บทที่ 2 (3/3)

“พี่ก๊อตดูสิครับ นั่นไงสตรีมเมอร์ห้องเช่าที่ผมเล่าให้ฟัง ไม่น่าเชื่อเลยนะครับว่าบริษัทใหญ่อย่างโครนอส เทค จะลดมาตรฐานลงมาคว้าสตรีมเมอร์ปากร้ายที่ดังเพราะโชคช่วยกับแอ็กเคานต์ม้าปั่นกระแสมาร่วมงานด้วย” แปลนจงใจเชิดหน้าพูดเสียงดังลั่นโถงลิฟต์เพื่อหวังฉีกหน้าแต๊งค์ต่อหน้าทีมงาน

ก๊อตปรายตามองแต๊งค์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะแสร้งคลี่ยิ้มเสแสร้งมุมปาก “อ๋อ~ เด็กคนนี้นี่เองเหรอที่กำลังเป็นไวรัล... ก็เข้าใจได้นะ สมัยนี้บางบริษัทอาจต้องการตัวตลกมาเรียกเรตติ้งระยะสั้น แต่ระวังหน่อยก็แล้วกันนะน้อง วงการอีสปอร์ตระดับสูงไม่ใช่ที่วิ่งเล่นของเด็กกะโปโลที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า พอหมดความสดใหม่เดี๋ยวเขาก็เขี่ยทิ้งเหมือนขยะนั่นแหละ”

บุ๊คกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ก้าวเท้าเตรียมจะพุ่งเข้าไปเอาเรื่อง แต่แต๊งค์ยื่นมือไปแตะแขนเพื่อนไว้ก่อน ดวงตากลมใสจ้องกลับไปยังก๊อตและแปลนอย่างไม่เกรงกลัว เตรียมจะขยับปากตอกกลับด้วยเหตุผล

ทว่ายังไม่ทันที่แต๊งค์จะได้เอ่ยคำใด เสียงฝีเท้าหนักแน่นสองคู่ก็ก้าวออกจากห้องประชุมใหญ่มายืนซ้อนอยู่ด้านหลังแต๊งค์พอดิบพอดี

“อ้าว ไทป์! ไม่ได้เจอกันตั้งนาน คิดถึงจังเลยนะ” ก๊อตรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มหวานหยดย้อย เดินตรงเข้ามาทำท่าจะถือวิสาสะแตะแขนไทป์โดยอ้างความคุ้นเคยสมัยเรียนมหาวิทยาลัย “วันนี้ก๊อตเอาข้อเสนอร่วมทุนทัวร์นาเมนต์ใหญ่มาคุยด้วย แต่บังเอิญเจอเด็กใหม่ของไทป์ยืนขวางทางหน้าลิฟต์แถมยังทำท่าทางไม่มีมารยาทใส่คนของก๊อตก่อน ไทป์คงไม่ว่าอะไรใช่ไหมถ้าก๊อตจะช่วยสอนมารยาททางสังคมให้เด็กในสังกัดไทป์สักหน่อย”

ไทป์ไม่ได้ถอยหนี แต่กลับก้าวเท้าขึ้นมายืนขวางหน้าแต๊งค์ไว้เต็มความสูง แผ่นหลังกว้างในชุดสูทสีขี้เถ้าบดบังร่างของสตรีมเมอร์ตัวเล็กจากสายตาคุกคามของอีกฝ่ายจนมิด ดวงตาสีถ่านไม้คมกริบตวัดมองก๊อตและแปลนด้วยความเย็นชาจนอุณหภูมิรอบโถงลิฟต์ลดฮวบลงในพริบตา

“คนที่ไร้ราคาและเสียมารยาทในโถงตึกของผม คือคนที่มายืนดูถูกพาร์ตเนอร์ของผมต่างหาก”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของไทป์เรียบนิ่งแต่เฉียบขาดราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงกลางหน้าของคนฟัง

“แต่คุณไทป์... เด็กคนนี้มันก็แค่สตรีมเมอร์โนเนมที่เพิ่งดังข้ามคืนเองนะ!” แปลนเผลอโพล่งขึ้นมาด้วยความลืมตัว

“โครนอส เทค คัดเลือกคนจากความสามารถและความจริงใจ ไม่ได้วัดจากเปลือกนอกเหมือนบางค่าย” ไทป์ปรายตามองแปลนเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะหันกลับไปมองก๊อตด้วยแววตาไร้ความปรานี “แล้วก็ไม่ต้องเสียเวลาเอาเอกสารร่วมทุนเข้ามาในห้องประชุมหรอกนะก๊อต เพราะผมไม่ทำธุรกิจร่วมกับคนที่ไม่ให้เกียรติคนของผม... ฟอส แจ้งฝ่ายรักษาความปลอดภัยให้เชิญแขกทั้งสองคนส่งลงลิฟต์ไปได้เลย”

“ได้ยินชัดเจนแล้วนะครับคุณก๊อต เชิญทางนี้เลยครับ” ฟอสผายมือไปที่ลิฟต์ด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่แววตาเย็นเยียบไม่แพ้เพื่อนรัก

ก๊อตหน้าชาจนคล้ำเข้มด้วยความอับอายขายหน้าอย่างรุนแรง มือที่ถือแฟ้มข้อเสนอสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นที่ถูกไทป์หักหน้าอย่างไม่ไว้ไมตรีต่อหน้าคนนับสิบเพื่อปกป้องเด็กหนุ่มเพียงคนเดียว ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าคว้าแขนแปลนกลับเข้าลิฟต์ไปด้วยความเคียดแค้นที่สุมแน่นอยู่ในอก

เมื่อประตูลิฟต์ปิดลงแล้ว ไทป์ก็หมุนตัวกลับมาหาแต๊งค์ที่ยังคงยืนมองแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยหัวใจที่พองโต แววตาเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่เป็นไรนะครับแต๊งค์ คำพูดของคนพวกนั้นไม่ต้องเก็บมาใส่ใจเลยนะ”

“ผะ... ผมไม่เป็นไรเลยครับ ขอบคุณพี่ไทป์มากนะครับที่ออกมารับหน้าแทนผม” แต๊งค์เงยหน้าขึ้นสบตากับผู้บริหารหนุ่มด้วยความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยที่แผ่ซ่านไปทั่วอก

“แต๊งค์เป็นคนของโครนอส เทค แล้ว การปกป้องคนของตัวเองเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ” ไทป์คลี่ยิ้มมุมปากอย่างอบอุ่น “เอาล่ะ วันพุธนี้ไปเจอกันที่ศูนย์ฝึกซ้อมของทีมโวเท็กซ์เพื่อซ้อมพากย์วันแรกนะครับ ผมจะรอฟังเสียงพากย์ของแต๊งค์ที่นั่น”