เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 5 คุณหนูที่เปลี่ยนไป
วันที่เผยแพร่:
2026-01-28 01:18:22เยว่จื่อรุ่ยขมวดคิ้วเรียวแน่น ขยับตัวถอดเสื้ออีกครั้งด้วยความยากลำบาก แม้จะมีเหลียนฮวาคอยช่วยเหลือทุกอย่างด้วยความใส่ใจ แต่ทุกครั้งที่ผ้าไหมขยับเขยื้อนเสียดสีกับแผลที่กลางหลัง เยว่จื่อรุ่ยก็จะสัมผัสได้ถึงความปวดแสบที่แล่นพล่านดุจผิวหนังกำลังหลุดลอก
“อึก...” นางร้องเสียงสั่นในลำคอ พยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ เหลียนฮวาเห็นคุณหนูของตนทรมานถึงเพียงนี้ก็น้ำตาไหลอาบแก้ม ใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำอุ่นซับลงบนรอยแส้ยาวที่กลางแผ่นหลังด้วยมือสั่นสะท้าน
“เหตุใดคุณชายจิ้งจึงลงมือกับคุณหนูรุนแรงถึงเพียงนี้เล่าเจ้าคะ” เหลียนฮวาพูดพลางเอาผ้าเปื้อนเลือดชุบน้ำบิดเปลี่ยนผืนใหม่ “ไม่ใช่ว่าเขารับปากคุณชายใหญ่ของเราไว้อย่างหนักแน่นหรอกหรือ ว่าจะดูแลท่านเป็นอย่างดี ทำไมเพียงวันแรกของการแต่งงานก็เป็นเช่นนี้แล้ว”
เยว่จื่อรุ่ยได้ยินคำของสาวใช้ตัวน้อยก็ยกริมฝีปากที่แตกเพราะแรงขบกัดคลี่ยิ้มบาง พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา
“ก็แค่เสียงเห่าของสุนัข เจ้าอย่าได้ยึดติดเลย รีบใส่ยาแล้วปิดแผลเถิด ดึกมากแล้ว”
“เจ้าค่ะ คุณหนูท่านอดทนหน่อยนะเจ้าคะ” ปกติแล้วคุณหนูสามกลัวการบาดเจ็บเป็นที่สุด ดังนั้นหลายปีมานี้แม้แต่ล้มสักครั้งนางก็ไม่เคย ครั้งนี้กลับถูกคุณชายจิ้งเฆี่ยนตีจนหลังแตกเป็นทางยาว ไม่แปลกใจเลยสักนิดที่ตอนนี้นางจะเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเช่นนี้
“อ่ะ...อึก...” เยว่จื่อรุ่ยร้องเสียงสั่นในลำคออีกครั้ง บาดแผลเหล่านี้นอกจากจะให้ความรู้สึกเจ็บทางกายแล้ว ยังแฝงไปด้วยความคับแค้นที่สลักลึกในใจอีกด้วย ภาพในความทรงจำสะท้อนใบหน้าเย้ยหยันเสแสร้งของจี้ม่านม่านและท่าทางลำพองของจิ้งเจิ้นเหยาซ้ำไปซ้ำมา ราวกับต้องการตอกย้ำความคับแค้นใจของร่างเดิม
‘ความเจ็บปวดครั้งนี้ สักวันข้าจะต้องทวงคืนให้ได้’ เสียงกระซิบอันโศกเศร้าของเสิ่นหลี่รุ่ยดังก้องในโสตประสาทของเยว่จื่อรุ่ย มือเรียวกำผ้าปูเตียงจนยับย่น ดวงตาแดงก่ำจดจ้องไปยังเบื้องหน้าด้วยความคับแค้นแทนเจ้าของร่างเดิม
“คุณหนู... อดทนหน่อยนะเจ้าคะ อีกประเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” เหลียนฮวาบอกเสียงเครือจวนจะร่ำไห้ จนมือที่กำลังทายาสั่นเทาเบาๆ
“ข้าไม่เป็นไร...” เยว่จื่อรุ่ยเอ่ยเสียงแหบพร่า พยายามอย่างยิ่งในการอดกลั้นความเจ็บปวดบนแผ่นหลัง “เจ้าไปพักเถอะ... พรุ่งนี้ยังมีเรื่องให้ทำอีกมาก”
พูดจบคนเจ็บก็หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย ปล่อยให้สติจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด ท่ามกลางความฝันที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือดในสนามรบ ความทรงจำอันยากจะลืมเลือนในชาติก่อน ปะปนกับภาพใบหน้าอาบน้ำตาของร่างเดิมที่ร่ำร้องให้นางทวงคืนความยุติธรรมให้
…………………………………………………
สายลมยามรัตติกาลพัดผ่านรอยแยกของผนังเรือนที่ทรุดโทรม นำพาความเย็นยะเยือกเข้ามาในห้องนอนทำให้เยว่จื่อรุ่ยที่นอนหลับอยู่บนเตียงปรือตาตื่น เข้าสู่คืนที่ห้าแล้วนับจากนางยืมร่างเกิดใหม่มาเป็นคุณหนูสามเสิ่น ตอนนี้แม้ว่าบาดแผลที่หลังจะยังไม่หายสนิท แต่ก็เริ่มตกสะเก็ดและไม่เจ็บปวดเหมือนช่วงแรกแล้ว นับว่าการฟื้นตัวของร่างกายนี้ไม่เลวจริงๆ
“คุณหนู! ท่านจะไปไหนเจ้าคะ” เหลียนฮวาที่เพิ่งนำเทียนแท่งใหม่มาเปลี่ยน เอ่ยถามด้วยความร้อนรนเมื่อเห็นว่าคนเจ็บที่ควรนอนอยู่บนเตียงตอนนี้กำลังใช้นิ้วยาวเรียวสางเส้นผมแล้วรวบมัดขึ้นสูงด้วยท่าทางทะมัดทะแมง ก่อนจะหยิบชุดรัดกุมสีเข้มมาสวมใส่
“เหลียนฮวา หกเดือนต่อจากนี้... ดูแลตัวเองด้วย” น้ำเสียงนั้นหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธ ทำให้ดวงตากลมของสาวใช้ตัวน้อยแดงก่ำ รีบทรุดตัวลงคุกเข่าก้มหน้า เอ่ยเสียงสั่น
“คุณหนูเมตตาด้วย บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ” เยว่จื่อรุ่ยขมวดคิ้วเรียว หลังจากมัดเชือกที่ปอกแขนเสร็จก็เดินมาประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้น ก่อนจะถามด้วยความสงสัย
“เจ้าทำอะไรผิดกัน” คำถามของคุณหนูทำให้เหลียนฮวาขมวดคิ้วเล็ก ก่อนจะเอ่ยถามกลับด้วยความสงสัย
“หากบ่าวไม่ได้ทำสิ่งใดผิด ทำไมคุณหนูจึงขับไล่บ่าวไปเล่าเจ้าคะ”
“เด็กโง่ ใครจะไล่เจ้าไปกัน”
“แต่เมื่อครู่ คุณหนูบอกว่า.... หกเดือนต่อจากนี้ให้บ่าวดูแลตัวเอง”
“นั่นเพราะข้ามีธุระสำคัญต้องไปจัดการ”
............................................................................
บทล่าสุด
สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด บทพิเศษสุดท้าย (จบ)
สามวันต่อมา ข่าวคราวการทลายเครือข่ายทุจริตเสบียงทหารชายแดนเหนือก็ถูกประกาศแจ้งให้ทราบไปทั่วทั้งแผ่นดินต้าเป่ย ขุนนางและแม่ทัพที่ฉ้อฉลกว่าสามสิบชีวิตถูกกวาดล้างจับกุม ทรัพย์สินมหาศาลที่ได้จากการยักยอกถูกริบเข้าสู่คลังหลวงจนหมดสิ้น ครอบครัวของเหล่าทหารกล้าที่ต้องสังเวยชีวิตเพราะอาวุธและเครื่องกันหนาวไม่ได้มาตรฐาน ล้วนได้รับเงินเยียวยาชดเชยอย่างสมเกียรติ อีกทั้งช่างหลอมและคนงานที่ถูกข่มขู่บังคับให้ร่วมขบวนการ ยังได้รับการพิจารณาละเว้นโทษทัณฑ์ส่วนเสิ่นหลี่หนิง ได้รับการล้างมลทินประกาศเกียรติคุณว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ และเป็นผู้มีความดีความชอบใหญ่หลวงในการเสี่ยงตายเปิดโปงคดีกบฏ ซ่งกู้เฉิงออกพระราชโองการคืนสถานะบุตรีตระกูลเสิ่นให้นางอย่างสมเกียรติ พร้อมทั้งพระราชทานป้ายทองคำอาญาสิทธิ์ เพื่อให้กิจการร้านค้าทุกแห่งในความดูแลของนาง สามารถค้าขายแลกเปลี่ยนกับราชสำนักได้โดยตรงอย่างไร้ข้อจำกัดทว่าหลังจากเรื่องราววุ่นวายทุกอย่างยุติลง เสิ่นหลี่หนิงกลับลงมือเก็บกวาดสัมภาระ เตรียมตัวเดินทางออกจากตำหนักอวี้หลัน“คุณหนู ท่านจะกลับจวนเสิ่นจริงๆ หรือเจ้าคะ” เสี่ยวจูเอ่ยถาม พลางพับอาภรณ์เก็บลงหีบอย่างอ้อยอิ
สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด บทพิเศษที่ 40 กบฏอ๋องอัน
ข่าวลือเรื่องฮ่องเต้ถูกลอบปลงพระชนม์แพร่สะพัดไปทั่วทุกหย่อมหญ้าของเมืองหลวงต้าเป่ยภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างตื่นตระหนก เร่งเดินทางเข้าวังเพื่อขอทราบพระอาการ ทว่าบานประตูวังหลวงทุกด้านกลับถูกปิดตายสนิท ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้ผ่านล่วงเข้าไปได้แม้แต่คนเดียวจวบจนล่วงเข้าสู่ยามโหย่ว กองกำลังรักษาเมืองหลวงจำนวนนับพันนาย ภายใต้ธงสัญลักษณ์ของอ๋องอัน ก็ควบม้าฝุ่นตลบมาหยุดตั้งทัพอยู่เบื้องหน้าประตูเสวียนอู่อ๋องอัน ซ่งกู้หมิง สวมชุดเกราะอ่อนเต็มยศ นั่งตระหง่านอยู่บนหลังอาชาศึกสีดำสนิท ใบหน้าวัยกลางคนแสร้งฉาบไว้ด้วยความร้อนรนและจงรักภักดีเปี่ยมล้น รอบตัวเขายังมีขุนนางอีกหลายสิบคนเข้าร่วมสนับสนุน“ฝ่าบาทถูกคนร้ายลอบปลงพระชนม์! เปิ่นหวางได้รับรายงานว่ามีผู้ก่อกบฏซุกซ่อนตัวอยู่ภายในวังหลวง เร่งเปิดประตูเดี๋ยวนี้! เปิ่นหวางจะนำกำลังทหารเข้าไปอารักขาฝ่าบาทด้วยตนเอง!”แม่ทัพองครักษ์ผู้รักษาประตูเมืองมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก“ทูลท่านอ๋อง ฝ่าบาททรงมีพระราชบัญชาเด็ดขาดให้ปิดประตูวัง ห้ามมิให้ผู้ใดผ่านเข้าออกโดยพลการพ่ะย่ะค่ะ”“ฝ่าบาททรงประชวรหนักจนหมดสติไปแล้ว จะทรงออกพระร
สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด บทพิเศษที่ 39 ความจริงที่ซ่อนเร้น (3)
“เช่นนั้นระหว่างข้ากับจดหมายพวกนี้ สิ่งไหนสำคัญต่อเจ้ามากกว่ากัน”พวงแก้มของเสิ่นหลี่หนิงพลันร้อนผ่าว ไม่เจอกันหกปีเล่ห์เหลี่ยมของฮ่องเต้น้อยช่างพัฒนาไปได้ดีเสียจริงๆ“ฝ่าบาทอย่าทรงล้อหม่อมฉันเล่นเลยเพคะ” นางดึงมือกลับก่อนจะหยิบรีบยื่นเอกสารปึกหนึ่งส่งให้เขาเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย“นี่คือสมุดบัญชีซื้อขายเหล็กกล้าที่ถูกลักลอบส่งออกนอกแคว้นต้าเป่ย และรายชื่อคหบดีที่รับซื้ออาวุธเถื่อนของกองทัพเพคะ ส่วนตราประทับชิ้นนี้ คือตราคำสั่งลับส่วนตัวของอ๋องอัน หม่อมฉันได้รับมาจากอดีตผู้ดูแลคลังยุทโธปกรณ์ ก่อนที่เขาจะถูกลอบสังหาร”ซ่งกู้เฉิงรับตราทองแดงมาพลิกตรวจสอบ ตรงกลางของตราประทับมีรอยบากลึกซึ่งคงมีไว้เพื่อตรวจสอบกับตราที่อ๋องอัน“เช่นนั้นหลักฐานชี้ตัวที่เจ้าต้องการก็คือ... ตราประทับอีกครึ่งหนึ่งของอ๋องอันใช่หรือไม่”“เพคะ”“แต่ต่อให้มีหลักฐานพวกนี้ หากขาดพยานเกรงว่าอ๋องอันคงไม่ยอมรับง่าย”“หม่อมฉันยังมีพยานบุคคลอีกคนเพคะ”“ผู้ใดกัน”“รองแม่ทัพฉู่เหวินเฉิงเพคะ ยามนี้เขากำลังคุมตัวช่างหลอมอาวุธและอดีตนายกองขนส่งเดินทางเข้ามายังเมืองหลวง หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาดภายในสามวันน่าจะมาถึงเมืองหลวงเพคะ
สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด บทพิเศษที่ 38 ความจริงที่ซ่อนเร้น (2)
“ข้าหวังว่าเรื่องที่เจ้ารายงานจะสำคัญมากพอที่จะรักษาชีวิตของเจ้า” ซ่งกู้เฉิงเค้นเสียงข่มขู่คนที่กล้าเข้ามาขัดจังหวะเขา“ขอฝ่าบาทเมตตาด้วย เมื่อครู่ทางหน่วยสอบสวนเข้ามาแจ้งว่าตรวจพบรอยสักรูปเหยี่ยวสามกรงเล็กที่บริเวณแผ่นหลังของมือสังหารพ่ะย่ะค่ะ”ดวงตาของซ่งกู้เฉิงหรี่แคบลง “เหยี่ยวสามกรงเล็บ...”“นี่เป็นตราสัญลักษณ์ของหน่วยองครักษ์ลับแห่งจวนอ๋องอันไม่ใช่หรือเพคะ” เสิ่นหลี่หนิงพึมพำแผ่วเบา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาบรรยากาศภายในห้องทรงอักษรพลันเย็นเยียบลงในพริบตา ‘อ๋องอัน ซ่งกู้หมิง’ เป็นพระปิตุลาลำดับที่ห้าของซ่งกู้เฉิง ในอดีตเคยนำทัพออกศึกปราบชนเผ่าเร่ร่อนทางเหนือจนสร้างชื่อเสียงเกรียงไกร ได้รับการแต่งตั้งให้กุมอำนาจควบคุมการจัดซื้ออาวุธและเสบียงของกองทัพชายแดนเหนือมานานนับสิบปี แม้ภายหลังซ่งกู้เฉิงจะเสด็จขึ้นครองราชย์ อำนาจในมือของอ๋องอันก็ไม่เคยถูกลิดรอน ตรงกันข้าม เขายังได้รับการยกย่องเทิดทูนว่าเป็นแม่ทัพผู้จงรักภักดีและเป็นดั่งเสาหลักของราชสำนัก“ที่ผ่านมา... เจ้าเคลือบแคลงสงสัยอ๋องอันมาโดยตลอดหรือ” ซ่งกู้เฉิงเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกายเสิ่นหลี่หนิงพยักหน้ารับ “เพคะ อาวุธที่
สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด บทพิเศษที่ 37 ความจริงที่ซ่อนเร้น (1)
ภายในห้องทรงอักษรตกอยู่ในความเงียบงันอันหนักอึ้ง มีเพียงเสียงหมอเถียนที่ถอนลมหายใจด้วยความเคร่งเครียดดังขึ้นเป็นระยะซ่งกู้เฉิงนอนราบอยู่บนเตียงเล็กหลังฉากกั้น ใบหน้าคมซีดเผือด ริมฝีปากเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ หยาดเหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้า ทว่าโอรสสวรรค์กลับไร้ซึ่งท่าทีหวาดหวั่น นัยน์ตาคมกริบยังคงจดจ้องอยู่ที่ร่างบอบบางซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ราวกับต้องการยืนยันให้แน่ใจว่าเสิ่นหลี่หนิงไม่ได้รับบาดเจ็บตรงที่ใดจริงๆ“ฝ่าบาท โปรดอย่าขยับพระวรกายพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะทำการถอนเข็มพิษออกเดี๋ยวนี้” หมอเถียนกราบทูล พลางใช้กรรไกรตัดฉลองพระองค์บริเวณหัวไหล่ให้เปิดกว้างขึ้น ก่อนจะใช้เหล็กคีบเข็มเงินสีดำออกมาอย่างระมัดระวังและทันทีที่ปลายเข็มหลุดพ้นจากผิวเนื้อ โลหิตสีดำข้นก็ไหลทะลักตามออกมา กลิ่นคาวเลือดปะปนกับกลิ่นคล้ายสมุนไพรไหม้คละคลุ้ง ทำเอาหมอชราถึงกับขมวดคิ้วมุ่น“พิษชนิดนี้...” หมอเถียนพึมพำเสียงเครียด“ท่านหมอเถียน ท่านรู้จักพิษชนิดนี้หรือไม่ รักษาฝ่าบาทได้หรือเปล่า” เสิ่นหลี่หนิงรีบเอ่ยถามด้วยความร้อยรน จนน้ำเสียงสั่นเครืออย่างไม่อาจควบคุมหมอเถียนใช้นิ้วแตะหยาดโลหิตเพียงเ
สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด บทพิเศษที่ 36 ไหน้ำส้มของฮ่องเต้ช่างใหญ่นัก (3)
“หยุดก่อน!” เสิ่นหลี่หนิงเอ่ยค้านเมื่อคนตรงหน้ากำลังจะเดินเข้ามาใกล้ ทว่าขันทีปลอมผู้นั้นกลับมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วยิ่งกว่า เขาออกแรงสะบัดพลิกถาดน้ำชาในมือ ถ้วยกระเบื้องเคลือบปลิวว่อนแตกกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับเข็มเงินอาบยาพิษสีดำสนิทสามเล่ม ที่ถูกซัดออกจากใต้แขนเสื้อพุ่งตรงมาหานางซ่งกู้เฉิงถลันกายเข้ามาขวางการโจมตีของมือสังหารโดยไร้ซึ่งความลังเล แม้เข็มเงินสองเล่มจะถูกปราณกระบี่จากแขนเสื้อของเขาปัดกระเด็นออกไป ทว่าเข็มเงินเล่มสุดท้ายกลับพุ่งเจาะทะลุฝังลึกเข้าที่บริเวณหัวไหล่หนา“ฝ่าบาท!” เสิ่นหลี่หนิงร้องเรียกเขาเสียงหลงซ่งกู้เฉิงขบกรามแน่นข่มความเจ็บปวด มือข้างหนึ่งรั้งเอวบางดึงนางให้หลบซ่อนอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้าง ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมตวัดชักกระบี่คู่กายที่วางตั้งอยู่ข้างโต๊ะทรงงานออกจากฝักขันทีปลอมเมื่อเห็นว่าการลอบสังหารล้มเหลว จึงพุ่งทะยานเข้าจู่โจมซึ่งหน้า คมกระบี่สีเงินตวัดวาดฟาดฟันแหวกอากาศฉึก! ปลายกระบี่อันคมกริบของซ่งกู้เฉิง แทงทะลุหัวไหล่ของคนร้ายอย่างแม่นยำ ก่อนที่เขาจะตวัดกระบี่พลิกข้อศอก กดร่างของมือสังหารให้ล้มคว่ำกระแทกพื้นอย่างแรงเสียงฝีเท้าของกององค
บางทีคุณอาจจะชอบ
หงส์ขย่มมังกร
ซีไซต์48.0K viewsทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น35.1K viewsหลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก
จิ้งซิง640.6K viewsชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน67.5K viewsสลับชะตา บุปผาคู่
ศรีอักษรรินทร์270 viewsทะลุมิติมาเป็นลูกสาวของนางร้ายตกอับ
คุณแม่แฝดสาม1.2K viewsเล่ห์ร้าย รักต้องห้าม
กัวซืออวี่112 viewsเมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง
malinee133 views
