บทที่ 4 ร่างกายที่บอบบาง

หลังจากลงนานในหนังสือข้อตกลงหย่าในอีกหกเดือนเสร็จสิ้นแล้ว เยว่จื่อรุ่ยก็เก็บสัญญาฉบับหนึ่งไว้ในอกเสื้อของตนเอง ในขณะที่อีกฉบับส่งให้สองชายหญิงตรงหน้า

“เพื่อไม่ให้เป็นที่ขวางหูขวางตาพวกเจ้าสามีภรรยา ข้าจะย้ายออกไปอยู่ที่เรือนเล็กท้ายจวนอย่างสงบ รอจนครบหกเดือนค่อยมาลงนามหย่าตามสัญญา ระหว่างนี้เจ้าก็ดูแลจวนไปก็แล้วกัน” จี้ม่านม่านได้ยินว่าคนตรงหน้ามอบหมายให้ตนดูแลจวนในใจก็ยินดีจนเก็บรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ ทว่ายังไม่ทันพูดอะไรสักคำชายข้างกายก็โต้แย้งเสียงแข็งขึ้นมา

“ไม่ได้!” จิ้งเจิ้นเหยาเอ่ยค้านในทันที

ในเมื่อวันนี้เสิ่นหลี่รุ่ยไม่ยอมลงนามในหนังสือยินยอมรับจี้ม่านม่านเป็นฮูหยินเท่าเทียบ ดังนั้นนางก็ยังคงมีสถานะเป็นฮูหยินเอกของเขา หากมีข่าวลือแพร่ออกไปว่าเขาที่เพิ่งแต่งภรรยาเอกก็มอบอำนาจดูแลจวนให้ภรรยารอง ภาพลักษณ์บัณฑิตผู้อ่อนโยนและทรงคุณธรรมมีเมตตาของเขาย่อมต้องมัวหมอง ที่สำคัญราชครูเกาอาจจะขุ่นเคืองที่เขาละเลยน้องสาวของเสิ่นหลี่อี้จนถึงขั้นริบคืนตำแหน่งอาจารย์ในสำนักศึกษาหลวงของเขา

“ข้าไม่ได้ไร้คุณธรรมถึงเพียงนั้น ในเมื่อตอนนี้เจ้ายังมีสถานะเป็นฮูหยินเอกของข้า หน้าที่ดูแลจวนก็ยังคงเป็นของเจ้า อีกอย่างหากเจ้าย้ายไปอยู่ที่เรือนเล็กท้ายจวนต่อไปจะใช้ชีวิตอย่างไร”

ใช้ชีวิตอย่างไร ก็ล้วนดีกว่าใช้ชีวิตเป็นฮูหยินรอหย่าของเขา เยว่จื่อรุ่ยคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เจ้าของร่างเผชิญ ใจที่สงบก็เกิดอารมณ์คุกรุ่นอีกครั้ง

บุรุษที่เฆี่ยนตีภรรยาเอกตั้งแต่วันแรกที่แต่งงาน เพื่อบังคับให้รับภรรยาเท่าเทียม กลับกล้าพูดเรื่องคุณธรรมออกมาอย่างไร้ยางอาย ใบหน้านี้ของจิ้งเจิ้นเหยาช่างหนาเสียจริงๆ

“เรื่องของข้าไม่รบกวนให้คุณชายจิ้งกังวล”

"ท่านพี่ วันนี้รุ่ยรุ่ยเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆ มา นางคงอยากใช้ชีวิตอย่างสงบ ท่านก็ตามใจนางเถิดเจ้าค่ะ" เป็นจี้ม่านม่านที่แสร้งวางท่าอ่อนโยนเอ่ยออกหน้า ก่อนจะลอบกระซิบเสียงเบาข้างหูชายหนุ่ม "วันนี้นางลงมือกับบ่าวชายได้โหดเหี้ยมนัก หากยังรั้งนางไว้ใกล้ตัวข้ากังวลว่านางอาจจะลงมือทำร้ายท่านได้นะเจ้าคะ"

เมื่อคิดถึงเรื่องราวที่หญิงสาวตรงหน้าลงมือกับบ่าวชายทั้งสี่คน ในใจของจิ้งเจิ้นเหยาก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นมา ดูเหมือนว่าเสิ่นหลี่รุ่ยในตอนนี้จะไม่เหมือนเสิ่นหลี่รุ่ยในอดีตอีกแล้ว สุนัขที่ฝึกไม่ได้เลี้ยงไว้ใกล้ตัวก็มีแต่จะแว้งกัด ดังนั้นข้อเสนอที่อีกฝ่ายยื่นมาเขาจึงตกลงในทันที

“ในเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ข้าก็จะไม่รบกวนเวลาของพวกท่าน ขอตัว!!”

พูดจบเยว่จื่อรุ่ยก็ลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หลังฉากกั้น สลัดชุดเจ้าสาวที่ขาดรุ่ยออกจากกายด้วยความยากลำบาก ยิ่งยามขยับแขนเพื่อถอดเสื้อตัวใน คราบเลือดที่แห้งกรังก็ดึงรั้งจนคล้ายผิวหนังจะหลุดลอกตามไปด้วย คิ้วเรียวขมวดแน่นหงุดหงิดกับความบอบบางอ่อนแอของร่างกายนี้นัก ทว่าสุดท้ายก็กัดฟันทนเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่รัดกุมได้สำเร็จ

“คุณหนูพวกเราจะอยู่ที่นี่กันจริงๆ หรือเจ้าคะ” เหลียนฮวา สาวใช้ติดตามของเสิ่นหลี่รุ่ยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางเติบโตมาพร้อมกับคุณหนูสาม รู้ดีว่าอีกฝ่ายถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมเพียงใด วันนี้แต่งงานออกเรือนไม่เพียงต้องทำพิธีพร้อมภรรยารอง ตอนนี้ยังต้องมาใช้ชีวิตในเรือนเก่าซอมซ่อท้ายจวนเช่นนี้อีก ดวงตาเล็กสั่นไหว ยิ่งเห็นรอยเลือดที่ซึมจากแผ่นหลังบาง จนเสื้อที่คลุมอยู่ขึ้นเป็นสีเข้ม ก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีก ทิ้งตัวลงคุกเข่าก้มหน้าพูดเสียงสั่น

“เป็นความผิดของบ่าวที่ไม่สามารถปกป้องคุณหนูได้ ขอคุณหนูได้โปรดลงโทษ” ก่อนหน้านี้เพราะนางถูกคนของตระกูลจิ้งขังไว้ในห้องเก็บฟืนจึงไม่ได้ติดตามเฝ้าที่หน้าห้องหอ เดิมทีได้ยินว่าคุณหนูถูกไล่มาอยู่เรือนเล็กท้ายจวน นางยังคิดว่าคุณชายจิ้งอาจจะแค่โกรธเคืองคุณหนูของนางเพียงเล็กน้อย ไม่คิดว่าจะถึงขั้นลงมือเฆี่ยนตีจนเลือดตกยางออกเช่น

“ลงโทษอะไรกัน รีบลุกขึ้น ข้าง่วงแล้ว” พูดจบคุณหนูสามเสิ่นก็เดินเข้าไปในเรือนหลังเล็ก เปิดประตูตรงไปยังห้องนอนสะบัดผ้าห่มสองสามทีก็ทิ้งตัวนอนคว่ำลงบนเตียงในทันที

เหลียนฮวามองดูคุณหนูที่เปลี่ยนไปราวคนละคนแล้วน้ำตาไหลอาบแก้ม วันนี้อีกฝ่ายต้องพบเจอเรื่องหนักหนาถึงขั้นไหนกัน ยามนี้แม้แต่นิสัยรักความสะอาดของนางก็เปลี่ยนไปแล้ว

“เจ้าเองก็ไปนอนได้แล้ว ร้องไห้ไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร”

“คุณหนู... บ่าวจะไปเอายามาใส่แผลให้ท่าน” เมื่อสาวใช้ตัวน้อยพูดถึงบาดแผลเยว่จื่อรุ่ยก็รู็สึกปวดหนึบที่กลางหลังขึ้นมาในทันที แม้สำหรับนางที่ชีวิตอยู่ในสนามรบมานับสิบปี บาดแผลแค่นี้จะเล็กน้อยจนแทบไม่ต้องรักษา แต่สำหรับร่างกายนี้กลับรู้สึกปวดหนึบจนอ่อนล้าไปหมด และที่สำคัญตอนนี้นางคล้ายจะเริ่มมีไข้ร่วมเข้าไปด้วย

ช่างเป็นร่างกายที่บอบบางจริงๆ 

.................................................................