บทที่ 2.2 ไม่มีตัวตนในนิยาย

ตอนนี้คือช่วงไหนของนิยายกันนะ ปกติพระรองไม่เคยสนใจสตรีมิใช่หรือ แต่มีเพียงตกหลุมรักนางเอก เหตุใดอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายจึงส่งผู้หญิงเข้ามาปรนนิบัติเขาในจวนกันเล่า

            ยิ่งคิดยิ่งสับสน นิสัยพระรองเป็นคนอบอุ่นอ่อนโยน แต่เท่าที่เห็นดูเหมือนไม่ใช่แบบนั้นเลย อะไรทำให้เขาเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้

            “หม่อมฉันขออภัยเพคะที่เสียมารยาท กล้าเอาใบหน้าอัปลักษณ์นี้มาพบท่านอ๋อง” เหลียงจินมิรู้ว่าควรทำเช่นไรจึงยอบกายคารวะเขาอย่างพินอบพิเทา เดิมทีคิดเพียงแต่จะเอาตัวรอดจากขุนนางมากตัณหาจึงลบเครื่องประทินโฉมออกทั้งหมด แล้วยังนำถ่านมาป้ายหน้าให้ดำ นับเป็นการเสียมารยาทต่อราชวงศ์อย่างยิ่ง หากเขาไม่พอใจขึ้นมาแล้วสั่งลงโทษนาง ก็ไม่มีผู้ใดช่วยเหลือได้แล้ว

            คุณหนูเหลียงจินผู้อาภัพ ไม่มีตัวตนในนิยาย มารดาตายจาก บิดาทอดทิ้ง ทะลุมิติมาก็ต้องเผชิญกับความลำบาก ทำไมสวรรค์ช่างใจร้าย อยากเป็นคนรวย กิน นอน และใช้เงินไปวัน ๆ ต่างหาก!

            จวิ้นอ๋องยิ้มมุมปาก ไม่ว่าอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายส่งสตรีมาที่จวนเพียงใด เขาล้วนจดจำพวกนางมิได้ ทว่าคนตรงหน้าช่างน่าสนใจนัก มือใหญ่เอื้อมไปจับแก้มที่มีเนื้อแล้วใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดถ่านออกจากใบหน้าหญิงสาว

            “โอ๊ย เจ็บเพคะ” เหลียงจินแสร้งร้อง

            ถึงเขาเป็นจวิ้นอ๋อง ทว่านางไม่อยากเสียสิ่งหวงแหน หากมิใช่บุรุษอันเป็นที่รัก การมิให้อีกฝ่ายเห็นใบหน้า เป็นวิธีการที่ดีสุดแล้ว 

            “เจ็บแล้วอย่างไร วันนี้ข้าต้องได้เห็นใบหน้าเจ้า อัครเสนาบดีคงจ่ายเงินให้ไม่น้อยเลย คิดจะบ่ายเบี่ยงหรืออย่างไร” เขาไม่มีทางขาดทุนสตรีตรงหน้าอย่างเด็ดขาด นางเจ้าเล่ห์เพทุบายนัก อาจรับเงินค่าจ้างแล้วคิดชิ่งหนี ไม่ยอมปรนนิบัติรับใช้ กลโกงแบบนี้อย่าคิดว่าจะทำสำเร็จ

            “หม่อมฉันอัปลักษณ์จริง ๆ หากเช็ดคราบถ่านออกแล้ว เกรงว่าจะทำให้ท่านอ๋องไม่สบายตา ปล่อยหม่อมฉันกลับเถิดเพคะ” หญิงสาวพยายามโน้มน้าว

            “หากอยากกลับก็เอาเงินค่าจ้างมาคืน ข้าจะนำไปให้อัครเสนาบดีเอง” จวิ้นอ๋องไม่สนใจฟังเหลียงจินแม้แต่น้อย นิ้วโป้งพยายามเกลี่ยรอยถ่านบนใบหน้านางออกเต็มแรง

            เหลียงจินเริ่มรู้สึกเจ็บจริง ๆ เมื่อเขาออกแรงมากขึ้น หยาดน้ำตาพลันคลอหน่วย กระนั้นอีกฝ่ายก็ไม่เมตตา เขายังคงเช็ดหน้านางต่อ ไม่หลงเหลือคราบพระรองผู้ใจดีเหมือนในนิยายสักนิด

            “หม่อมฉันเจ็บ...” น้ำเสียงเหลียงจินสั่นเครือ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าจวิ้นอ๋องที่เคยรู้จักมิใช่แบบเดิมแล้ว ยามนี้นางรู้สึกเจ็บ พยายามอ้อนวอนเขา แต่อีกฝ่ายไม่ยอมหยุด ยังคงเช็ดใบหน้าไม่ลดละ

            “อย่าเสแสร้ง”

            มีหน้าที่ปรนนิบัติเขา ทว่าเป็นนางจิ้งจอก รับเงินแล้วไม่คิดทำงานให้แล้วเสร็จ หากปล่อยไปอย่างง่ายดาย ก็อย่าเรียกจวิ้นอ๋องเซียวโจวจงเลย

            “เช่นนั้น หม่อมฉันจะหาเงินมาคืนท่านอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายเพคะ แต่วันนี้ท่านอ๋องโปรดเมตตาปล่อยหม่อมฉัน...”

            “หาเงินมาคืน หมายความว่าเจ้าใช้หมดแล้ว?” สตรีหน้าเงิน แน่นอนว่า ค่าจ้างต้องมีมูลค่าสูงมาก แต่นางกลับใช้หมดอย่างรวดเร็ว คงเอาไปทำเรื่องฟุ่มเฟือยสินะ  

            สตรีหลายคนที่เข้าหาเขา เพราะพวกนางอยากได้อำนาจ ชื่อเสียง และเงินทองกันทั้งนั้น มิเคยมีใครชื่นชอบจากใจจริงเลย

โชคดีที่สวรรค์ยังเมตตา เตรียมหญิงเพียบพร้อมไว้แล้ว หลังจากผิดหวังในความรักจึงมิคิดเปิดใจให้ใครอีก ย่อมยินดีอภิเษกกับสตรีคู่ควร และเขาจะดูแลนางเป็นอย่างดี

            ส่วนเหลียงจินเป็นแค่เพียงหนึ่งในสิ่งทดลองเท่านั้น เพราะอยากทำให้ภรรยาในอนาคตได้รับสิ่งดี ๆ จึงคิดฝึกร่วมหลับนอนกับหญิงเหล่านี้ก่อน เมื่อสถานการณ์จริงมาถึง พระชายาจวิ้นอ๋องย่อมได้รับความสุขมากที่สุด

            “หม่อมฉัน...” เหลียงจินอ้ำอึ้ง เขามิทราบเลยหรืออย่างไรว่าอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายซื้อนางมาจากบิดา ซึ่งไม่รู้ว่ามีเบื้องลึกเบื้องหลังใด

            “น่าเบื่อ จะไปไหนก็ไป วันนี้อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก นำเงินมาคืนภายในสามวัน หากทำไม่ได้ ข้าจะตัดมือเจ้าทิ้ง” จวิ้นอ๋องข่มขู่น้ำเสียงแข็ง ทอดถอนลมหายใจเหนื่อยหน่ายครั้งหนึ่ง แล้วยอมปล่อยมือจากใบหน้าเหลียงจิน

            อีกฝ่ายคิดท้าทายก่อน หากไม่อยากมีอันตราย แค่เพียงนำเงินมาคืนก็สิ้นเรื่อง เขาจะยอมปิดตาหนึ่งข้าง มิถือสาเรื่องราวในค่ำคืนนี้ที่นางทำงานไม่เต็มที่

            เหลียงจินพลันตัวสั่นระริก เชื่อว่าเขาไม่เพียงแค่ข่มขู่ แต่เอาจริง หัวใจนางยามนี้กำลังเต้นระรัว ไม่ได้การแล้ว ต้องบอกความจริงว่าผู้ถือเงินคือบิดา ส่วนนางเป็นเพียงคุณหนูไร้จวน แต่เมื่อจะอ้าปาก กลับมีเสียงแทรกเข้ามาเสียก่อน

            “ทูลท่านอ๋อง พวกมันออกอาละวาดอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

            “ไปจัดการกับข้า!”

 จวิ้นอ๋องเอ่ยเสียงเข้ม หยิบอาภรณ์สีดำทึบขึ้นมาสวมใส่แล้วเดินออกไปโดยไม่หันมาสนใจกันอีกแม้เพียงชั่วครู่ ดูเหมือนสาวรับใช้ในจวนจะรู้ความ จึงเข้ามาหลังจากนั้นเพื่อส่งนางขึ้นรถม้า

            “เจ้าบอกคนขับรถม้าแล้วกันว่าจะไปที่ใด” สาวรับใช้จวนอ๋องเอ่ยยิ้มแย้มพร้อมโบกมือให้นาง เหลียงจินเครียดยิ่งนัก ยังไม่ทันบอกความจริงกับจวิ้นอ๋องเลย ใช่ว่าจะได้พบเจอเชื้อพระวงศ์ง่าย ๆ หากครบกำหนดแล้วเขาจับนางมาตัดมือเลยล่ะ! มิใช่ต้องกลายเป็นคนพิการหรอกหรือ

            น่ากลัวยิ่งนัก!