บทที่ 5 มีเพียงยืนหยัดด้วยตนเองจึงสามารถควบคุมทุกสิ่ง

หลังจากลงนามในสัญญาซื้อขายร้านค้าเรียบร้อยแล้ว เยว่จื่อรุ่ยก็เงยหน้ามองตัวอาคารไม้สองชั้นตรงหน้าแม้ไม่โดดเด่นสะดุดตา แต่ก็นับว่าเหมาะสมตรงตามความต้องการของนาง ดวงตาหวานเลื่อนมองไปป้ายร้านพลางอ่านชื่อเสียงเบา "ชงอี้" ชง (聪) ซึ่งมาจากคำว่าฉลาดมีสติปัญญาที่ปราดเปรื่อง และ อี้ (一) ซึ่งมาจากคำว่าหนึ่ง รวมกันแล้วจึงมีความหมายว่า "ความฉลาดที่เป็นหนึ่ง" นับว่าเป็นการตั้งชื่อที่เหมาะสมกับร้านหนังสือเป็นอย่างยิ่ง 

มือเรียวสอดเก็บเอกสารสัญญาซื้อขายไว้ในอกเสื้อ ก่อนจะก้าวเท้าเล็กเดินเข้าไปด้านในร้าน มองดูคราบฝุ่นเกรอะกรังแล้วถอนหายใจยาว พลางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูก

"นายหญิง ท่านไปนั่งพักที่ด้านหลังร้านก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว"

เยว่จื่อรุ่ยมองตามทิศทางที่หญิงสาวตรงหน้าผายมือเชิญ โต๊ะหินอ่อนตัวกลมล้อมรอบด้วยเก้าอี้เตี้ยตัวเล็กอีกสี่ตัวตั้งอยู่ใต้ต้นบ๊วยสูงใหญ่ ดอกบ๊วยสีขาวร่วงหล่นโปรยปรายระบายอยู่บนพื้นหน้าสีเขียวขจี ให้ความรู้สึกสงบผ่อนคลาย ช่างเป็นมุมอ่านหนังสือที่ดีจริงๆ

"เจ้าชื่ออะไร" เยว่จื่อรุ่ยเอ่ยถามหญิงข้างกาย ในเมื่อรับคนมาดูแลแล้ว การรู้จักชื่อแซ่ของอีกฝ่ายย่อมถือเป็นสิ่งสำคัญขั้นพื้นฐาน

"ข้าชื่อ เหวินชิงหลิน เจ้าค่ะ"

เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยบอก เยว่จื่อรุ่ยก็เพียงพยักหน้าตอบรับโดยไม่เอ่ยถามคำใดต่อ ทำเพียงหยิบตำราเล่มหนึ่งแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะหินอ่อนด้านหลังร้าน ลอบมองหญิงสาวที่เพิ่งรับมาดูแลอยู่เงียบๆ แม้ร่างกายของอีกฝ่ายจะบอบบาง เนื้อตัวมอมแมม แต่มือไม้กลับคล่องแคล่ว อีกทั้งยังทำทุกอย่างด้วยความตั้งใจและเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างน่าสงสัย

จะมีผู้ใดทำงานอย่างตั้งโดยไม่ได้รับค่าตอบแทนแล้วยังมีความสุขเช่นนี้กัน ทว่ายังไม่ทันวิเคราะห์หาสาเหตุ ร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาภายในร้านด้วยท่าทางร้อนรน พลางพุ่งเข้ามาจับตัวคนหมุนไปมา

"ท่านแม่! ท่านเป็นอันใดหรือไม่! พวกเขาทำร้ายท่านอีกแล้วใช่หรือเปล่า"

เยว่จื่อรุ่ยวางหนังสือในมือลง ก่อนจะตวัดสายตามองไปทางสองแม่ลูกภายในร้าน เหวินชิงหลินหันมาเห็นก็รีบจับแขนของเด็กหนุ่มพาเดินมาหยุดที่ด้านหน้าเยว่จื่อรุ่ย

"นายหญิง นี่คือซางชิงเหอ ลูกชายของข้าเจ้าค่ะ" หลังแนะนำคนเสร็จ เหวินชิงหลินก็เม้มริมฝีปากบางแห้ง ก่อนจะทิ้งตัวลงคุกเข่า

"ท่านแม่ นี่ท่านกำลังจะทำอะไร" ซางชิงเหอเห็นการกระทำของมารดาก็ร้องถามด้วยความตกใจพลางประคองคนให้ลุกขึ้น หากแต่คนคุกเข่ากลับไม่แม้แต่จะขยับตัว อีกทั้งยังโค้มกายโขกศีรษะลงกับพื้น

"ขอนายหญิงโปรดเมตตา รับอาเหอไว้ด้วยเจ้าค่ะ" ซางชิงเหอได้ยินเจตนาของมารดาก็หันมาสบตาหญิงสาวที่นั่งนิ่งตรงหน้า ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่น มองมารดาของตนสลับกับอีกฝ่าย ก่อนจะทิ้งตัวลงคุกเข่าข้างๆ กัน โค้มศีรษะเอ่ยบอกเสียงทุ้มต่ำ

"ขอนายหญิงเมตตาด้วย"

"ข้าไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์" น้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงความกดดันอยู่ในทีจนชายหนุ่มใจสั่นสะท้าน สองมือกำหมัดแน่น 

"ข้า..." ซางชิงเหอ เม้มริมฝีปากแน่นอีกหน  ตัวเขาเติบโตในชนบท แม้จะมีความรู้ อ่านเขียนได้ ทว่าล้วนเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ทั้งสิ้น

"ขอเพียงนายหญิงเมตตาให้ข้ากับอาเหออยู่ที่นี่ พวกเรายินดีไม่รับค่าจ้าง อาหารสามมื้อที่ท่านมอบให้ข้า ข้าจะแบ่งกับอาเหอกิน ไม่รบกวนท่านเพิ่มแม้แต่ชามเดียวเจ้าค่ะ"

คิ้วเรียวของเยว่จื่อรุ่ยขมวดเข้าหากันแน่น ยังมีคนที่ยอมเสียเปรียบถึงเพียงนี้ด้วย

"เหตุใดเจ้าจึงต้องการอยู่ที่นี่นัก"

สิ้นคำถามของเยว่จื่อรุ่ย ดวงตาของเหวินชิงหลินก็พลันแดงก่ำ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตาไปยังภายในร้านหนังสือด้วยแววตาอาวรณ์คะนึงหา

"เพราะมีเพียงที่นี่ที่ข้าสามารถรอเขาได้" น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยบอก ก่อนจะดึงสายตากลับมาที่เบื้องหน้าสบแววตาของเยว่จื่อรุ่ยอีกหน

"นายหญิง ข้ารู้ดีว่าในสายตาของท่านตัวข้าและลูกชายนั้นไร้ค่า แต่ข้ากล้าสาบานต่อฟ้า ข้าไม่ได้มีเจตนาร้ายแอบแฝงเลยสักนิด เพียงขอรอสามีของข้าอยู่ที่นี่เท่านั้น"

"แล้วเจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าสามีของเจ้าจะกลับมาที่นี่"

"อาอี้ ไม่เคยโกหกข้า ในเมื่อเขาบอกกับข้าว่าให้มารอพบเขาที่นี่ เขาย่อมต้องมาพบข้าที่นี่แน่นอน"

"เช่นนั้นเจ้ารอเขามานานเพียงใดแล้ว เขาเคยมาปรากฏตัวสักครั้งหรือไม่"

เหวินชิงหลินได้ยินคำถามของหญิงสาว ริมฝีปากแห้งก็สั่นสะท้าน สายตาฉายชัดถึงความเจ็บปวด หากแต่ก็ยังคงมีความคาดหวังอยู่ในที

"ท่านแม่ พวกเรารอท่านพ่อมาหนึ่งปีแล้ว ข้าว่าพวกเรากลับบ้านกันเถิดขอรับ"

"ข้าจะรอ ให้เป็นหนึ่งปี สิบปี หรือร้อยปี ข้าก็จะรอ ขอนายหญิงโปรดเมตตาด้วย"

เยว่จื่อรุ่ยเห็นความดื้อรั้นไม่ยอมถอยของอีกฝ่ายก็ถอนหายใจยาว พลันภาพในชาติก่อนก็สะท้อนในความคิด ครั้งหนึ่งนางก็เคยมอบทั้งชีวิตให้บุรุษที่เรียกว่าสามีเช่นกัน ทว่าหัวใจที่วางไว้ใต้ฝ่าเท้าของผู้อื่น ไม่ถูกเหยียบย่ำจนตาย ก็อยู่อย่างทรมานเจ็บปวด มีเพียงยืนหยัดด้วยตนเองจึงสามารถควบคุมทุกสิ่งได้

.......................................................................