเสียงสั่นเครือ “ขะ ข้ากลัวเจ้าค่ะ...”

“หากรู้แต่แรกข้าคงไม่ส่งของขวัญชิ้นนี้ไป ล้วนเป็นความผิดของข้าเอง...”

เซี่ยชิงเยี่ยนหลับตาลงครู่หนึ่ง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขากลับเหลือเพียงความราบเรียบ

เขายกมือขึ้นปิดตาของซูหลิงอินไว้ พลางเอ่ยเสียงเบา “มิต้องกลัว”

“ต่อให้เจ้าก่อเรื่องใหญ่โตปานใด ข้าก็จะคอยปกป้องเจ้าเอง”

สิ้นสุดการตบปากหนึ่งร้อยที สติสัมปชัญญะของจ้าวเซ่อเซ่อก็เลือนรางเต็มทน

นางถูกโยนกลับมายังจวนโหวและถูกขังไว้ในศาลบรรพชน ต้องใช้โลหิตคัดลอกคัมภีร์ถวายฮองเฮาเพื่อไถ่โทษ

เปลวเทียนวูบไหว จ้าวเซ่อเซ่อคุกเข่าอยู่บนเบาะรองนั่ง ปลายนิ้วที่สั่นเทาจุ่มน้ำหมึก ขีดเขียนตัวอักษรลงไปทีละเส้นทีละขีด

ทุกตัวอักษรที่เขียนลงไป ล้วนเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดลงกลางใจ

นางนึกถึงยามที่เซี่ยชิงเยี่ยนเคยปัดเป่าพายุฝนทั้งหมดให้แก่นาง

นึกถึงยามที่เขาแย้มยิ้มพลางกล่าวว่า “ฮูหยินของข้า ผู้ใดก็ห้ามรังแก”

และยิ่งนึกถึงภาพในวันนี้ ยามที่เขาปิดตาของซูหลิงอินเอาไว้ แล้วเอ่ยว่า “มิต้องกลัว ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”...

“แหมะ—”

หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนกระดาษเซวียนจื่อ ทำให้รอยอักษรสีเลือดแผ่ซึมกระจายออก

จ้าวเซ่อเซ่อมิอาจฝืนทนได้อีกต่อไป ภาพเบื้องหน้ามืดดับ ก่อนจะสลบไสลไป

ยามฟื้นคืนสติขึ้นมาอีกครั้ง จ้าวเซ่อเซ่อก็พบว่าตนนอนอยู่บนเตียงอันอ่อนนุ่ม

เซี่ยชิงเยี่ยนกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง ในมือประคองชามยา พลางเป่าให้เย็นลงอย่างระมัดระวัง

เมื่อเห็นว่านางฟื้นแล้ว หัวคิ้วของเขาก็คลายลง “ตื่นแล้วหรือ? ยังเจ็บอยู่หรือไม่?”

น้ำเสียงของเขาช่างอ่อนโยนเฉกเช่นในวันวาน จนทำให้จ้าวเซ่อเซ่อเหม่อลอยไปชั่วขณะ

ทว่าบาดแผลถูกโบยตีที่แสบร้อนกลางแผ่นหลังกลับย้ำเตือนนางในทันที

บุรุษผู้ซึ่งเคยทะนุถนอมนางไว้กลางฝ่ามือ มาบัดนี้กลับทนมองนางถูกตบปากหนึ่งร้อยทีหน้าตาเฉยเพียงเพื่อสตรีอีกคน

“ท่านโหวไม่ไปอยู่เป็นเพื่อนแม่นางซูแล้วมาทำอันใดที่นี่เจ้าคะ?” นางเบือนหน้าหนี น้ำเสียงแหบพร่า

เซี่ยชิงเยี่ยนวางชามยาลง พลางถอนหายใจ “หลิงอินตกใจกลัวตั้งแต่งานเลี้ยงในวัง นางจึงมีท่าทีหงอยเหงาเศร้าซึมมาตลอด”

เขายื่นมือออกไปหมายจะลูบเรือนผมของนาง ทว่ากลับถูกเบี่ยงหลบ “ข้าลองมาทุกวิถีทางแล้วแต่ก็ไร้ผล จนกระทั่งเมื่อครู่นี้นางบอกว่า...”

“อยากเห็นเจ้าฟ้อนรำระบำจิงหง”

จ้าวเซ่อเซ่อเงยหน้าขึ้นขวับ ไม่อยากจะเชื่อหูตนเอง “ท่านว่ากระไรนะ?”

“เพียงแค่รำสักครั้ง” เซี่ยชิงเยี่ยนลดน้ำเสียงให้อ่อนลง “ทำให้นางเบิกบานใจขึ้นมาได้ก็พอ”

“ข้าไม่รำ” จ้าวเซ่อเซ่อกำชายผ้าห่มแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “เซี่ยชิงเยี่ยน ท่านดูสภาพของข้าในตอนนี้เถิด ท่านจะให้ข้าร่ายรำได้อย่างไร?”

“เซ่อเซ่อ” จู่ ๆ เซี่ยชิงเยี่ยนก็ตีหน้าขรึม นัยน์ตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ทะนุถนอม บัดนี้กลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “เจ้าคือฮูหยินโหว สมควรยึดถือสามีเป็นใหญ่”

เขาลุกขึ้นยืน ทอดสายตามองนางจากมุมสูง “ข้าสั่งให้เจ้ารำ เจ้าก็มิอาจขัดได้”

เขายกมือส่งสัญญาณ หญิงรับใช้ร่างบึกบึนหลายคนก็พุ่งพรวดเข้ามา ดึงตัวจ้าวเซ่อเซ่อให้ลุกจากเตียงโดยไม่ฟังคำทักท้วงใด ๆ

นางพยายามขัดขืน ความเจ็บปวดจากบาดแผลปริแตกทำให้นางหน้ามืด ทว่าก็มิอาจต้านทานเรี่ยวแรงของหญิงรับใช้เหล่านั้นได้

“เซี่ยชิงเยี่ยน!” นางตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงโศกสลด ทว่ากลับได้คืนมาเพียงแผ่นหลังของเขาที่หันจากไป

ณ ศาลากลางน้ำ จ้าวเซ่อเซ่อถูกบังคับให้ยืนร่ายรำอยู่บนแท่นหยก

ทั่วร่างของนางเต็มไปด้วยบาดแผล ขยับกายเพียงนิดก็เจ็บปวดจนเหงื่อเย็นผุดพราย ทว่าระบำจิงหงนั้นเน้นย้ำเรื่องความพลิ้วไหวประดุจเมฆาล่องลอยและสายน้ำไหลหลาก นางจึงทำได้เพียงกัดฟันอดทน

ภายในศาลาริมฝั่ง ซูหลิงอินอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของเซี่ยชิงเยี่ยน นัยน์ตาทอประกายระยิบระยับ “ฮูหยินร่ายรำได้งดงามยิ่งนักเจ้าค่ะ!”

จ้าวเซ่อเซ่อทอดมองเงาร่างของทั้งสองที่พิงแอบกัน จู่ ๆ ก็นึกถึงที่มาของระบำชุดนี้

ในปีนั้นเซี่ยชิงเยี่ยนเคยกล่าวว่าระบำจิงหงต้องร่ายรำให้คนในดวงใจชม นางจึงพากเพียรฝึกฝนอยู่ถึงสามเดือนเต็ม เพียงเพื่อจะมอบความประทับใจให้เขาในวันเกิด

ยามหมุนตัวในจังหวะสุดท้าย จ้าวเซ่อเซ่อก็ก้าวเท้าพลาด

“ตู้ม!”

น้ำในทะเลสาบอันเย็นเยียบมิดท่วมศีรษะในชั่วพริบตา นางตะเกียกตะกายลอยตัวขึ้นเหนือผิวน้ำ แลเห็นเซี่ยชิงเยี่ยนผุดลุกขึ้นยืนในทันที

“เซ่อเซ่อ!” ความตื่นตระหนกพาดผ่านใบหน้าของเขาไปวูบหนึ่ง

ในจังหวะที่เขาตั้งท่าจะพุ่งตัวออกมานั่นเอง สาวใช้ของซูหลิงอินก็กรีดร้องขึ้นกะทันหัน “ท่านโหว! คุณหนูถูกก้างปลาติดคอเจ้าค่ะ!”

ร่างของเซี่ยชิงเยี่ยนชะงักงัน เขาหันกลับมามองจ้าวเซ่อเซ่อที่กำลังดิ้นรนอยู่ในน้ำ สลับกับมองซูหลิงอินที่กำลังไอด้วยความทรมานอยู่ภายในศาลา

ความลังเลในชั่วขณะนั้น เปรียบเสมือนมีดทื่อเล่มหนึ่งที่กรีดคว้านหัวใจของจ้าวเซ่อเซ่อออกเป็นสองซีกทั้งเป็น

“ตามหมอหลวง!”

ในท้ายที่สุดเขาก็หันหลังกลับ ก้าวยาว ๆ ไปหาซูหลิงอินแล้วอุ้มนางขึ้นมาในอ้อมแขน

จ้าวเซ่อเซ่อดำผุดดำว่ายอยู่ในทะเลสาบ ร้องเรียกชื่อของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่ากลับเห็นเพียงแผ่นหลังของเขาที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ จนเลือนลับหายไปที่สุดปลายระเบียงทางเดิน