تسجيل الدخول
นิยายชุดนี้จะเป็นชุดสุดฟินนะคะ ได้แก่
1. ศึกสามแคว้น ข้าจะฟาดให้เรียบ นางต้องห้ามศึกสามแคว้นครั้งนี้ให้ได้มิเช่นนั้นจะไม่อาจกลับบ้าน แต่พวกเขาไม่พูดพร่ำเอาแต่สลับกันสอบสวนนางอย่างเร่าร้อน สุดท้ายนางจะฟาดพวกเขาให้เรียบหรือผู้นำแต่ละทัพจะหลั่งน้ำจนหมดกายก่อนกัน หลินปินอิน สาวงามล่มเมืองผู้โผล่ขึ้นกลางสนามรบของศึกสามแคว้นซึ่งกำลังต่อสู้กัน ภารกิจของนางคือทำให้ทัพของทั้งสามแคว้นหยุดการรบพุ่งกันให้ได้ นางจะทำอย่างไรเล่าด้วยอยู่ในร่างของหญิงสาวอ่อนแอไร้ทางสู้ แล้วยังปรากฎกายอย่างไร้ที่มาจนเป็นที่หวาดระแวง ผู้นำทัพทั้งสามแคว้นต่างวนเวียนสอบสวนนางทุกค่ำคืนต่อเนื่องกันถึง7วัน สุดท้ายนางจะสามารถฟาดพวกเขาให้เรียบได้จนสมดั่งใจหรือพวกเขาจะหลั่งน้ำจนหมดกายก่อนกันแน่ติดตามอ่านได้ใน ศึกสามแคว้น ข้าจะฟาดให้เรียบ
2. ศึกลูกหนังพาเสียวเกี่ยวสัมพันธ์
แข่งขันลูกหนังเชื่อมสัมพันธ์แคว้นหรือ ได้ พวกเราเหล่าองค์ชายองค์หญิงย่อมต้องเข้าร่วมศึกครานี้แน่ แต่เหตุใดแข่งกันไปแข่งกันมาจึงกลายเป็นเรื่องเชื่อมกายใจนอกการแข่งแล้วเล่า หรือความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นจะเหนียวแน่นด้วยการสอดประสานเช่นนี้ แล้วสุดท้ายแคว้นใดจะเป็นผู้ชนะในศึกครานี้ ติดตามอ่านได้ใน ศึกลูกหนังพาเสียวเกี่ยวสัมพันธ์โดยจะมีตอนพิเศษในช่วงท้ายซึ่งรวมตัวละครของทั้งสองเรื่องเข้าไว้ด้วยกันด้วยค่ะ
แนะนำตัวละครเรื่อง ศึกสามแคว้น ข้าจะฟาดให้เรียบ
หลินปินอิน สาวงามล่มเมืองผู้โผล่ขึ้นกลางสนามรบ
อู่หวังเหว่ย องค์ชายสี่ แม่ทัพแห่งแคว้นอู่
ฮุ่ยจื่อซี่ กุนซือผู้ชาญฉลาดแห่งแคว้นอู่
เฉียงหลี่เจี๋ย อ๋องเฉิง แม่ทัพแห่งแคว้นเฉียง
จางหมิ่น หัวหน้าพรรคมาร ซึ่งถูกเรียกตัวมาให้มาช่วยทำศึกด้วยเคยติดหนี้บุญคุณฮ่องเต้แคว้นเฉียง
ลู่เจียกัง แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นปา
อี้ห่าวซวน รองแม่ทัพใหญ่แคว้นปา
เลี่ยงรุ่ย, เลี่ยงหรง องครักษ์ขององค์ชายแคว้นอู่
บทนำ
“เอ้า...เร็วๆๆ อย่าอู้ ไอ้คนข้างซ้ายน่ะ ปีนขึ้นไปสิวะ ค้างอยู่ทำไม ข้างล่างติดแหง็กกองรวมกันเป็นก้อนขี้แล้วเนี่ย แล้วไอ้ตรงกลางจะช้าเป็นเต่าไปถึงไหน ประเดี๋ยวแม่ทิ่มให้ตูดทะลุ เร็วๆๆๆๆ ให้ไว ให้ไว” เสียงตะโกนเร่งพร้อมร่างหญิงสาวนางหนึ่งถือไม้คอยหวดเหล่าชายฉกรรจ์ซึ่งเข้าร่วมการฝึกฝนอันหฤโหด
พวกเขากำลังอยู่ที่หน้าผาของภูเขาสูงทางภาคเหนือซึ่งมักใช้เป็นสถานที่ฝึกการปีนป่ายเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของกำลังมือ กำลังขา และฝึกการเคลื่อนไหวให้คล่องแคล่วว่องไว
ชายหนุ่มร่างหนาทุกคนพันเชือกเอาไว้ที่เอวอย่างแน่นหนาพลางพยายามเกาะเกี่ยวก้อนหินตะปุ่มตะป่ำขึ้นไปให้ถึงหน้าผาด้านบนอันเป็นจุดหมาย
แต่ด้วยความสูงและความชันทำให้การเคลื่อนไหวเชื่องช้าไม่ทันใจของหญิงสาวร่างเล็กผิวคล้ำซึ่งมีหน้าที่เป็นผู้ควบคุมการฝึกในวันนี้
“เฮ้ย...ข้างบนเร็วหน่อยโว้ย ลมพัดแรงแล้ว เดี๋ยวไอ้ข้างล่างถูกทิ้งห้อยอยู่กลางผาไม่มีใครลงมาช่วยนะจะบอกให้” เสียงตะโกนเร่งยังดังสะท้อนหุบเขาพร้อมใบหน้าคร้ามแดดซึ่งเงยขึ้นมองเหล่าลูกศิษย์ซึ่งปีนได้ชักช้าไม่ทันใจ
“ครูปิ่นโหดจังว่ะ ปืนกันสองรอบแล้ว เหนื่อยโฮกยังจะให้เร็วไปไหน ขึ้นมาถึงได้ก็บุญหัวแล้ว”
ลูกศิษย์หนุ่มซึ่งเพิ่งปืนขึ้นไปถึงทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดแรงพลางนินทาครูฝึกสาวซึ่งยังถือไม้ไล่ตีพลางตะโกนเร่งไม่หยุดอยู่ที่ด้านล่าง
ตอนพิเศษสองเข้ามาสักทีหญิงสาวอ่อนระทวยไปกับนิ้วร้อนที่สลับกันยัดเข้าไปในร่องสวาทจนมิดข้อนิ้วอย่างไม่ปรานีแรงขยับเข้าออกรัวเร็วไม่ยั้งทำให้ร่างบางเด้งแอ่นเนินโหนกนูนด้วยความซ่านเสียวที่ไม่อาจยับยั้งกายเล็กดีดดิ้นคล้ายอยากหลีกหนีแต่กลับกดหัวของชายหนุ่มลงเพื่อให้ปลายลิ้นซอกซอนลึกที่สุดซื่อจื่อน้อยห่อปากดูดเม้มเม็ดเสียวทั้งลงลิ้นละเลงหยอกล้อติ่งเนื้อสีชมพูพร้อมกับนิ้วที่ยังคงสอดเข้าสอดออกไม่หยุดยามปลายลิ้นหมุนควานในรูฉ่ำน้ำกายบางถึงกับดิ้นพล่านกรีดร้องสะบัดส่ายใบหน้า ขณะเต้าทรวงที่กระเพื่อมสั่นถูกบีบขย้ำเต็มแรงหมิงเฟยฮวาถูกความเชี่ยวชาญอันไม่คาดคิดจู่โจมจนไม่อาจทานทนจึงปล่อยกายปล่อยใจกรีดร้องดังลั่นเมื่อถูกส่งไปถึงฝั่งฝันอย่างรวดเร็วชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจที่เริ่มต้นได้อย่างงดงาม เขาเผลอกลืนน้ำลายไปหลายอึกแล้วด้วยท่อนกลางกายที่แข็งตั้งยามมองกลีบชมพูที่แย้มบานมีน้ำไหลทะลักออกมาไม่ขาดสายชายหนุ่มชักความเป็นชายออกมาเตรียมพร้อม ขณะหมิงเฟยฮวาสอดส่ายสายตามองแท่งใหญ่โตปูดโปนอันเต็มไป
ตอนพิเศษหนึ่งพานพบความสุขฟูเหลิ่งจิ่งจัดรถม้าคันใหญ่ปูผ้านุ่มอย่างสุขสบายมารับว่าที่ฮูหยินถึงปากทางขึ้นเขาเหล่าหลวงจีนและแม่ชียืนส่งองค์หญิงสูงศักดิ์โดยพร้อมหน้าพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก“พวกเขาไม่อยากให้ข้าอยู่ที่นี่ถึงเพียงนี้เชียว”หมิงเฟยฮวาบ่นพึมพำจนฟูเหลิ่งจิ่งยิ้มขำพลางเอ่ยปลอบ“ฮวาฮวาของข้าน่ารักเพียงนี้ ผู้ใดจะไม่อยากให้เจ้าพักอยู่เล่า”“ไม่ต้องมาปลอบ ว่าแต่เมื่อก่อนข้าเรียกเจ้าว่าอะไรนะ”“จิ่งน้อย”“ฮ่า ฮ่า ฮ่า จิ่งน้อย ตลกจัง”“ฮวาฮวาจะเรียกเช่นเดิมหรือเช่นไรก็แล้วแต่ ข้าไม่มีปัญหาและไม่อับอายผู้ใดทั้งสิ้น”ฟูเหลิ่งจิ่งยังคงความหลงใหลในตัวองค์หญิงใหญ่จนนางอับจนปัญญา“พวกเรากำลังจะเป็นสามีภรรยา คงต้องให้เกียรติมากหน่อย เบื้องหน้าเรียกเจ้าว่าท่านพี่ก็แล้วกัน ส่วนลับหลังก็ยังเป็น จิ่งน้อย ดีหรือไม่”“ได้ เช่นนั้นข้าจะเรียกเจ้าว่าน้องหญิงฮวา ส่วนลับหลังก็เป็นฮวาฮวาสุดน่ารัก ดีหรือไม่”“เจ้านี่”หมิงเฟยฮวาแย้มยิ้มอย่างอารมณ์ด
ตอนที่ยี่สิบเอ็ด คนสุดท้าย ความหมายของหมิงเฟยฮวาย่อมคือเหล่าชายที่วุ่นวายวนเวียนอยู่รอบตัวของนางไม่ว่าจะเป็นฮ่องเต้ น้องชายผู้เห็นแก่ผลประโยชน์ หรือองครักษ์เหล่านั้นมีหรือที่พวกเขาจะยอมให้นางได้แต่งงานเป็นสามีภรรยาร่วมสุขร่วมทุกข์กันไปตราบสิ้นอายุขัยอย่างที่ฟูเหลิ่งจิ่ง ชายเยาว์วัยผู้นี้คาดหวังเอาไว้“ฮ่องเต้ต้องยอมมอบสมรสพระราชทานออกมาแน่ การส่งองค์หญิงมาที่แคว้นของเราย่อมเรียกหาความจงรักภักดีได้ส่วนหนึ่งส่วนพวกเขาหรือจะกล้ามีเรื่องกับข้า ยามนี้ข้าอายุครบ20แล้วครองตำแหน่งซื่อจื่อเต็มตัว ที่เมืองนั้น พวกเราใหญ่ที่สุด ฮ่องเต้เป็นอย่างไรหามีผู้ใดใส่ใจไม่ นับประสาอันใดกับแค่องครักษ์ไม่กี่คน หรือฮ่องเต้ต่างแคว้น”ฟูเหลิ่งจิ่งชักแม่น้ำทั้งห้ามาเกลี้ยกล่อมโน้มน้าวองคหญิงใหญ่จนนางอดเคลิบเคลิ้มไม่ได้ด้วยช่างจุดประกายความหวังหมิงเฟยฮวายอมรับว่าใบหน้าหล่อเหลาทั้งท่าทีอ่อนน้อมคำพูดอ่อนหวานช่างเชิญชวนให้นางหวั่นไหว“องค์หญิงคงลืมเลือนไปแล้วแต่ข้ายังจำคำสัญญาของพวกเราได้ดี ยามนั้นที่หิมะโปรยปรายและองค์หญิงกอดข้าไว้เพื่
ตอนที่ยี่สิบ เบื่อหน่าย สองหนุ่มสาวโยกขยับไปมองอดีตฮ่องเต้ไปด้วยความสะใจที่ได้เสพสุขสมหวังโดยที่เขากลายเป็นศพนอนเคว้งคว้างไร้ผู้คนเหลียวแลเมื่อความซ่านกระสันถูกปลุกเร้ากระตุ้นแรง ร่างทั้งสองจึงสั่นกระตุกสมหวังไปเกือบพร้อมกัน“ซี้ดดด อ้า...”เมื่อเสร็จสมอารมณ์หมาย สองหนุ่มสาวจึงช่วยกันสวมเสื้อผ้าแล้วก้าวเดินออกมาเพื่อจัดการเรื่องราวต่อไปองค์ชายเกาซุนเล่อยอมรับว่ายังติดใจในเรือนร่างงดงามและร่องสวาทหวานล้ำ“องค์หญิง ในเมื่อท่านถูกส่งมาเป็นบรรณาการ เช่นนั้นก็อยู่ที่นี่เป็นสนมของข้าดีหรือไม่”“ไม่ ข้าเบื่อหน่ายเรื่องในวังหลวงเต็มที”“เจ้าคิดจะกลับแคว้นต้าหมิงหรือ”“คงไม่อีกเช่นกัน ข้าจะลาออกจากตำแหน่งองค์หญิงโดยตั้งใจไปบวชชีที่วัดบนเขาขืนอยู่ต่อก็คงไม่พ้นถูกใช้เป็นเครื่องมือแสวงหาความภักดีและอำนาจต่อ คราวนี้จะโดนส่งไปที่ใดก็สุดรู้หากดีย่อมเป็นโชค แต่หากเจอเรื่องร้ายกาจเช่นคราวนี้ อาจเอาชีวิตไม่รอดและไม่โชคดีเช่นนี้อีกข้าผ่านสามีมาหลายคนแล้ว ไม่อยากต้องเผชิญชะตากรรมเช่นนั้นอีก”
ตอนที่สิบเก้า กล้าหรือ องค์หญิงหมิงเฟยฮวาโยกขยับยั่วยวนราวหญิงร่าน มือน้อยจับหัวของทรราชลงมาดูดกลืนจุกชมพูแสนสำคัญระหว่างที่อีกฝ่ายกำลังดื่มด่ำกับความซ่านเสียวเกาซุนจงถูกร่องบุปผาบีบรัดตอดถี่จึงเสียวกระสันซาบซ่านเอ่ยคำชมออกมาบ้าง“ดี ใช้ได้ แม้เคยผ่านชายมาก่อน แต่ร่องรูยังคับแน่นตอดดี เช่นนั้นข้าจะให้โอกาสเจ้าได้แสดงลีลาอีกหน่อย”“พวกเราเข้าไปในห้องดีไหมเพคะ เฟยฮวายังมีท่าเด็ดที่เก็บไว้อีกเยอะ” หมิงเฟยฮวาตั้งใจพูดเสียงดังเพื่อเป็นสัญญาณเมื่อฮ่องเต้พยักหน้า เหล่าขุนนางที่ยืนมุงดูอยู่ห่างๆได้แต่บ่นพึมพำด้วยความเสียดายที่อดดูบทรักพิศวาสชวนให้แข็งตั้งเมื่อเกิดอารมณ์ร้อนแรงย่อมต้องการดับด้วยน้ำใส เหล่านางกำนัลรอบข้างจึงถูกจับตัวมาโยกคลอนสอดใส่อย่างเช่นที่เคยกระทำมาก่อนเสียงครวญครางซ่านกระเส่าของชายหญิงหลายคู่กลบเสียงของผู้ที่ลอบถืออาวุธเข้ามาใกล้กว่าพวกเขาจะรู้ตัวก็เมื่อมีดดาบได้ปาดลงบนลำคอจนเลือดสาดกระเซ็นและร่างโดนเหวี่ยงทิ้งไปไกลแล้วเหล่านางกำนัลถูกทุบจนสลบเพื่อไ
ตอนที่สิบแปดแผนการถ้อยคำที่ว่าเสด็จอาของเขาลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้องค์ก่อน แล้วขึ้นครองบัลลังค์โดยไม่ชอบธรรม ทั้งยังออกคำสั่งไล่เข่นฆ่าหลานชายโดยเบื้องหน้าแสร้งทำเป็นหวังดีอยากให้กลับไปร่วมงานศพบิดา และยังเรื่องการศึกระหว่างสองแคว้นในครั้งนี้ก็เสด็จอาของเขาอีกเช่นกันที่ฮึกเหิมปลุกปั่นทั้งที่ชายแดนเงียบสงบมาหลายเดือนแล้วของเกาซุนเล่อทำให้ทุกคนยอมนั่งลงปรึกษาหารือกัน ด้วยพวกเขาต้องวางแผนลอบสังหารฮ่องเต้องค์นี้เพื่อยึดบัลลังค์กลับคืนมา“ข้าเป็นองค์ชายย่อมมีสิทธิโดยชอบธรรมที่จะขึ้นเป็นฮ่องเต้ หากพวกเราร่วมมือกัน ข้าสัญญาว่าจะสงบศึกไม่ล่วงล้ำชายแดนแคว้นต้าหมิงอีก”ฮุ่ยชิวเสนอให้องค์หญิงใหญ่ส่งพิราบสื่อสารของพวกเขาไปปรึกษาหารือน้องชาย แม้จะรู้ดีว่าเกาซุนเล่อช่วยเหลือเพื่อหวังผล แต่เรื่องนี้แคว้นต้าหมิงเองก็ได้ประโยชน์ฮ่องเต้หมิงเฟยหรงตัดสินใจส่งกองกำลังทหารจากชายแดนลอบปลอมตัวเข้ามาสมทบกับองค์ชายแคว้นเกาหยางโดยให้ฮุ่ยชิวเป็นคนออกคำสั่งพวกเขาวางแผนซ้อนแผนโดยคิดตัดกำลังฮ่องเต้เกาซุนจงเพื่อจับตั
ตอนที่หนึ่ง เริ่มเกมได้วาร์ป!ภาพสาวงามสวมชุดเสื้อผ้าน้อยชิ้นจนแทบจะเห็นทุกสัดส่วนปรากฎขึ้นกลางสนามรบผู้นำของทั้งสามทัพซึ่งกำลังตั้งแถวเผชิญหน้ากันเป็นสามมุมต่างชะงักงัน สายตาจับจ้องมองสตรีสาวผู้งดงามอรชรอ้อนแอ้นซึ่งยืนอยู่ใจกลางวงล้อมปิ่นหรือบัดนี้ได้ชื่อในเกมว่า’หลินปินอิน’ลืมตาขึ้นก่อนจะตกใจ
ตอนที่หนึ่งเริ่มเกมได้ปิ่นรู้สึกตัวลอยหมุนคว้างไม่อาจยึดเกาะสิ่งใด ได้แต่ปล่อยให้ลอยละล่องไปตามแรงลมจนเวียนหัว ร่างกายพยายามพับแขนขาและเตรียมรับการกระแทกอันรุนแรงกว่าลมจะเริ่มเบาลงเธอจึงลืมตาขึ้นมองรอบตัวเอ๊ะ!...ทำไมเหมือนยังลอยอยู่กลางอากาศ ไม่ตกลงถึงพื้นสักที หน้าผานี้ไม่ได้ลึกมากนี่นา หรือว่
บทนำ“เอ้า...เร็วๆๆ อย่าอู้ ไอ้คนข้างซ้ายน่ะ ปีนขึ้นไปสิวะ ค้างอยู่ทำไม ข้างล่างติดแหง็กกองรวมกันเป็นก้อนขี้แล้วเนี่ย แล้วไอ้ตรงกลางจะช้าเป็นเต่าไปถึงไหน ประเดี๋ยวแม่ทิ่มให้ตูดทะลุ เร็วๆๆๆๆ ให้ไว ให้ไว” เสียงตะโกนเร่งพร้อมร่างหญิงสาวนางหนึ่งถือไม้คอยหวดเหล่าชายฉกรรจ์ซึ่งเข้าร่วมการฝึกฝนอันหฤโหดพวก
ตอนที่สอง สอบสวน องค์ชายหนุ่มสบถเบาๆแล้วดึงกระชากเสื้อผ้าซึ่งมีอยู่เพียงไม่กี่ชิ้นออกเพื่อหวังข่มขู่ ทันทีที่ความงามสล้างขาวกระจ่างถูกปลดปล่อยออกมาล่อตา ชายหนุ่มทั้งสองในห้องถึงกับสูดหายใจแรงด้วยไม่อาจอดกลั้นความเสน่หาซึ่งตีตื้นขึ้นมา ร่างน้อยช่างงดงามปานล่มเมือง ใบหน้าอ่อ







