บทที่ 5

จ้าวเซ่อเซ่อมองนางด้วยความตื่นตะลึง “เจ้าพูดเหลวไหลอันใดกัน!”

“เพื่อช่วยคน เสียสละสักนิดจะเป็นไรไปเล่า?” ซูหลิงอินกล่าวอย่างผู้ที่คิดว่าตนมีเหตุผล “ท่านยายผู้นั้นน่าสงสารออกปานนั้น!”

จ้าวเซ่อเซ่อถูกตรรกะอันน่าตื่นตะลึงของนางทำให้โมโหจนแทบคลั่ง กำลังจะหมุนตัวเดินจากไป ทว่าจู่ ๆ ต้นคอกลับปวดร้าวขึ้นมาวูบหนึ่ง——

ก่อนที่ความมืดมิดจะเข้ากลืนกิน ภาพสุดท้ายที่นางเห็น คือใบหน้าเปื้อนยิ้มของซูหลิงอิน

ยามตื่นขึ้นมาอีกครั้ง กลิ่นแป้งชาดฉุนกึกก็ทำเอาจ้าวเซ่อเซ่อสำลักจนไอออกมาติด ๆ กัน

นางพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงที่มีม่านมุ้งผ้าโปร่งสีแดง ร่างกายสวมเพียงเสื้อบางเบาดุจปีกจั๊กจั่น เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องเป็นวงกว้าง

“โอ้ ตื่นแล้วรึ?” แม่เล้าที่แต่งหน้าทาปากเข้มจัดผู้หนึ่งบีบปลายคางของนางเพื่อพินิจพิเคราะห์ “แม้จะมิใช่สาวบริสุทธิ์ ทว่าใบหน้านี้กลับงดงามล่มเมืองยิ่งนัก...”

นางหันหน้าไปตะโกนสั่ง “ใครก็ได้ มาแต่งหน้าแต่งตัวให้แม่นางผู้นี้ คืนนี้ก็แขวนป้ายรับแขกได้เลย!”

“บังอาจ!” จ้าวเซ่อเซ่อดิ้นรนตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา “ข้าคือฮูหยินอู่อันโหว! พวกเจ้ากล้าดีอย่างไร!”

แม่เล้าตวัดฝ่ามือตบหน้านางฉาดใหญ่ “หากเจ้าเป็นฮูหยินอู่อันโหว ข้าก็คงเป็นฮองเฮาแล้วกระมัง ในเมื่อถูกขายเข้ามาแล้ว ก็ต้องรับแขก! พูดสิ่งใดไปก็ไร้ประโยชน์!”

นางโบกมือไปทางนอกประตู “ใครก็ได้ เข้ามาตี! ตีจนกว่าจะยอมเชื่อฟัง!”

ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ห้าหกคนถือกระบองพุ่งพรวดเข้ามา แล้วกระหน่ำตีจ้าวเซ่อเซ่ออย่างไม่ลืมหูลืมตา

เสียงทึบหนักของกระบองที่ฟาดลงบนร่างดังขึ้น จ้าวเซ่อเซ่อนอนขดตัวอยู่บนพื้น ไม่นานก็ถูกทุบตีจนกระอักเลือด

“ไม้อ่อนไม่ชอบ ชอบไม้แข็งนักนะ!” แม่เล้าแค่นเสียงหยัน “จะถามเจ้าอีกครั้ง จะรับแขกหรือไม่?”

จ้าวเซ่อเซ่อบ้วนฟองเลือดออกมาคำหนึ่ง กัดฟันกรอดเอ่ยว่า “หากเจ้ากล้าแตะต้องข้า จวนโหวไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าเอาไว้แน่...”

“ตีต่อไป!”

ทว่าในยามที่กระบองกำลังจะฟาดลงมาอีกครา บานประตูกลับถูกถีบเปิดออกอย่างแรง

ร่างคุ้นตาเงาหนึ่งยืนย้อนแสงอยู่ตรงนั้น น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

จ้าวเซ่อเซ่อเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ท่ามกลางการมองเห็นที่พร่ามัว เซี่ยชิงเยี่ยนยืนอยู่หน้าประตูด้วยรังสีอำมหิตแผ่ซ่านรอบกาย

นางอ้าปากหมายจะเอื้อนเอ่ย ทว่ากลับกระอักเลือดออกมาเพียงคำเดียว ก่อนจะสลบไสลเข้าสู่ความมืดมิดไป

จ้าวเซ่อเซ่อสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

นางเพิ่งจะขยับปลายนิ้ว ก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของเซี่ยชิงเยี่ยนดังมาจากนอกฉากกั้น “จัดการเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่?”

“เรียนท่านโหว คนในหออี๋หงทั้งสามสิบแปดคนถูกโบยจนตายสิ้นแล้วขอรับ ทาสชายที่เคยแตะต้องฮูหยินโหวถูกสับมือทั้งสองข้าง แม่เล้าถูกควักลูกตา ศพทั้งหมดล้วนถูกนำไปโยนทิ้งที่ป่าช้าไร้ญาติเพื่อเป็นอาหารของสุนัขป่าแล้ว”

“สืบรู้แน่ชัดแล้วหรือยังว่าผู้ใดเป็นคนขายฮูหยินเข้าไป?”

“เอ่อ...” องครักษ์เงาชะงักน้ำเสียงไปเล็กน้อย “เป็นแม่นางซูขอรับ ทว่าแม่นางซูกล่าวว่า นางทำไปเพื่อช่วยท่านยายที่ติดหนี้ผู้นั้น...”

“พอแล้ว” น้ำเสียงของเซี่ยชิงเยี่ยนเย็นเยียบลง “ถอยไปเถิด”

เสียงฝีเท้าห่างออกไป ร่างคุ้นตาของคนผู้หนึ่งเดินอ้อมออกมาจากหลังฉากกั้น

วันนี้เซี่ยชิงเยี่ยนสวมชุดยาวสีขาวจาง หยกพกที่เอวแกว่งไกวเบา ๆ ตามจังหวะก้าวเดิน เขายังคงเป็นอู่อันโหวผู้สูงส่งและสง่างามไร้ผู้ใดเปรียบเช่นเดิม

“เซ่อเซ่อ” เขาเอ่ยเรียกชื่อนาง น้ำเสียงอ่อนโยนเฉกเช่นวันวาน นัยน์ตาหงส์คู่นั้นกลับเจือแววปวดใจอยู่หลายส่วน “ยังเจ็บอยู่หรือไม่? อย่าได้หวาดกลัวไปเลย คนเหล่านั้นที่เคยแตะต้องเจ้า ล้วนตายไปสิ้นแล้ว”

จ้าวเซ่อเซ่อเบือนหน้าหลบสัมผัสของเขา ความคาวหวานตีตื้นขึ้นมาในลำคอ “คนที่ท่านโหวสมควรสังหารมากที่สุด คือซูหลิงอินต่างหาก!”

มือของเซี่ยชิงเยี่ยนชะงักค้างอยู่กลางอากาศ หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “เซ่อเซ่อ หลิงอินมิได้ตั้งใจ นางเพียงแค่จิตใจดีเกินไป อยากจะช่วยเหลือท่านยายผู้นั้น...”

“จิตใจดีงั้นหรือ?” จ้าวเซ่อเซ่อพลันหัวเราะร่วน หัวเราะจนน้ำตาไหลริน “นางตีข้าจนสลบแล้วนำไปขายในหอนางโลม เช่นนี้เรียกว่าจิตใจดีงั้นหรือ?”

นางยันกายลุกขึ้นนั่ง ทุกการเคลื่อนไหวล้วนรั้งบาดแผลทั่วร่างให้เจ็บปวด เซี่ยชิงเยี่ยนตั้งใจจะเข้าไปประคองตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับถูกนางผลักออกอย่างแรง “เซี่ยชิงเยี่ยน หัวใจของท่านลำเอียงถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ต่อให้ข้าต้องตายอยู่ในหอนางโลม ก็ยังสำคัญสู้หยาดน้ำตาเพียงหยดเดียวของซูหลิงอินมิได้ใช่หรือไม่?”

“ท่านลืมไปแล้วหรือ? ปีนั้นยามที่ท่านคุกเข่าท่ามกลางกองหิมะเพื่อขอข้าแต่งงาน ท่านกล่าวว่าอันใดบ้าง? ท่านกล่าวว่า ‘เซ่อเซ่อ ชาตินี้ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งเจ้า’ ท่านกล่าวว่า ‘หนึ่งชีวิต หนึ่งคู่เคียง’...”

นางสะอื้นไห้จนมิอาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดได้อีก “ที่แท้คำว่าหนึ่งชีวิตของท่าน ก็มีระยะเวลาเพียงแค่สามปีเท่านั้นหรือ?!”

ภายในห้องนอนเงียบสงัดจนน่ากลัว มีเพียงเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างบ้าคลั่งของนางเท่านั้น

เซี่ยชิงเยี่ยนเอาแต่เงียบงัน นิ้วเรียวยาวลูบไล้หยกพกที่เอวเบา ๆ ราวกับว่าคำถามอันแสนเจ็บปวดรวดร้าวของนางนั้นมิได้เกี่ยวข้องอันใดกับเขาเลย

หัวใจของจ้าวเซ่อเซ่อเย็นเยียบลงทีละน้อย

อดีตเพียงแค่นางขมวดคิ้ว เขาก็ปวดใจไปค่อนวัน ทว่าบัดนี้นางร้องไห้จนแทบขาดใจ เขากลับยังคงนิ่งเฉยไร้ความรู้สึก

ดูเหมือนว่า เขาจะหมดรักนางแล้วจริง ๆ

“เอาล่ะ” รอจนนางร้องไห้จนเหนื่อยล้า เซี่ยชิงเยี่ยนถึงได้เอ่ยขึ้นมาอย่างเรียบเฉยว่า “เรื่องนี้ให้จบลงเพียงเท่านี้ เจ้าอย่าได้ไปหาเรื่องหลิงอินอีกเลย”

จ้าวเซ่อเซ่อหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตารินไหลโดยไร้ซุ่มเสียง

นางเหนื่อยแล้ว เหนื่อยล้าเหลือเกิน

ร่างกายนี้ถูกทรมานจนบอบช้ำไปทั้งร่าง หัวใจดวงนี้ก็ถูกทำร้ายจนแตกสลายไม่มีชิ้นดี

หงซิ่วคงจะใกล้ถึงเจียงหนานแล้ว

รอให้ราชโองการมาถึงเมื่อใด นางก็จะจากที่นี่ไป และจะไปตลอดกาล!