บทนำ 2/2

“นางเด็กอัปมงคล! โบยให้ตาย เอาร่างนางยัดใส่โลงฝังไปซะ! แล้วรีบไปดับไฟ!”

สติของอินมี่เอินดับวูบลงไปพร้อมกับคำสั่งนั้น...

...นางไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด รู้เพียงความรู้สึกอึดอัดจนแทบขาดใจและกลิ่นโคลนชื้นแฉะที่อัดแน่นจนรู้สึกว่าอากาศที่มีน้อยนิดนัก นางส่ายหน้าไปมาอยากจะหาอากาศหายใจ จนกระทั่งโสตประสาทได้ยินเสียงบางอย่างขึ้น

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงงัดแงะดังขึ้นเหนือหัว ก่อนที่แสงสว่างจากคบเพลิงและความเย็นของสายฝนจะสาดกระทบใบหน้าอีกครั้ง

“โถ... คุณหนูของบ่าว! สวรรค์มีตา ท่านยังไม่ตายจริง ๆ ด้วย!” ชิวกุ้ยแม่นมคนสนิทของมารดาร่ำไห้โฮ พยายามงัดร่างที่บอบช้ำของเด็กน้อยขึ้นมาจากก้นหลุม กังวลแทบตายกลัวจะไม่ทันการ

“กุ้ยมามา... เกิดอันใดขึ้นกันแน่” แม้มีคำถามเป็นร้อยเป็นพัน แต่สตินางนึกได้เพียงเท่านี้

“ฮึก...คุณหนู” กุ้ยมามาสะอื้นไห้น้ำตานองหน้าก่อนจะเอ่ยต่อ “ฮูหยินถูกลอบวางยาจนตกเลือดสิ้นใจเจ้าค่ะ! ข้าน้อยแอบได้ยินหมอหลวงกับหมอตำแยพูดคุยกัน แต่ไม่รู้เหตุใดนายท่านถึงบอกว่าคุณหนูเป็นคนผลัก และบ่าวรับใช้ในเรือนพูดไปทางเดียวกัน ตอนนั้นบ่าวไปเก็บบัญชีร้านค้าให้ฮูหยินไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น...จึงไม่รู้ที่มาที่ไป”

ชิวกุ้ยประคองร่างเล็กของคุณหนูใหญ่ขึ้นสำรวจร่างกาย ก่อนจะพบว่าร่างกายแค่...โดนโบยเท่านั้น แขนขาไม่ได้หัก จึงเอ่ยต่อ

“แต่ที่น่าแปลก ศพฮูหยิน...ยังไม่ทันเย็น นายท่านก็เปิดศาลบรรพชนแต่งตั้งเซวียอี๋เหนียงขึ้นเป็นฮูหยินเอก สวมชุดแดงรับตำแหน่งในคืนนี้แล้วเจ้าค่ะ บ่าวอาศัยช่วงที่ทุกคนในจวนกำลังวุ่นวายออกมาซุ่มดูคนที่นำร่างคุณหนูใส่โลงไปฝังแล้วก็รอให้พวกมันกลับไป” พูดแล้วกุ้ยมามาเจ็บปวดใจยิ่งนัก นางเห็นเรื่องขัดแย้งในเรือนหลังมาก็มาก แต่ไม่มีครั้งไหนรุนแรงเท่านี้

“... คุณหนู เราหนีไปอยู่ที่บ้านในชนบทของบ่าวเถิดนะเจ้าคะ!”

กุ้ยมามาสงสารคุณหนูจับใจ แต่จนใจที่ไร้อำนาจจะเรียกร้องความยุติธรรมให้คุณหนู

“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้ายังไม่ตาย” อินมี่เอินกว่าจะดึงสติได้หลังจากฟังกุ้ยมามาไปครู่ใหญ่ แล้วถามสิ่งที่สงสัยว่าเหตุใดจึงมาช่วยนางได้ทันเวลา

“บ่าวในจวนคนหนึ่งพบว่าท่านยังมีลมหายใจ แต่พ่อบ้านรีบให้ใส่โลงเพราะเกรงว่านายท่านจะโกรธ ตอนนั้นนายท่านรีบเข้าวังไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้อย่างรีบร้อนเจ้าค่ะ แล้วกลับมาที่จวนเปิดศาลบรรพชนแต่งตั้งฮูหยินคนใหม่ทันที”

อินมี่เอินได้ยินเช่นนั้น หยาดน้ำตาก็พลันเหือดแห้งไปจากดวงตา เด็กหญิงก้มมองสองมือที่เปื้อนโคลนและเลือดของตนเอง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่คับแค้นจนกุ้ย  มามาต้องเสียวสันหลังวาบ

“ปิดฝาโลงแล้วกลบดินเสียเถิด... อินมี่เอิน บุตรสาวโง่งมของตระกูลอิน ได้ตายไปแล้วจริง ๆ”

เจ็ดปีต่อมา...

ณ หอชิงโหยว สถานที่เริงรมย์อันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงฉางอันที่เลื่องชื่อที่ถูกก่อตั้งมานานกว่าสามปีแล้วเปิดรับลูกค้าจากทั่วทุกสารทิศ

ท่ามกลางเสียงดนตรีไพเราะที่ขับกล่อมให้กับแขกผู้มาเยือนได้ผ่อนคลาย มีกลิ่นสุราหมักดอกกุ้ยฮวาลอยอบอวลราวกับเชิญชวนให้เข้ามาชิม

ภายในหอชิงโหยวแบ่งเป็นชั้นต่าง ๆ ได้ถึงห้าชั้น โดยมีบนดินสามชั้น ใต้ดินอีกสองชั้น และแน่นอนว่าทุกศาสตร์และศิลป์ รวมทั้งความบันเทิงเริงรมย์ล้วนครบจบที่นี่ที่เดียว

ชั้นใต้ดินเหมาะสำหรับเหล่าบุรุษนักเสี่ยงโชค และผู้ชื่นชอบการต่อสู้ รวมทั้งมีการเดิมพันอย่างถูกกฎหมายและส่งภาษีให้ทางการถูกต้อง

 ส่วนชั้นหนึ่งมีการร้องเพลง ร่ายรำ และเล่าเรื่องผ่านการแสดงหุ่นละครเงาเสียดสีราชสำนักและเรื่องเล่าซุบซิบตระกูลขุนนางชั้นสูง กระทั่งเรื่องลับ ๆ ในวังก็ไม่เว้น

ส่วนชั้นสองเป็นห้องรับรองส่วนตัวต้อนรับเหล่าขุนนางและคนที่มีเงินหนากระเป๋าหนัก ใช้เงินมือเติบ มีเหล่าสตรีดูแลต้อนรับอย่างดี

ส่วนชั้นบนสุดที่ห้ามคนนอกเข้า เป็นที่พักของนายหญิงชิงโหยวเจ้าของหอชิงโหยว โดยแขกที่มาเที่ยวไม่มีใครรู้โฉมหน้าแท้จริงของนางสักคนเดียว เพียงแต่มองผ่านฉากกั้นผ้าแพร หรือยามเดินลงไปด้านล่างจะมีผ้าแพรผูกปิดไว้ครึ่งหน้าระหว่างสนทนา

นางปล่อยข่าวลือเสียหายผ่านบทละครหุ่นเงาหลอกล่อบิดาโง่เขลามาติดกับดักที่นางวางเอาไว้ สุดท้ายภรรยาที่เขายกฐานะจากอนุเซวียมาอาละวาดโวยวายชื่อเสียงเสียหายจนบิดาต้องการหย่า และนี่คือสิ่งที่นางกำลังรอเวลาอยู่นานแล้ว

ยามนี้ เซวียหว่านโหรวกำลังจนตรอก สตรีที่เย่อหยิ่งจองหองเมื่อถูกต้อนให้จนมุม ย่อมพร้อมที่จะกัดทุกคนไม่เลือกหน้าเพื่อเอาตัวรอด และนี่คือโอกาสทองที่ชิงโหยวเฝ้ารอมาตลอดเจ็ดปี!

โอกาสที่จะบีบคั้นให้เซวียหว่านโหรวคายความจริงเรื่องการตายของมารดาออกมา และลากตัวผู้ที่เกี่ยวข้องทุกคนลงนรกขุมที่ลึกที่สุดไปพร้อม ๆ กัน!

“ปันเซี่ย...” ชิงโหยวเอ่ยเสียงเรียบ “เตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้เช้า... เราจะไปเยือนศาลบรรพชนตระกูลอินกัน”