บทที่ 4 เมื่อมีประโยชน์จึงมีคุณค่า

หลังจากเจรจากับเซียวเหิงเสร็จสิ้นแล้วเยว่จื่อรุ่ยก็นั่งรถม้าไปยังตรอกฟู่หรง ใช้เวลาราวหนึ่งเค่อก็หยุดลงที่หน้าร้านค้าเก่าท้ายครอก เท้าเล็กก้าวลงจากรถม้า เงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อร้านที่เต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่เช่นเดียวกับประตูเก่าตรงหน้า ทว่าที่สะดุดตาก็คือร่างของหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งที่กำลังใช้ชายเสื้อของตนเองเช็ดถูพื้นและกำแพงหน้าร้านค้า  ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยถามความให้ชัดเจนชายร่างท่วมหนวดยาวก็วิ่งเข้ามาประสานมืออยู่เบื้องหน้านาง

"แม่นาง ท่านคือคุณหนูสามเสิ่น ที่ต้องการซื้อร้านนี้ของข้าใช่หรือไม่"

"ใช่! เป็นข้าเอง"

แม้จะไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน ทว่าการซื้อขายอาคารร้านค้านั้นจำเป็นต้องลงด้วยนามจริง หาไม่หากวันหน้าถูกตรวจสอบ สัญญาซื้อขายนี้ก็จะกลายเป็นโมฆะไป

"ท่านได้อ่านข้อแม้ของข้าแล้วใช่หรือไม่"

"คุณหนูสามไม่ต้องกังวล ข้าเอาหัวเป็นประกันเรื่องที่ท่านซื้อร้านค้าของข้า ข้าจะไม่บอกผู้ใดแน่นอน"

เพราะตอนนี้ตัวนางคือเสิ่นหลี่รุ่ยซึ่งมีฐานะเป็นฮูหยินของจิ้งเจิ้นเหยา หากอีกฝ่ายรู้เรื่องที่นางซื้อร้านค้าด้วยนิสัยละโมบโลภมากของเขา ชายน่ารังเกียจผู้นั้นต้องทำทุกวิถีทางเพื่อแย่งชิงร้านนี้ไปอย่างแน่นอน

"อย่างนั้นก็ตกลง"

"เช่นนั้นเชิญคุณหนูด้านในได้เลย"

เถ้าแก่ตรงหน้าส่งสายตาให้คนไปเปิดประตูร้าน ก่อนจะเดินนำทางเข้าไปตรวจสอบภายใน ทว่าก้าวเดินยังไม่ทันถึงประตูเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

แค่กๆ... เป็นหญิงสาววัยกลางคน เนื้อตัวมอม ที่แอบซ่อนตัวอยู่ข้างกำแพง แต่เพราะเสียงไอของนางจึงทำให้ทุกสายตาให้มองไปด้วยความสนใจ เยว่จื่อรุ่ยขมวดคิ้วเรียว ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยคำใดชายวัยกลางคนด้านข้างก็เดินเข้าไปกระชากแขนของอีกฝ่ายลากตัวออกมาโยนที่กลางถนน

"นางหญิงสกปรก ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามมาอยู่ที่หน้าร้านข้าอีก หากยังพูดไม่รู้เรื่องข้าจะตีให้ตายทั้งแม่ทั้งลูก"

"เถ้าแก่ได้โปรดเมตตาด้วย สามีของข้าเขารับปากแล้วว่าจะกลับมา ข้า..."

"นางหญิงโง่ ถูกหลอกขายแล้วยังช่วยเขานับเงินอีก! ไปไสหัวไปเดี๋ยวนี้ พวกเจ้ารออะไรอยู่ตีนางให้หนักต่อไปจะได้ไม่มาก่อกวนอีก"

ชายฉกรรจ์สามคนได้รับคำสั่งก็สาวเท้าเดินหมายทุบตี ทว่าก่อนที่จะลงมือเยว่จื่อรุ่ยก็เอ่ยห้ามเสียก่อน

"หยุดนะ!"

"คุณหนูสาม หากท่านกังวลว่าเลือดสกปรกของนางจะสร้างความอัปมงคลให้ร้านท่าน เช่นนั้นข้าจะให้คนจับนางไปตีที่อื่น ดีหรือไม่"

ตามความเชื่อของคนทั่วไป ในวันแรกของการซื้อขายกิจการหรือเปิดร้านค้า หากมีเหตุการณ์เลือดตกยางออกย่อมนับเป็นสิ่งอัปมงคล ทว่าในชาติที่แล้วเยว่จื่อรุ่ยใช้ชีวิตในสนามรบมาตั้งแต่สิบขวบทุกวันเห็นเลือดไหลนองพื้นเป็นภาพปกติ เพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านี้จะสร้างความอัปมงคลให้ชีวิตของนางได้อย่างไร

"ไม่ต้อง! เรื่องของนางข้าจะจัดการเอง"

เท้าเล็กก้าวเดินไปหยุดที่เบื้องหน้าหญิงสาวที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนถนน ท่าทางหวาดกลัวของอีกฝ่ายชัดเจนว่าที่ผ่านมาคงเจอเรื่องราวข่มขู่ทำร้ายมาไม่น้อย ดวงตากลมหรี่ลงเล็กน้อยมองคนตรงหน้าแล้วชวนสะท้อนให้นึกถึงตนเองในชาติก่อน ใช้ชีวิตอย่างต่ำต้อย ย่อมไม่มีผู้ใดมองว่ามีค่า

"เจ้าอยากอยู่ที่นี่หรือไม่"

น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถาม แม้ไม่ก่อให้เกิดความรู้สึกคุกคามแต่ก็ไม่มีความอ่อนโยนให้วางใจ ใบหน้ามอมแมมเปรอะเปื้อนจนมองไม่เห็นเค้าเดิมค่อยๆ เงยขึ้น สบสายตานิ่งสงบของเยว่จื่อรุ่ยแล้วพยักขึ้นลงถี่ระรัว

"ทำความสะอาดได้หรือไม่"

"ดะ... ได้เจ้าค่ะ"

น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยตอบ ด้วยท่าทางหวาดระแวง เยว่จื่อรุ่ยยอมรับว่าท่าทางของอีกฝ่ายที่นางมองเห็นในตอนนี้น่าสงสารเห็นใจเป็นอย่างยิ่ง แต่หากอยากมีชีวิตต่อจะพึ่งพาเพียงความสงสารจากผู้อื่นย่อมไม่ได้

"ข้าไม่เลี้ยงดูคนไร้ประโยชน์ ถ้าเจ้าสามารถดูแลทำความสะอาดร้านค้าของข้าได้ ข้าก็จะให้เจ้าอยู่ที่นี่ต่อได้"

"ข้าสามารถเจ้าค่ะ ข้าทำได้"

"แต่ข้าไม่มีค่าแรงให้ เจ้ายังยินดีอยู่ต่อหรือไม่"

"ข้ายินดีเจ้าค่ะ"

คนบนพื้นเอ่ยตอบขานรับด้วยน้ำเสียงมั่นคงระคนยินดี เยว่จื่อรุ่ยปรายตาสบแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังของอีกฝ่ายแล้วกล่าวเสียงเย็นชา

"แค่ยินดีไม่พอ หากเจ้าทำงานไม่ดีข้าก็จะไม่เลี้ยงเอาไว้"

"คุณหนูไม่ต้องกังวล ข้า... ข้าจะไปทำความสะอาดเดี๋ยวนี้"

เยว่จื่อรุ่ยมองตามแผ่นหลังเล็กที่วิ่งเข้าไปด้านในร้านด้วยสายตาที่นื่งสงบ ทว่าแฝงความเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง เมื่อมีประโยชน์จึงมีคุณค่า นี่คือสัจจะธรรมของชีวิตอย่างแท้จริง

.......................................................................