บทที่ 4

สายน้ำเย็นเฉียบในทะเลสาบโอบล้อมดึงร่างนางดิ่งลึกลงไป แสงสว่างเบื้องหน้าค่อย ๆ พร่าเลือน

ก่อนสติสัมปชัญญะจะดับวูบ คล้ายว่านางได้เห็นภาพเจียงหนานในปีนั้น เซี่ยชิงเยี่ยนควบม้าเข้ามาหา อาภรณ์ขาวพิสุทธิ์ดุจหิมะ เขายื่นมือมาให้นาง “เซ่อเซ่อ กลับเมืองหลวงไปกับข้าดีหรือไม่?”

“ข้าจะปกป้องคุ้มครองเจ้าไปชั่วชีวิต”

“ฮูหยิน! ฮูหยิน!”

จ้าวเซ่อเซ่อเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก พลางหอบหายใจเฮือกใหญ่

สาวใช้ตัวน้อยขอบตาแดงก่ำคุกเข่าอยู่ข้างเตียง “ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว!”

นางกวาดตามองรอบกาย พบว่าตนเองนอนอยู่ภายในห้องนอนอันคุ้นเคย ทว่ารอบด้านกลับว่างเปล่าไร้ผู้คน

ความรู้สึกขาดอากาศหายใจยามน้ำในทะเลสาบมิดท่วมหัวคล้ายยังคงอยู่ นางนึกถึงแผ่นหลังของเซี่ยชิงเยี่ยนยามหันหลังเดินจากไป หัวใจราวกับถูกคนควักออกไปทั้งเป็น เจ็บปวดจนแทบขาดใจ

“ผู้ใด... เป็นคนช่วยข้าไว้หรือ?”

“เป็นแม่นมหลิวจากห้องครัวเห็นท่านตกน้ำ จึงได้ตะโกนเรียกหญิงรับใช้ชราหลายคนมาช่วยกันงมท่านขึ้นมาเจ้าค่ะ”

จ้าวเซ่อเซ่อยิ้มขมขื่น

เป็นถึงฮูหยินโหวผู้สูงศักดิ์ ทว่ายามตกน้ำกลับเป็นเพียงบ่าวไพร่ที่ช่วยเหลือ ในขณะที่ผู้เป็นสามีของนาง ยามนี้กำลังอยู่เคียงข้างสตรีอีกคน

วันเวลาหลังจากนั้น จ้าวเซ่อเซ่อเอาแต่นอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงมาโดยตลอด

ท่ามกลางเสียงจั๊กจั่นเรไรนอกหน้าต่าง มักจะมีเสียงบ่าวไพร่จับกลุ่มนินทาดังแว่วมาให้ได้ยินเสมอ

“เมื่อวานนี้ท่านโหวลงมือต้มยาให้แม่นางซูด้วยตนเอง มือถูกลวกจนพองก็ยังมิใส่ใจ”

“เช้าวันนี้แม่นางซูเอ่ยปากว่าอยากกินขนมกุ้ยฮวาทางทิศใต้ของเมือง ฟ้ายังไม่สว่างท่านโหวก็ควบม้าออกไปซื้อ...”

“ได้ยินมาว่าท่านโหวสั่งให้คนเร่งตัดเย็บเสื้อเกราะอ่อนไหมทองคำตลอดทั้งคืน เพราะกลัวว่าแม่นางซูจะสะดุดหกล้ม ช่างโปรดปรานทะนุถนอมเข้ากระดูกดำเสียจริง”

ถ้อยคำแต่ละประโยคราวกับมีดแหลมคม ที่กรีดแทงลงกลางใจของจ้าวเซ่อเซ่ออย่างโหดเหี้ยม

นางนึกถึงยามที่ตนเพิ่งแต่งเข้าจวนโหวแล้วล้มป่วยเพราะต้องลมหนาว เซี่ยชิงเยี่ยนก็คอยเฝ้าดูแลอยู่ไม่ห่างกายเช่นนี้ แม้แต่ยาก็ยังต้องชิมด้วยตนเองก่อนจึงจะป้อนให้นาง

ยามนั้นเขากล่าวว่า “หากเซ่อเซ่อเป็นอันใดไป ข้าก็คงมีชีวิตอยู่ต่อไปมิได้แล้ว”

ทว่าบัดนี้นางจมน้ำแทบเอาชีวิตไม่รอด เขากลับไม่แม้แต่จะมาเหลียวแล

สามวันให้หลัง จ้าวเซ่อเซ่อฝืนร่างกายจนพอจะลุกจากเตียงเดินเหินได้บ้าง ซูหลิงอินกลับบุกรุกเข้ามาอย่างกะทันหัน

“ฮูหยิน วันนี้เป็นวันจับจ่ายซื้อของของจวนโหว ข้าจะพาท่านไปดูที่ตลาดว่าเงินเพียงสิบอีแปะก็สามารถใช้ชีวิตได้เป็นอย่างดี”

จ้าวเซ่อเซ่อไม่อยากไป ทว่ากลับถูกดึงดันลากตัวออกจากเรือน

บรรยากาศในตลาดจอแจไปด้วยผู้คน ซูหลิงอินพลางเลือกเก็บเศษใบผักเน่าเสีย พลางเอ่ยถามขึ้นว่า “เมื่อก่อนพวกท่านใช้เงินจับจ่ายซื้อของเข้าจวนไปเท่าใดหรือ?”

“ห้าร้อยตำลึง”

“ห้าร้อยตำลึง?!” ซูหลิงอินกรีดร้องขึ้นมาเสียงหลง ดึงดูดให้ผู้คนตามท้องถนนต่างหันมามอง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเงินห้าร้อยตำลึงสามารถช่วยให้ชาวบ้านยากไร้กินอิ่มนุ่งอุ่นได้มากเพียงใด? ก็เพราะพวกเหลือบไรเช่นพวกเจ้านี่อย่างไร ถึงได้ทำร้ายบ้านเมืองจนพังพินาศ!”

ยิ่งด่าอารมณ์ยิ่งพลุ่งพล่าน ท้ายที่สุดนางถึงขั้นยืนประจานความผิดของจ้าวเซ่อเซ่ออยู่กลางถนน

จ้าวเซ่อเซ่อมองดูเศษใบผักเน่าเสียและข้าวสารขึ้นราที่นางซื้อมาอย่างเงียบงัน “เหตุนี้ เจ้าจึงเตรียมการให้คนทั้งจวนโหวต้องกินของเหล่านี้ไปค่อนปีงั้นหรือ?”

ซูหลิงอินมีสีหน้าเรียบเฉยไร้กังวล “ของพวกนี้แล้วจะทำไมหรือ? คนยากคนจนต่างก็กินของเหล่านี้จนเติบใหญ่มาด้วยกันทั้งนั้นมิใช่หรือ?”

“เช่นนั้นหรือ?” จ้าวเซ่อเซ่อหยิบใบผักแห้งขึ้นมาอย่างแผ่วเบา รอยหนอนเจาะพรุนจนน่าขนลุก “แล้วเหตุใดอาหารเช้าทุกวันของเจ้า จึงต้องสั่งการแยกให้ห้องครัวต้มโจ๊กข้าวฟ่างบดใหม่ ๆ เล่า? เหตุใดเสื้อผ้าอาภรณ์ของเจ้าจึงมีแต่ผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดที่ตัดเย็บใหม่ทั้งหมด?”

จ้าวเซ่อเซ่อยิ้มเยาะ “เจ้าให้คนทั้งจวนกินแกลบกลืนผักหญ้า ทว่าตนเองกลับได้กินผักสดใหม่มิเคยขาดสักมื้อ ปากเจ้าพร่ำบอกว่าเกลียดชังคนรวย ทว่าแท้จริงแล้วสิ่งที่เจ้าเกลียดชังคือความมั่งคั่ง หรือเกลียดชังที่ผู้อื่นมีชีวิตสุขสบายกว่าเจ้ากันแน่?”

“เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด แน่นอนว่าข้าย่อม...”

ซูหลิงอินโกรธจัดจนขาดสติ เพิ่งจะอ้าปากเถียง ทว่าพลันมีเสียงทะเลาะวิวาทดังลั่นมาจากโรงเตี๊ยมเบื้องหน้า

“หลานชายของข้ายังรอให้ข้ากลับไปทำกับข้าวอยู่นะ!” หญิงชราผมขาวโพลนผู้หนึ่งพยายามดิ้นรนให้หลุดจากการเกาะกุมของหลงจู๊อย่างสุดชีวิต “ท่านได้โปรดเมตตา ปล่อยข้าไปเถิด!”

“ปล่อยเจ้าไปรึ?” หลงจู๊โกรธจนหนวดกระดิก “เจ้าทำสุราหมักสิบปีของข้าแตกไปตั้งสามไห เป็นเงินตั้งสิบตำลึงเชียวนะ! จ่ายเงินชดใช้มา!”

“ข้ามิได้ตั้งใจนะ...” หญิงชราร่ำไห้น้ำตานองหน้า

เมื่อซูหลิงอินเห็นเช่นนั้น จึงรีบปล่อยมือจ้าวเซ่อเซ่อแล้วพุ่งตัวเข้าไปทันที “ไฉนท่านถึงเป็นคนเลือดเย็นเยี่ยงนี้? ไม่ได้ยินหรือว่าหลานชายของนางรออยู่ที่เรือน?”

หลงจู๊ชะงักไปชั่วครู่เมื่อถูกต่อว่าอย่างกะทันหัน ก่อนจะตวาดกลับด้วยความโมโห “แล้วมันกงการอันใดของเจ้า? ชอบทำตัวเป็นแม่พระนัก เจ้าก็จ่ายชดใช้แทนนางสิ!”

“ข้า...” ซูหลิงอินถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ทว่าหญิงชราผู้นั้นกลับโผเข้ามาหาราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ “ขอบคุณแม่นาง! ขอบคุณแม่นาง!”

กล่าวจบก็เตรียมจะหลบหนีไป

หลงจู๊ทำท่าจะตามไปจับตัว ทว่ากลับถูกซูหลิงอินขวางเอาไว้

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ท่านยังมีจิตใจเมตตาอยู่หรือไม่?” ซูหลิงอินต่อว่าด้วยท่าทีขึงขังจริงจัง “นางอายุมากถึงเพียงนั้นแล้ว...”

“เลิกพูดจาไร้สาระเสียที!” หลงจู๊บันดาลโทสะถึงขีดสุด “หากไม่ยอมจ่ายเงินชดใช้ ก็ไปแจ้งทางการ!”

ซูหลิงอินขบริมฝีปาก ควักเงินหลายสิบอีแปะออกจากถุงหอมแล้วตบลงบนโต๊ะ “ข้าจ่ายเอง!”

หลงจู๊มองดูเศษเหรียญทองแดงเหล่านั้นแล้วหัวเราะร่วนด้วยความโกรธจัด “สุราราคาสิบตำลึง ทว่าเจ้ากลับให้มาเพียงแค่นี้? เห็นข้าเป็นขอทานหรือไร?”

“เจ้ารีบจ่ายเงินชดใช้แทนนางเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นข้าจะไปแจ้งทางการให้จับตัวเจ้าเข้าคุกซะ!”

ใบหน้าของซูหลิงอินเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด นางเอ่ยว่า “ท่านวางใจเถิด ข้าย่อมจ่ายชดใช้ให้ท่านแน่!”

ทว่าลูบคลำหาจนทั่วทั้งตัว นางก็มิมีเหรียญทองแดงแม้แต่เหรียญเดียว ท้ายที่สุด นางจึงกัดฟันกรอด หันไปมองหอนางโลมฝั่งตรงข้าม แล้วหันกลับมามองจ้าวเซ่อเซ่อ “เจ้าไปขายตัวอยู่ที่นั่นสักสองสามวันเถิด เพื่อรวบรวมเงินมาช่วยเหลือท่านยายผู้นี้”