บทที่ 3 หนีหมาป่าปะพยัคฆ์ 2/3

คราบเลือดที่เปื้อนเสื้อผ้าและสองมือของเด็กน้อย ทำให้องครักษ์หนุ่มขมวดคิ้ว เขาเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับเพิงขายโจ๊กริมทางที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล เถ้าแก่ร้านโจ๊กกำลังยืนตัวสั่นงันงกแอบอยู่หลังเสาไม้ ด้วยความตกใจที่เห็นขบวนทหารและเหตุการณ์ม้าพยศเตลิดเมื่อครู่ ทำให้ยังไม่กล้าก้าวขาออกมา ถึงแม้เขาจะเป็นคนสอดรู้สอดเห็นแต่เรื่องของคนในราชสำนักเขาก็ไม่กล้ายุ่ง โดยเฉพาะกับเชื้อพระวงศ์

เหลยจวินพุ่งตัวพรวดเดียวก็ไปถึงตัวเถ้าแก่ ดาบยาวในมือถูกชักออกมาจ่อที่ลำคอของชายชรา ที่น่าจะเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น

“เกิดสิ่งใดขึ้น! เด็กคนนี้เป็นใคร!”

เถ้าแก่ร้านโจ๊กกลัวจนแทบปัสสาวะราด เขามองร่างเด็กน้อยที่ตนเองก็เพิ่งพบหน้าหลังจากนางลงจากรถม้าเหมือนกัน จึงรีบละล่ำละลักเล่าเรื่องราวทั้งหมดเท่าที่ตนได้รับรู้มาเท่านั้น

“ใต้เท้า! ข้าน้อยไม่เกี่ยวนะขอรับ! คนขับรถม้าคันเมื่อครู่มันบอกว่ารับจ้างมาส่งคุณหนูตกยาก แต่แท้จริงมันผู้นั้นวางแผนจะพานางไปเร่ขายให้พวกพ่อค้าทาสที่ตงไห่ ชายผู้นั้นเพิ่งซื้อโจ๊กผสมยาบางอย่างจากข้าไปให้นาง... ข้าน้อยเห็นเพียงม้าตกใจเตลิดไป ส่วนเด็กคนนี้ก็ล้มลงตรงนั้น ข้าน้อยไม่รู้ที่มาที่ไปเลยขอรับ!”

เหลยจวินหรี่ตาประเมินสถานการณ์เพียงครู่เดียว ก็สามารถปะติดปะต่อเรื่องราวได้อย่างทะลุปรุโปร่ง รอยเลือดบนมือของเด็กหญิงนั้นทำให้เขาโบกมือให้คนของตนไปสืบต่อเรื่องม้าที่พยศ

ส่วนองครักษ์หนุ่มเก็บดาบเข้าฝัก ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังรถม้าคันใหญ่ที่วิจิตรตระการตาที่สุดในขบวน เขาค้อมศีรษะลงข้างหน้าต่างรถม้า แล้วกระซิบรายงานเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างรวบรัดไม่กล่าวให้มากความ

ม่านหน้าต่างถูกเลิกขึ้นช้า ๆ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาราวกับถูกสลักมาอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่ากลับเย็นชาและแข็งกระด้างราวกับรูปปั้นไม้ที่ไร้ชีวิตชีวา ‘ฉู่จิ้งหนาน’ หรือ หมิงชินอ๋อง ก้าวลงมาจากรถม้า ชุดผ้าไหมสีนิลขับเน้นให้ร่างสูงใหญ่ของเขาดูน่าเกรงขามและกดดันจนผู้คนรอบข้างแทบหายใจไม่ออก

นัยน์ตาคมกริบที่อ่านทะลุปรุโปร่งทอดมองร่างที่บอบช้ำของเด็กหญิงบนพื้นโคลน ราวกับกำลังมองเศษธุลีที่ไร้ค่า เขาไม่ได้แสดงท่าทีสงสาร ไม่ได้เอ่ยปากถามไถ่ ท่าทีของเขาเยือกเย็นจนคนรอบกายไม่อาจเดาพระทัยได้

“โยนนางขึ้นรถเสบียง” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยสั่งอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่เขาจะตวัดสายตามองไปยังเมืองเหยียนโจวที่อยู่เบื้องหน้า

“เหลยจวิน ไปกว้านซื้อเสบียงแห้งและข้าวสารในเมืองมาให้พอสำหรับทหารห้าร้อยนาย จากนั้นไม่ต้องเข้าเมือง ให้เคลื่อนขบวนไปพักที่โรงพักม้านอกเมืองแทน ครึ่งเดือนจะซื้อเสบียงครั้งหนึ่ง”

“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง!” เหลยจวินรับคำสั่งโดยไม่แม้แต่จะถามเหตุผล หรือพูดให้ถูกก็คือไม่มีใครกล้าโต้แย้งเรื่องที่หมิงชินอ๋องตัดสินพระทัยไปแล้ว

ทหารในกองทัพล้วนรู้ดีว่า การเดินทางของหมิงชินอ๋องครั้งนี้เต็มไปด้วยอันตรายและความตายจะเข้ามาเยือนได้ทุกเมื่อ ตลอดเส้นทางมีนักฆ่าที่ถูกส่งมาจากเมืองหลวงลอบโจมตีไม่เว้นแต่ละวัน การที่ท่านอ๋องสั่งให้กว้านซื้อเสบียงแล้วเลี่ยงไปพักที่โรงพักม้าร้างนอกเมือง ย่อมมีเหตุผลเพียงประการเดียว...

เขาต้องการเปิดลานประหาร!

ฉู่จิ้งหนานไม่ต้องการให้ชาวบ้านในเมืองต้องมาโดนลูกหลง และที่สำคัญที่สุด เมื่ออยู่นอกเมืองอันห่างไกล เขาจะสามารถสั่งทหารให้สับร่างนักฆ่าพวกนั้นให้กลายเป็นเศษเนื้อได้อย่างสะดวกมือ โดยไม่ต้องมาเสียเวลาจับกุมหรือสืบสวนให้มากความ! ใครที่กล้าขวางทางพยัคฆ์พลัดถิ่นเช่นเขา... จุดจบมีเพียงนรกขุมที่ลึกที่สุดเท่านั้น และหัวนักฆ่าหัวแล้วหัวเล่าถูกหั่นและเก็บในถังแช่น้ำยาสมุนไพรที่กันเน่าได้เป็นอย่างดี

สองชั่วยามต่อมา ณ โรงพักม้านอกเมืองอันเงียบสงัด

กลิ่นสมุนไพรฉุนกึกอบอวลไปทั่วห้องพักที่สว่างไสวด้วยแสงจากเทียนที่ถูกจุด อินมี่เอินถูกจับให้นอนคว่ำอยู่บนเตียงไม้เก่า ๆ โดยมีเจียงเย่หลิน หมอเทวดาผู้ติดตามหมิงชินอ๋อง ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นคนนิสัยแปลกประหลาดและอารมณ์ร้าย กำลังฝังเข็มและทายาลงบนบาดแผลที่แผ่นหลังของนางอย่างเบามือราวกับสตรีตรงหน้าคือลูกหลาน

หมอเทวดาเจียงผู้นี้เป็นชายวัยกลางคนที่หน้าตายังคงความหนุ่มแน่น ทว่ามักจะทำตัวคล้ายตาเฒ่าเอาแต่ใจ เขามีกฎเหล็กคือ ไม่อยากรักษาใครก็ไม่รักษา ต่อให้ตายตรงหน้าก็ไม่สน แต่ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าหมิงชินอ๋อง เขากลับถูกลากคอมาใช้งานเยี่ยงทาสโดยไม่กล้าปฏิเสธ เรื่องนี้เองที่ทำให้เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาต่างหวาดกลัว ไม่รู้หมิงชินอ๋องเชิญหมอเทวดาเจียงด้วยวิธีใดกัน ถึงยอมเป็นแมวเชื่องทำตามอย่างว่าง่าย

และคนของหมิงชินอ๋องต่างทราบดีว่าพิษของหมอเทวดาเจียงรักษาไม่หาย...คนร้ายนับไม่ถ้วนต้องตายเพราะอยากสังหารหมิงชินอ๋อง

ขณะที่ปลายนิ้วตวัดฝังเข็มเล่มยาวลงบนจุดชีพจร หมอเจียงก็ชะโงกหน้ามองโครงหน้าของดรุณีที่หลับสนิท ก่อนจะเดาะลิ้นดังจิ๊จ๊ะแล้วบ่นพึมพำออกมาตามนิสัยชอบดูโหงวเฮ้งคนไปเรื่อย