ตอนที่ 6 เบื่อแล้ว?

เหมือนจันทร์อดเม้มปากด้วยความขัดใจไม่ได้เมื่อเสียงไลน์โทรเข้ามาในเวลาสามทุ่มทุกวันนับแต่ที่สิโรจน์จากไป 

ทำราวกับกลัวเธอหายไป ทั้งที่ไรยาคงรายงานอยู่ตลอดแท้ๆ

เหมือนจันทร์สูดหายใจลึกกล้ำกลืนความรู้สึกไม่ชอบใจลง กดรับสายขานรับเสียงอ่อน

“ค่ะเสี่ย”

“วันนี้ทำอะไร”น้ำเสียงเรียบนิ่งดังตามสาย ตามด้วยเสียงกุกกักราวกำลังทำบางอย่างอยู่

คงไม่ใช่ทำกิจกรรมอย่างว่าอีกหรอกนะ

เหมือนจันทร์คิดแล้วก็ทำหน้าบึ้งไม่พอใจเล็กน้อย

“อยู่ห้องสิคะ วันนี้วันหยุดนี่นา”ก็เล่นให้ทำงานอาทิตย์ละสามวัน เธอยังจะไปไหนได้กัน

“งั้นอยู่ห้องทำอะไรบ้าง”

“อืม ทำกับข้าว ซักผ้า เก็บห้อง กวาด ถูบ้าน อะไรพวกนี้ค่ะ”เหมือนจันทร์เปิดลำโพง วางโทรศัพท์ลงกับเตียงนอน ขณะที่เธอนั่งด้านล่าง พับผ้าอย่างตั้งใจ

“ของพวกนี้เป็นหน้าที่ของไรยาไม่ใช่เหรอ”

มือบางชะงักก่อนพับเสื้อผ้าต่อ

“ก็มันว่างนี่คะ เสี่ยไม่ให้ไปทำงานที่ร้านอาหาร ให้กินๆนอนๆอย่างเดียวเลย”

“ไปชอปปิง เดินห้าง ซื้อของ เที่ยวก็ได้นี่ ไม่ได้ห้ามสักหน่อย”

“ไม่เอาค่ะ”เหมือนจันทร์ตอบแทบจะทันทีเมื่อได้ยินข้อเสนอของสิโรจน์ เธอไม่อยากใช้เงินเขามากไปกว่านี้ 

“กลัวติดหนี้เพิ่มหรือยังไง”

คนตัวเล็กยกยิ้มนิดๆ สิโรจน์นี่ร้ายกาจเหมือนอ่านใจคนได้จริงๆ

“เสี่ยก็รู้อยู่แล้วนี่คะ”

“กลัวจะได้อยู่กับฉันเพิ่มจากหนึ่งปีขนาดนี้เชียว”

เหมือนจันทร์อดจะเบ้ปากใส่คนมั่นหน้าเล็กๆไม่ได้ แต่ถึงจะพยายามหลีกเลี่ยงหรือแม้อยากหนีไปไกลจากตอนนี้ก็ยากทั้งสองทาง

กลายเป็นผู้หญิงของสิโรจน์แล้ว ชีวิตหนึ่งปีนี้เป็นของเขา

“เสี่ยโทรมามีอะไรหรือเปล่าคะ จันทร์เก็บของเสร็จแล้วว่าจะนอนแล้วค่ะ”

“...”เหมือนจันทร์ไม่รู้ว่าพูดอะไรผิดไป จู่ๆอีกฝ่ายก็เงียบเสียแบบนั้น คงไม่พอใจที่ถูกตัดบทหรอกใช่ไหม

“เอ่อ เสี่ยคะ”

“คิดถึงกันไหม เหมือนจันทร์”

คนถูกถามนิ่งกึกไปเล็กน้อย ขมวดคิ้วขณะที่สายตาทิ้งไว้กับหน้าจอโทรศัพท์ราวกับสามารถมองทะลุไปยังปลายสายได้

“คิดถึงสิคะ จันทร์คิดถึงเสี่ยมากๆเลยค่ะ”ไรยาบอกว่า การเอาอกเอาใจสิโรจน์จึงเป็นหนทางของคนฉลาด 

เหมือนได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆดังออกมา ก่อนที่น้ำเสียงดุดันจะดังขึ้น

“เข้าใจพูด ถ้าบอกว่าคิดถึง อีกไม่นานจะไปหา”

อีกไม่นาน…บ้าน่า เธอไม่ได้พูดอะไรผิดสักหน่อยนี่ สิโรจน์คงยังไม่กลับมาเร็วๆนี้หรอกใช่ไหม

สิโรจน์วางสายจากคนทางไกล สีหน้าแช่มชื่นอารมณ์ดีขึ้นมาจนจักรสังเกตเห็นแต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงส่งเอกสารการค้ากลุ่มธุรกิจมืดให้เงียบงัน

สิโรจน์รับมาเปิด กวาดสายตาอ่านรายละเอียดจนครบ คิ้วขมวดปมด้วยสีหน้านิ่งขรึม

“พจน์แส่หาเรื่องอีกตามเคย”พจน์ที่สิโรจน์พูดคือ เจียมพจน์ ลูกพี่ลูกน้องนั่นเอง 

“พวกเราไม่มีใครห้ามคุณพจน์ได้ นอกจากเสี่ยครับ”เจียมพจน์อยากเทียบเคียงสิโรจน์มาตลอด เพราะบิดาทั้งสองเป็นพี่น้องที่คลานตามกันมา เพียงแต่บิดาของเจียมพจน์เสียชีวิตก่อนวัยอันควร ทำให้อยู่กับมารดาชิงดีชิงเด่น สอนให้ญาติพี่น้องต่อสู้แย่งชิงอำนาจตระกูลกันเอง แม้สิโรจน์ไม่ได้ให้ความสนใจเจียมพจน์ แต่อีกฝ่ายมักจะยื่นมือเข้ามาแส่ในเรื่องงานต่างๆอยูู่เสมอ อย่างเช่นการช่วยขนส่งของผิดกฎหมายให้นักธุรกิจชื่อดังในประเทศตอนนี้

“เรื่องสนุกแบบนี้ห้ามไปทำไม ในเมื่ออยากทำ ก็ให้ทำไป”

“แต่ครั้งที่แล้วคุณพจน์ก็ทำเสียเรื่อง สินค้าเสียหายไปหลายส่วน”คราวที่แล้วเจอด่าน กลับเผยพิรุธจนเกิดการปะทะ สินค้าถึงมือลูกค้าก็เสียหาย เสียเครดิตชื่อสิโรจน์ไม่น้อย ดีที่อีกฝ่ายเข้าใจและยังเชื่อใจในตัวสิโรจน์เพราะค้าขายกันมานาน

“ให้บทเรียนสักหน่อย เตรียมกำลังเสริม แยกเป็นสองชุด ชุดหนึ่งปล่อยให้พจน์จัดการไป อีกชุดให้คนที่ไว้ใจลำเลียงสินค้าส่งให้เป้าหมายแทน”

“เข้าใจแล้วครับเสี่ย”จักรคิดอยู่แล้วว่าสิโรจน์คงไม่ยอมเสียเครดิตตัวเองง่ายๆเหมือนคราวนั้น คิดแล้วก็ได้แค่ปวดหัวแทน คิดว่าหนนั้นเจียมพจน์จะเข็ดหลาบ แต่เขาคงคิดผิดเพราะคนมัวเมาในอำนาจแบบนั้น ไม่ยอมหยุดง่ายๆแน่

เหมือนจันทร์ลอบกลืนน้ำลาย กวาดมองรอบด้านอย่างระวังและระแวง ค่อยๆเดินออกจากมุมตึก ตรงไปยังบ้านหลังเล็กเก่าๆซึ่งคุ้มกะลาหัวนอนตั้งแต่จำความได้ 

ไม่ได้ข่าวดนัยเลยไม่รู้ตอนนี้อยู่ไหน แต่ทิ้งบ้านมานานเกือบเดือนรู้สึกเป็นห่วง กนกนุชเองก็คอยถามบ่อยครั้งจนต้องมาดูด้วยตาตัวเอง แม้จะบอกว่าบ้านไม่เป็นอะไร แต่ก็ยังไม่วางใจ

จวบจนมาเห็นว่าสภาพบ้านยังคงเดิม แม้ข้าวของกระจัดกระจาย แต่ทุกอย่างในบ้านยังอยู่ครบ ในตอนปิดล็อกกุญแจแน่นหนา หันตัวเดินออกมาแล้วก็แทบกรี๊ดเมื่อจู่ๆก็มีชายหนุ่มยืนดักข้างหน้าไม่ทันตั้งตัว เกือบแผดเสียงร้องด้วยความตกใจ แต่เมื่อสบตาจึงได้ผ่อนลมหายใจเล็กน้อย

ชนัน เพื่อนในหมู่บ้านนั่นเอง

“เป็นไงบ้าง สบายดีใช่ไหมเนี่ย ไม่ได้ข่าวตั้งนานเลย”

“มานี่ ไปคุยกันที่อื่น”เหมือนจันทร์รีบเดินนำไปหลบที่ไกลจากบ้านหน่อย กลัวว่าดนัยจะกลับมาแล้วเจอเข้า

“ไม่ต้องกลัวหรอก พ่อจันทร์หอบเงินออกจากหมู่บ้านไปแล้ว แถมยังประกาศกับทุกคนด้วยว่าจะไม่กลับมาที่นี่อีก”

เหมือนจันทร์ยิ้มหยันเจือจาง ดวงตาทอประกายความเศร้าเสียใจ อดเจ็บปวดกับการกระทำของดนัยไม่ได้ ทอดทิ้งเธอและกนกนุชอย่างง่ายดายเพียงเพราะมีเงิน ดูเหมือนทุกสิ่งที่ทำ พยายามลำบากมาตลอดจะสูญเปล่าไม่มีประโยชน์อะไรในใจของดนัยเลยสักนิด

กนกนุช…รักคนแบบดนัยได้อย่างไร

“อย่างนั้นเหรอ เขาตัดสินใจไปง่ายจังเลยนะ”

ชนันส่ายหน้าเล็กน้อย

“คนชั่วๆแบบนั้นอย่าคิดถึงเลยจะดีกว่า แล้วแม่จันทร์เป็นยังไงบ้าง”

“ไม่เป็นไรแล้ว ทุกอย่างกำลังดีขึ้น”

ชนันกวาดมองสำรวจหญิงสาวอย่างเป็นระยะ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาดูสบายใจมากกว่าตอนอยู่ที่นี่ คงจะจริงอย่างที่เหมือนจันทร์ว่า ทุกอย่างกำลังดีขึ้น รวมถึงชีวิตเธอด้วยเช่นกัน

“ได้ข่าวว่าแม่จันทร์ไปรักษาในตัวเมือง จันทร์เลยต้องตามไปดูแลใช่ไหม”

“ชนันอยากจะถามอะไรกันแน่”

ชนันลังเลว่าควรจะถามเรื่องไม่เป็นเรื่องดีหรือเปล่า คนในหมู่บ้านเล่าว่าดนัยขายเหมือนจันทร์ให้เสี่ยคนหนึ่ง จึงมีเงินจนออกจากหมู่บ้านไป อีกทั้งเขาก็แวะไปหาข่าวร้านอาหารบรรวรรณบ่อยครั้ง แต่ก็ไม่เคยเจอเหมือนจันทร์เลย แถมยังได้ยินว่าไปอยู่กับเสี่ยแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะกลับมาบ้านอีกครั้ง

“จันทร์ไปอยู่ที่ไหนเหรอช่วงนี้ ไปหาที่ร้านพี่วรรณก็ไม่เจอเลย”

หญิงสาวนิ่งงันไปเล็กน้อย ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น บางทีเรื่องที่เธอไปเป็นผู้หญิงของสิโรจน์คนคงรู้กันแล้ว โดยเฉพาะที่ร้านอาหาร

“จันทร์พักคอนโดใกล้ๆร้านพี่วรรณน่ะ ก็ยังไปทำงานที่ร้านอยู่นะ ชนันไปหาเหรอ”

“บอกความจริงเราได้ไหมจันทร์ คนที่ร้านบอกว่าจันทร์ไปเป็นเด็กเสี่ย ไม่จริงใช่ไหม”ชนันเก็บความคุกรุ่นไว้ในอก เอื้อมกุมมือเล็กแนบแน่นจนเหมือนจันทร์ตกใจเช่นกัน

เธอพยายามปลดมือออก แต่ก็ทำได้ยากยิ่ง

“ชนัน ปล่อยนะ จันทร์เจ็บ”

ชนันเหมือนได้สติ เขาจำต้องยอมปล่อยทั้งที่ใจเจ็บ กำหมัดแน่น สบตาด้วยความเสียใจผิดหวัง

“บอกที ว่าไม่ใช่เรื่องจริง จันทร์ไม่มีทางทำตัวแบบนั้นใช่ไหม”

เหมือนจันทร์เม้มปากแน่น ดวงตาหม่นเทาสั่นระรัว ยิ้มเย้ยกับโชคชะตาชีวิตซึ่งไม่ได้มีหนทางเลือกมากมาย

“ขอโทษที่ทำให้ผิดหวังชนัน แต่จันทร์ไม่มีทางเลือกจริงๆ”

ชนันก้าวถอยหลังสองก้าวกับความจริงที่เขาพยายามปฏิเสธเสมอ 

“แม่จันทร์ต้องผ่าตัด จันทร์ต้องการเงิน”ดนัยไม่แยแสชีวิตของกนกนุช ทว่า ไม่ใช่เธออย่างแน่นอน ต่อให้ตัวต้องตาย ก็จะช่วยกนกนุชให้ได้

ยิ่งพูดชนันยิ่งเจ็บแค้นใจไปถึงดนัย เรื่องทุกอย่างคงไม่เลวร้ายขนาดนี้ถ้าดนัยรู้จักพอ ไม่หมกมุ่นในการพนันติดหนี้ก้อนโต ทำลายทั้งครอบครัวจนย่อยยับ 

“เรายังจะพบจันทร์ได้อยู่ไหม”

เหมือนจันทร์คิดไม่ถึงว่าชนันจะพูดคำพวกนี้ออกมาพร้อมด้วยใบหน้ายิ้มอ่อนราวกับกำลังปลอบโยนและให้กำลังใจอย่างนั้น 

อย่างน้อยๆ เธอก็โชคดีที่ยังมีชนันเป็นเพื่อนที่หมู่บ้านแห่งนี้ เวลามีเรื่องเดือดร้อนอะไรเขาก็ยื่นมือมาช่วยตลอด

“แน่นอนสิ จันทร์ทำงานที่ร้านพี่วรรณ จันทร์ พุธ ศุกร์ ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจอยากหาคนระบาย ไปหาจันทร์ได้เสมอ”

ถึงว่า เขาไปไม่เคยเจอ เพราะเขาว่างไม่ตรงกับเหมือนจันทร์เลยนั่นเอง 

“เราต้องไปหาจันทร์แน่”

ไรยาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นสองสามวันนี้เหมือนจันทร์ดูเคร่งเครียดนั่งจ้องโทรศัพท์อยู่ตลอด แถมบางครั้งยังกดอะไรยุกยิกๆแล้วก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดจนเป็นปม 

“คุณจันทร์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

วันนี้วันหยุดของเหมือนจันทร์ ตอนนี้กำลังนั่งจ้องโทรศัพท์ขณะที่หยิบแอปเปิลชิ้นหนึ่งกัด

“นี่พี่ไรยา เสี่ยเบื่อผู้หญิงเร็วที่สุดกี่วันเหรอคะ”หลังๆมานี้เหมือนจันทร์เปลี่ยนคำเรียกให้ดูสนิทขึ้นเพราะต้องเจอไรยาทุกวัน

“เอ๋ เท่าที่รู้ก็ไม่เกินอาทิตย์นะคะ แต่ก็ยังให้คนติดตามอยู่ตลอด”

“คือ จันทร์มีเรื่องอยากปรึกษาค่ะ เสี่ยไม่ติดต่อมาสามวันแล้ว ไลน์ไปก็ไม่ตอบ เปิดอ่านอย่างเดียวด้วย  พี่ว่าถึงเวลาที่จันทร์จะค่อยๆหายไปหรือยังคะ”

ไรยาทำหน้าไม่ถูก ไปไม่เป็น ที่แท้ ทำหน้าเครียดเพราะเรื่องนี้เองสินะ 

“พี่ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ แม้จะไม่ตอบแต่เสี่ยยังเปิดไลน์อ่านทุกครั้ง แสดงว่าอาจจะยังติดตามคุณจันทร์อยู่ ไม่สู้ รอสักอาทิตย์ค่อยหายไปดีไหมคะ”ถ้าทั้งอาทิตย์ไม่ตอบกลับ แสดงว่าสิโรจน์คงเบื่อเหมือนจันทร์แล้ว เหมือนกับผู้หญิงที่เขาเคยผ่านมา แต่แปลก ตรงที่ยังเปิดอ่านอยู่ ทั้งที่ปกติ หากไม่สนใจหรือเบื่อจริง คงไม่เปิดอ่านข้อความ

“อย่างนี้นี่เอง ขอบคุณมากพี่ไรยา ไม่ต้องๆ เดี๋ยวที่เหลือจันทร์จัดการเอง พี่ไรยาไปพักเถอะ”เหมือนจันทร์พยักหน้ารับ ดวงตาดูเจิดจ้าขึ้น รีบห้ามไรยาซึ่งกำลังจะเก็บจานใส่แอปเปิลซึ่งเธอกินจนหมดไปล้าง

“คุณจันทร์เล่นช่วยพี่ทำงานบ้านแบบนี้ตลอด สักวันพี่คงต้องถูกไล่ออกแน่ๆ”ไรยาส่ายหัว มองคนอายุน้อยกว่าอย่างเอ็นดู เหมือนจันทร์แตกต่างกับผู้หญิงที่เคยเจอ จิตใจดี เห็นอกเห็นใจ ไม่ชอบอยู่นิ่ง ต้องหาอะไรทำตลอด

“จันทร์ช่วยนิดๆหน่อยๆเองค่ะ ไม่ได้เยอะแบบพี่ไรยา อีกอย่างช่วยแค่วันหยุดเท่านั้นเอง ยังไงงานหนักๆก็ยังเป็นพี่ไรยาทำอยู่แล้ว”

เหมือนจันทร์ประหยัดอดออม ไม่ได้สุรุ่ยสุร่าย อ่อนน้อม เคารพ ทำให้ไรยารู้สึกชื่นชอบไม่น้อย แตกต่างกับผู้หญิงคนอื่น อยากเป็นผู้หญิงของเสี่ยเพราะอยากใช้เงินของเสี่ยเท่านั้น แต่ไม่ว่าจะดีแค่ไหน ก็ไม่สามารถชนะใจสิโรจน์ได้

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปกับการขาดการติดต่อจากสิโรจน์ เหมือนจันทร์มีหน้าที่ส่งไลน์ก่อนนอนทุกวัน และวันนี้คือวันครบกำหนดหนึ่งอาทิตย์ที่เธอจะหยุดส่งข้อความแล้ว

เธอจะไม่มีวันลืมเลยว่าสิโรจน์เคยช่วยเหลืออะไรบ้าง แม้จะมีข้อแลกเปลี่ยน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเพราะเงินของเขาจึงช่วยชีวิตกนกนุชได้

เหมือนจันทร์ทำงานพอมีเงินเก็บก้อนหนึ่งกำลังหาบ้านเช่าในตัวเมืองเพื่อให้กนกนุชได้พักฟื้นอย่างเต็มที่ก่อน ยังไม่อยากให้กลับไปตอนนี้จนอาจรู้เรื่องไม่เป็นเรื่อง รวมถึงยังกังวลเรื่องดนัยอยู่ ป้องกันไว้ดีกว่าแก้

เหมือนจันทร์คิดว่ายังไงก็อยู่บ้านว่างทั้งสี่วัน จึงอยากหารายได้เพิ่ม จากการค้นหาข้อมูลสื่อต่างๆจึงรับเสื้อผ้ามาไลฟ์ขาย 

เธอไม่ได้ทำผิดกฎนะ แต่สิโรจน์บอกไม่ต้องออกไปทำงานข้างนอก แต่ไม่ได้ห้ามนี่ว่าห้ามทำออนไลน์น่ะ

อีกอย่างชีวิตเธอต้องใช้เงิน ไม่อยากใช้เงินเขาเพียงอย่างเดียว ต้องวางแผนเผื่ออนาคตข้างหน้าด้วย

“ทำแบบนี้จะดีจริงๆเหรอจันทร์”ไรยาชักไม่แน่ใจ เพราะไม่เคยเห็นผู้หญิงของสิโรจน์ต้องดิ้นรนหาเงินอย่างเหมือนจันทร์ทำ

คนเงยหน้าจากกองเสื้อผ้าซึ่งกำลังแยกไซซ์ขึ้นสบตา พยักหน้าอย่างจริงจัง

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ไรยา ยังไงคงนานๆทีเสี่ยจะกลับมานั่นแหละ พี่ไรยาไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

“การ์ดทองที่เสี่ยให้ไม่ยอมใช้ แต่ยอมเหนื่อยหาเงินเองเนี่ยนะคะ”ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนทำอย่างเหมือนจันทร์มาก่อนเลย เงินทองอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ดูเจ้าตัวทำสิ แถมยังดูสบายใจมากกว่าตอนอยู่กับสิโรจน์เสียอีก ก็นะ เหมือนจันทร์ไม่ได้เหมือนผู้หญิงที่สิโรจน์ถูกใจแล้วเต็มใจมาเป็นเด็กเสี่ย เพราะเหตุสุดวิสัยล้วนๆ

“จันทร์อยากทำค่ะ ว่าแต่ พี่ไรยาว่า เสื้อผ้าแบรนด์ดังๆที่เสี่ยซื้อให้ ถ้าจันทร์เอามาขายน่าจะได้หลายบาท”

“อย่านะจันทร์ ห้ามเด็ดขาด เสี่ยรู้เข้าแย่แน่”ไรยาห้ามเสียงดุ เหมือนจันทร์จึงได้หน้าจ๋อยไป

“ชุดนี้เป็นยังไงพี่ไรยา สวยไหม”เหมือนจันทร์แกะชุดเดรสสีขาวขึ้นมาทับกับรูปร่างตัวเอง หันบิดซ้ายขวาขอความเห็นจากไรยา

“สวย”

“แบบนี้น่าจะพอขายได้ หรือพี่ไรยาว่ายังไง”

“น่าจะมีคนชอบแหละค่ะ”หากสวมใส่ชุดบนตัวเหมือนจันทร์ ไม่แน่อาจจะขายดีขึ้นมาก็ได้ เพราะผิวขาวนวลละเอียด ใบหน้ากระจ่าง พร้อมด้วยรอยยิ้มเล็กๆแตกต่างกับดวงตาเศร้าๆ ยังไงก็เข้ากันได้ดีสุดๆ

“ดีเลย จันทร์หวังว่าจะขายได้เยอะๆ แบบนี้ไม่แน่วันข้างหน้าหากครบสัญญาหนึ่งปี จันทร์อาจจะเป็นแม่ค้าออนไลน์เต็มตัวก็ได้”

ไรยาพยักหน้า ทั้งที่ไม่รู้ว่าความกังวลใจตอนนี้คืออะไร หวังว่าสิโรจน์คงยังไม่กลับมาเร็วๆหรอกนะ เพราะไม่งั้น นอกจากเหมือนจันทร์จะงานเข้า เธอก็คงไม่ต่างกัน