บทที่ 2 (2/3)

วินาทีที่แต๊งค์เผลอสบเข้ากับดวงตาสีถ่านไม้คู่นั้น หัวใจของสตรีมเมอร์หนุ่มก็กระตุกวูบ เต้นรัวแรงผิดจังหวะขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

‘คนอะไรหล่อชะมัด... หล่อเหมือนไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้เลย แถมสายตาคมกริบจนเหมือนถูกมองทะลุเข้าไปถึงข้างในแน่ะ!’

แต๊งค์รีบหลุบตาลงมองพื้นพรมแล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามท่านประธานใหญ่โดยมีบุ๊คและเนสนั่งขนาบข้าง ตลอดเวลาที่ฟอสและเนสผลัดกันอธิบายรายละเอียดข้อสัญญาการเป็นสตรีมเมอร์พาร์ตเนอร์ในสังกัดโครนอส เทค รวมถึงหน้าที่นักพากย์รับเชิญสำหรับการแข่งขันโชว์แมตช์ของสโมสรโวเท็กซ์ ไทป์กลับนั่งประสานมือไว้บนโต๊ะทำงานและทอดสายตามองมาที่ใบหน้าของแต๊งค์อย่างนิ่งลึกโดยไม่ละสายตาไปไหนแม้แต่วินาทีเดียว

ความเงียบขรึมและสายตาที่อ่านไม่ออกของผู้บริหารหนุ่มทำให้แต๊งค์ที่ปกติพูดเก่งเป็นต่อยหอยหน้ากล้อง เกิดอาการเกร็งจนแผ่นหลังตั้งตรงแหน่ว สองมือที่วางอยู่บนตักชื้นเหงื่อไปหมด

“หากคุณแต๊งค์อ่านข้อกำหนดครบถ้วนและไม่มีข้อสงสัยเพิ่มเติม สามารถลงนามในสัญญาทั้งสองฉบับตรงนี้ได้เลยครับ” ฟอสผายมือไปยังเอกสารสัญญาที่เปิดรอไว้ตรงหน้า

“ค... ครับผม!” แต๊งค์ขานรับเสียงใสเกินเหตุด้วยความตื่นเต้น มือเรียวที่สั่นน้อยๆ เอื้อมไปหยิบปากกาโลหะสีไทเทเนียมบนโต๊ะขึ้นมา ทว่าด้วยความประหม่า ปลายนิ้วกลับเผลอปัดด้ามปากกาหลุดมือกลิ้งตกลงไปบนพื้นพรมใต้โต๊ะประชุมเสียงดังกึก

“อ๊ะ ขอโทษครับ เดี๋ยวผมเก็บเองครับ!”

แต๊งค์รีบย่อตัวก้มลงไปใต้โต๊ะเพื่อหยิบปากกาในเสี้ยววินาทีเดียวกับที่ไทป์ขยับตัวก้มลงมาจากเก้าอี้ฝั่งข้างๆ และยื่นมือใหญ่เข้ามาช่วยเก็บพอดิบพอดี!

ปึก!

ปลายนิ้วเรียวยาวที่อุ่นจัดของผู้บริหารหนุ่มทาบลงบนหลังมือเนียนของแต๊งค์ ระยะห่างที่ใกล้กันเพียงไม่กี่คืบทำให้แต๊งค์ได้สัมผัสถึงไออุ่นเฉพาะตัวที่สุขุมนุ่มลึกและชวนให้หัวใจสั่นไหวอย่างประหลาด สตรีมเมอร์ตัวเล็กสะดุ้งเฮือก แก้มใสทั้งสองข้างเห่อร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

ไทป์ไม่ได้ชักมือออกในทันที ปลายนิ้วหัวแม่มือแกร่งเผลอเกลี่ยผ่านผิวหลังมือเนียนละเอียดของคนตัวเล็กแผ่วเบาเสี้ยววินาทีหนึ่ง ก่อนจะหยิบด้ามปากกาขึ้นมาแล้วยืดตัวกลับขึ้นนั่งส่งคืนให้แต๊งค์ด้วยท่วงท่าสุขุม

“ผมได้ดูคลิปการพากย์ของคุณแล้ว จังหวะการพูดของคุณมีเสน่ห์มาก ยินดีต้อนรับสู่โครนอส เทค ครับคุณแต๊งค์”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยชมอย่างนุ่มนวลทำเอาแต๊งค์ใจเต้นโครมคราม คุ้นหูกับโทนเสียงทุ้มลึกนั้นอย่างบอกไม่ถูกแต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินจากที่ไหน เพราะมัวแต่เขินจนสมองว่างเปล่าไปหมด

“ขะ... ขอบคุณมากครับคุณไทป์! ผมจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่ ไม่ให้คุณไทป์และสโมสรโวเท็กซ์ผิดหวังแน่นอนครับ! -///-” แต๊งค์รับปากกามาจรดเซ็นชื่อลงในสัญญาด้วยลายมือที่ตั้งใจเขียนที่สุดในชีวิต

ไทป์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยขณะดึงแฟ้มสัญญากลับมาเซ็นอนุมัติด้วยตัวเองเป็นขั้นตอนสุดท้าย “ต่อไปเรียกผมว่าพี่ไทป์เฉยๆ ก็พอ ส่วนผมขออนุญาตเรียกคุณว่าแต๊งค์นะครับ จะได้ไม่ดูห่างเหินจนเกินไป... แล้วก็เนส อย่าลืมเบิกชุดอุปกรณ์เกมมิ่งเกียร์รุ่นเรือธงของบริษัทส่งไปติดตั้งที่ห้องพักของแต๊งค์ภายในวันนี้ด้วย”

“รับทราบครับคุณไทป์” เนสค้อมศีรษะรับคำสั่งอย่างสุภาพ ขณะที่ไปป์กับฟอสแอบหันไปสบตากันด้วยแววตากรุ้มกริ่มเมื่อเห็นท่านประธานผู้ไม่เคยแจกของแถมให้พาร์ตเนอร์คนไหนมาก่อน กำลังออกอาการป๋าดันอย่างออกนอกหน้า

เมื่อเสร็จสิ้นการเซ็นสัญญาในช่วงเที่ยงวัน แต๊งค์ บุ๊ค เนส และไปป์ ก็พากันเดินพูดคุยอย่างอารมณ์ดีออกมาที่โถงรับรองหน้าลิฟต์เพื่อเตรียมตัวไปรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์ฝั่งตรงข้ามเลื่อนเปิดออก พร้อมกับการก้าวออกมาของชายหนุ่มในชุดสูทแฟชั่นสีเปลือกมังคุดอย่าง ก๊อต เขมทัต ปัถพี ผู้บริหารค่ายอีสปอร์ตทีมไฮดราวัยยี่สิบหกปีและอดีตคนคุยวัยเรียนของไทป์ โดยมีแปลน สตรีมเมอร์คู่กรณีที่เพิ่งหน้าแตกยับเยินในไลฟ์สดเมื่อคืนวันเสาร์เดินตามหลังมาติดๆ

ทันทีที่แปลนหันมาเห็นแต๊งค์ยืนถือแฟ้มสัญญาสีถ่านไม้ของโครนอส เทค อยู่ ใบหน้าของสตรีมเมอร์สายปั่นก็บิดเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยา ก่อนจะรีบกระตุกแขนเสื้อฟ้องเจ้านายของตนทันที