ตอนที่สอง สอบสวน (NC)

ตอนที่สอง

สอบสวน 

องค์ชายหนุ่มสบถเบาๆแล้วดึงกระชากเสื้อผ้าซึ่งมีอยู่เพียงไม่กี่ชิ้นออกเพื่อหวังข่มขู่

            ทันทีที่ความงามสล้างขาวกระจ่างถูกปลดปล่อยออกมาล่อตา ชายหนุ่มทั้งสองในห้องถึงกับสูดหายใจแรงด้วยไม่อาจอดกลั้นความเสน่หาซึ่งตีตื้นขึ้นมา

            ร่างน้อยช่างงดงามปานล่มเมือง ใบหน้าอ่อนหวานเย้ายวนชวนน่าสงสาร ริมฝีปากแดงขบเม้มคล้ายอยากจะเอื้อนเอ่ยแต่ยังคงไม่มีคำใดหลุดออกมา

            ทรวงอกอวบอิ่มเด้งไหวเชิญชวน เอวคอดกิ่วประหนึ่งขอบแจกันบิดพลิ้ว เนินโหนกนูนปกคลุมด้วยกลุ่มไหมเบาบางชวนค้นหา

            “หากยังไม่ยอมพูดออกมา คืนนี้เจ้าคงไม่ได้หลับไม่ได้นอนแน่ แล้วอย่าหาว่าข้าโหดร้าย” องค์ชายหนุ่มอดไม่ไหวก้มลงกัดก้อนขาวอวบซึ่งหลอกล่อตาก่อน จากนั้นจึงบีบขยำบดขยี้ดูดดึงจนเต้าเนื้อบิดเบี้ยวเปลี่ยนรูปทิ้งรอยแดงไว้จนทั่ว

            “โอ๊ย!...เจ็บ อย่ากัดข้า”

            หญิงสาวบิดตัวเอียงกายหนีความป่าเถื่อน

            นี่มันสอบสวนอะไรกัน ตั้งหน้าตั้งตารังแกนางต่างหาก

          ไอ้ระบบบ้ามัวทำอะไรอยู่ มาช่วยข้าเร็ว

            หลินปินอินตะโกนร้องโวยวายในใจก่อนจะคิดขึ้นได้

            เออ...ลืมไป ระบบบอกว่าให้หาทางเอาตัวรอดเอง มีแค่ให้วาร์ปหนีได้ แต่ใช้ได้แค่วันละครั้ง

          แต่นางวาร์ปไปแล้ว ถ้างั้น ทำอย่างไรดี  

            กุนซือฮุ่ยจื่อซี่รีบปลีกตัวออกจากห้องปล่อยให้การสอบสวนดำเนินไปตามครรลอง

ร่างแกร่งออกจากวังมาทำศึกอยู่ร่วมเดือน เรื่องเช่นนี้จึงนับว่าขาดแคลน เมื่อมีร่างงดงามสมส่วนมานอนรออยู่ตรงหน้ามีหรือจะรอช้าไม่เร่งแรงสอดใส่จนเสร็จสม

            มือหนาลูบไล้ควานลงไปล้วงยังร่องช่องทางเพื่อสำรวจความฉ่ำแฉะเมื่อเห็นว่ายังมีไม่มากจึงก้มลงบดคลึงริมฝีปากเพื่อโลมเล้าให้กายบางเคลิ้มไหว

            หลินปินอินสอดลิ้นเข้าตอบโต้การโจมตีของลิ้นร้อนอย่างไม่ยอมแพ้

            เชอะ แค่จูบ ฉันก็ทำเป็น

            ลิ้นทั้งสองต่างแลกความเปียกชื้นเกี่ยวกวัดรุกไล่ไปมาเร่งความเร่าร้อน ขณะมือหนาสอดควานเข้าไปในร่องกุหลาบงาม

            นิ้วร้อนแหวกสองกลีบซ้ายขวาโจมตีเม็ดติ่งกลางแล้วบดคลึงอย่างหนักหน่วง

            “อื้อ...”

            หลินปินอินถูกความวาบหวามพาสะเทิ้นไหวลืมสิ้นว่ากำลังถูกสวบสวน

            เสียวจัง ช่วยตัวเองยังไม่ดีเท่านี้

          อ้า...เร็วอีกหน่อย กำลังฟินเลย

          ร่างงามบิดกายส่งเนินเนื้อเข้าสู่มือหนาเพื่อให้เขาสร้างความรัญจวนมากขึ้น

            องค์ชายหนุ่มไม่เล้าโลมนาน นิ้วอุ่นเลื่อนเข้าสำรวจโพรงถ้ำฉ่ำเพื่อเบิกหนทาง

            อืม...เหตุใดช่องทางของนางจึงคับแคบเช่นนี้ แต่ท่าทางของนางกลับช่ำชองจนเกินไป ไม่มีเขินอายกระบิดกระบวนแม้แต่น้อย

            ถึงป่านนี้ไม่มีเวลาครุ่นคิดให้มากอีก เพียงสัมผัสได้ว่าน้ำหวานไหลฉ่ำนองเพียงพอแล้ว ท่อนกายแข็งก็จดจ่อยังปากทางแคบเพื่อสอดส่งความใหญ่โตเข้าไป

หลินปินอินถูกกลืนกินอย่างไม่ทันตั้งตัว กำลังคิดว่าจะขัดขืนหรือคล้อยตาม ท่อนลำแข็งก็เสือกทิ่มเข้ามาทีละน้อยจนเจ็บแสบ

“โอ๊ย!.” หลินปินอินร้องดังพลางพยายามดิ้นหนีเมื่อรู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งร่องราวจะฉีกขาด

ไอ้บ้าเอ๊ย...เห็นหน้าตาละอ่อนหล่อเหลา ที่ไหนได้ รุนแรงไม่ถนอมกันบ้างเลย

แล้วช่องทางของร่างนี้ก็คับแคบเกินไป

โอ๊ย...เจ็บ เจ็บแทบตายแล้ว

หญิงสาวโวยวายในใจด้วยไม่เคยรู้สึกเจ็บในช่องทางสงวนมากถึงเพียงนี้

แม้จะอยู่ท่ามกลางชายหนุ่มกำยำทุกวัน แต่ปิ่นกลับยังไม่เคยลองของจริง ด้วยรูปร่างหน้าตาและตำแหน่งหน้าที่การงาน ผ่านมาหลายปีจึงไม่มีใครกล้าทาบทับ

เพียงโผล่หน้ามาที่นี่วันแรกก็ต้องเปลืองตัวเสียแล้ว มิน่าเจ้าระบบถึงบอกว่านางจะต้องชื่นชอบตัวช่วยที่มีมาให้

เฮ้อ!... จะถอยตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว เอาก็เอา องค์ชายองค์นี้หล่อเหลาไม่น้อย ร่างกายกำยำล่ำสัน แม้จะขาวไปสักหน่อย แต่ยังพอมีมัดกล้ามให้เห็น รอให้เขาสมใจแล้วค่อยหาทางเจรจาก็แล้วกัน

            “อย่าขยับ มิเช่นนั้นจะเจ็บยิ่งขึ้น” เสียงห้ามคล้ายจะปลอบแต่กลับทิ่มพรวดความแข็งแกร่งจนเข้าไปทีเดียวแทบมิด

            “โอ๊ย!...” เสียงร้องดังกว่าเดิมพร้อมน้ำตาไหลปริ่มขอบตา

            ไอ้บ้าเอ๊ย...ทิ่มเข้ามาได้ เบาหน่อยไม่ได้หรือไง เจ็บแทบขาดใจ

            องค์ชายหนุ่มเห็นน้ำตาของหญิงสาวจึงค่อยผ่อนแรงแล้วโยกขยับเชื่องช้าพลางพรมจุมพิตหวังปลอบโยน

            “ว่าอย่างไร ผู้ใดส่งเจ้ามากันแน่” คำถามซักไซ้ยังคงดังออกมาพร้อมจังหวะมุดเข้ามุดออกของท่อนเนื้อ