บทที่ 2 (1/3)

บทที่ 2

แสงแดดยามเช้าวันจันทร์เวลาเก้าโมงตรงสาดส่องกระทบผนังกระจกนิรภัยของอาคารโครนอสทาวเวอร์ ตึกระฟ้าสูงตระหง่านที่เป็นศูนย์กลางอาณาจักรเทคโนโลยีและอีสปอร์ตอันดับหนึ่งของประเทศ

แต๊งค์ในชุดเสื้อเชิ้ตสะอาดตาคลุมทับด้วยแจ็กเก็ตสีดอกเลายืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยู่กลางโถงต้อนรับชั้นล่างที่กว้างขวางโอ่อ่า มือเรียวเผลอกำสายกระเป๋าสะพายแน่นด้วยความตื่นเต้นจนบุ๊คที่เดินตามมาข้างๆ อดไม่ได้ที่จะยกศอกสะกิดสีข้างเพื่อนรักเบาๆ

“ผ่อนไหล่ลงหน่อยไหมมึงไอ้แต๊งค์ เดินเกร็งคอแข็งเหมือนหุ่นยนต์ไขลานตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าประตูตึกมาแล้วนะเว้ย” บุ๊คกระซิบแซวพร้อมกลั้นขำ “ไหนตอนไลฟ์สดมึงคุยโวกับคนดูว่าพี่แต๊งค์คนจริงไม่เคยกลัวใครไงวะ”

“ก็ตอนนั้นมันอยู่หน้าจอคอมที่หอพักนี่หว่า!” แต๊งค์หันไปกระซิบตอบเสียงขุ่น แก้มใสพองออกน้อยๆ “มึงดูความอลังการของตึกเขาก่อน พื้นหินขัดเงาวับจนกูส่องแทนกระจกได้อยู่แล้ว ขืนกูเดินสะดุดขาตัวเองล้มหัวทิ่มต่อหน้าผู้บริหารขึ้นมา ช่องแทงก์แซ่บได้กลายเป็นตำนานบทใหม่แน่ๆ”

“สวัสดีครับคุณแต๊งค์ คุณบุ๊ค มาถึงตรงเวลาเป๊ะเลยนะครับ”

เสียงทุ้มนุ่มสุภาพดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของเนส ผู้จัดการฝ่ายดูแลสตรีมเมอร์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีลูกจันทน์ผูกเนกไทเรียบร้อย ชายหนุ่มยิ้มต้อนรับอย่างอบอุ่นก่อนจะผายมือเชิญทั้งสองคนไปยังลิฟต์แก้วความเร็วสูงสำหรับแขกวีไอพีโดยเฉพาะ

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกบนชั้นบริหารที่ปูพรมสีถ่านไม้ตลอดทางเดิน ชายหนุ่มผู้มีส่วนสูงโดดเด่นและบุคลิกปราดเปรียวในชุดแจ็กเก็ตประจำสโมสรโวเท็กซ์ที่กำลังยืนคุยอยู่หน้าห้องประชุมใหญ่ก็หันมาฉีกยิ้มกว้าง ทันทีที่เห็นหน้าแต๊งค์ เขาก็รีบเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาด้วยดวงตาที่เป็นประกายวิบวับ

“เฮ้ย น้องแต๊งค์ตัวจริงเสียงจริง! สวัสดีครับพี่ชื่อไปป์นะ เป็นกัปตันทีมโวเท็กซ์ และเป็นแฟนคลับตัวยงของช่องแทงก์แซ่บด้วย!” ไปป์ยื่นมือออกมาขอจับมือด้วยท่าทางตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าตัวสตรีมเมอร์เองเสียอีก “พี่ดูคลิปที่น้องแต๊งค์ถามหาโฉนดที่ดินในป่าเมื่อคืนวันศุกร์ไปเกินยี่สิบรอบแล้ว จังหวะแร็ปด่าคือคมกริบจนพี่ขำท้องแข็งไปหมดเลยครับ!”

“สะ... สวัสดีครับพี่ไปป์! ผมก็ติดตามการแข่งขันของพี่ไปป์มาตลอดเหมือนกันครับ ไม่นึกเลยว่ากัปตันทีมแชมป์ประเทศจะดูช่องเล็กๆ ของผมด้วย” แต๊งค์รีบยื่นมือไปจับตอบด้วยความดีใจ ท่าทางเป็นกันเองและรอยยิ้มสดใสของไปป์ช่วยให้ความประหม่าในอกของแต๊งค์คลายลงไปได้เกินครึ่ง

“แหม คุณกัปตันครับ เก็บอาการแฟนบอยหน่อยก็ได้ครับ เดี๋ยวคุณแต๊งค์เขาจะตกใจเอา” เนสที่ถือแฟ้มเอกสารสัญญายืนอยู่ข้างๆ เอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

“ไม่ได้หรอกคุณผู้จัดการ นานๆ ทีพี่จะได้เจอไอดอลสายฝีปากกล้าตัวเป็นๆ นี่นา” ไปป์หันไปยักคิ้วกวนๆ ให้เนสอย่างสนิทสนม ก่อนจะขยับเข้ามาป้องปากกระซิบเตือนแต๊งค์ด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง “อ้อ เดี๋ยวเข้าไปในห้องประชุม น้องแต๊งค์ไม่ต้องตกใจนะถ้าเห็นท่านประธานของพวกพี่ทำหน้านิ่งเหมือนรูปปั้นหิน คุณไทป์เขาหน้าดุเป็นปกติธรรมชาติของเขาอยู่แล้ว แต่จริงๆ เป็นคนใจดีและสายเปย์ลูกน้องสุดๆ เลยล่ะ”

คำเตือนของไปป์ทำเอาหัวใจของแต๊งค์กลับมาเต้นตึกตักอีกครั้ง และในจังหวะนั้นเอง บานประตูไม้สักบานคู่ของห้องประชุมใหญ่ก็ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างของฟอสในชุดสูทสากลที่ก้าวออกมาส่งยิ้มสุภาพให้ทุกคน

“เชิญทุกคนข้างในได้เลยครับ คุณไทป์รออยู่แล้ว”

แต๊งค์สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วก้าวเท้าตามเนสและไปป์เข้าสู่ห้องประชุมผู้บริหารที่กว้างขวาง เบื้องหน้าโต๊ะประชุมยาวเหยียดคือผนังกระจกใสบานยักษ์ที่เผยให้เห็นทิวทัศน์ตึกระฟ้าของมหานคร และที่ริมกระจกบานนั้น ชายหนุ่มผู้มีท่วงท่าสูงสง่าในชุดสูทสีขี้เถ้าตัดเย็บประณีตกำลังยืนเอามือไพล่หลังทอดสายตามองออกไปด้านนอก

ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้า ชายหนุ่มผู้นั้นก็ค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน เผยให้เห็นโครงหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับประติมากรรมชั้นเอก เรือนผมสีเขม่าควันเซตเปิดหน้าผากรับกับคิ้วเข้มพาดเฉียง และดวงตาสีถ่านไม้คมกริบที่ทรงอำนาจสะกดทุกสายตาในห้องประชุมให้หยุดนิ่งไปพร้อมกัน