บทที่ 3 ทำข้อตกลง

“ข้ายังพูดไม่จบ...” เยว่จื่อรุ่ยเอ่ยเสียงเย็น หลังจากเก็บตั๋วเงินไว้ในอกเสื้อเรียบร้อยแล้วก็ค่อยๆ ช้อนตาขึ้นมองไปยังคงทั้งสอง

“ข้าต้องการเวลาอีกหกเดือน และในช่วงหกเดือนนี้ ข้ายังต้องการเงินเลี้ยงดูอีกเดือนละหนึ่งร้อยตำลึงทอง”

 “หกเดือน ยังต้องจ่ายเงินเลี้ยงดูให้เจ้าอีกเดือนละหนึ่งร้อยตำลึงทองคำ  เสิ่นหลี่รุ่ยเจ้ามันสตรีโลภมาก” จี้ม่านม่านได้ยินคำของหญิงสาวตรงหน้าก็เบิกตากว้างด้วยความโมโห ชี้หน้าโต้กลับในทันที หากแต่เมื่อเหลือบไปเห็นสายตาสงสัยของจิ้งเจิ้นเหยาก็รีบปรับท่าทีกลับมาเป็นสตรีอ่อนแอ บอบบาง 

เป็นตายนางก็ต้องคว้าตำแหน่งฮูหยินเท่าเทียมตระกูลจิ้งเอาไว้ให้ได้  เพราะแท้จริงแล้วจี้ม่านม่านเป็นบุตรีที่เกิดจากอนุ แม้ภายนอกผู้คนจะเรียกขานนางว่าคุณหนูรอง แต่ลับสายตาของผู้อื่นนางก็มักถูกจี้หว่านหว่าน พี่สาวคนโตที่เกิดจากฮูหยินใหญ่รังแกและดูแคลนอยู่เสมอ ดังนั้นไม่ว่าครั้งนี้ต้องแลกด้วยอะไร นางก็จะไม่ยอมรับสถานะฮูหยินรอง หรือ อนุเด็ดขาด

“รุ่ยรุ่ย ข้ากับเจ้ารู้จักกันมาหลายปี เจ้าเป็นคนเช่นไรข้าย่อมรู้ดี หากวันนี้เจ้าต้องการเงิน ข้ายินดีจ่ายเพิ่มให้เจ้าเดี๋ยวนี้เลย ขอเพียงเจ้ายอม...”

เยว่จื่อรุ่ยมองท่าทางเสแสร้งของหญิงสาวตรงหน้าแล้วก็อดที่จะเบ้ปากยิ้มเยาะไม่ได้ ยิ่งเห็นดวงตากลมใสของอีกฝ่ายเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ จ้องมองอย่างเว้าวอนไปทางจิ้งเจิ้นเหยา ท้องไส้เของนางก็คล้ายเกิดคลื่นลมตีมวนอยากจะอาเจียนขึ้นมา 

“จี้ม่านม่านเจ้าแสดงให้น้อยหน่อย ข้าเห็นแล้วคลื่นไส้นัก"

"รุ่ยรุ่ย นี่เจ้า..." จี้ม่านม่านพูดยังไม่ทันจบประโยค เยว่จื่อรุ่ยก็ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณห้ามแล้วรีบโต้กลับเสียก่อน

"วันนี้ต่อให้เจ้าเพิ่มเงินให้ข้าเป็นหกพันตำลึงทองคำ ข้าก็ยังลงนามให้เจ้าไม่ได้ หรือต่อให้ข้ายินดีลง ท่านพี่ก็คงไม่ยินดีรับ”

“เสิ่นหลี่รุ่ย! นี่เจ้าคิดจะเล่นแง่หรือ!” จิ้งเจิ้นเหยาแผดเสียงขู่ “เจ้าอย่าลืมนะว่าญาติของม่านม่านเป็นผู้คุมการเนรเทศ หากเจ้าไม่ลงนามตอนนี้ ข้าจะให้ม่านม่านส่งจดหมายไป บอกให้คนของนางจัดการบิดาที่แก่ชรากับพี่ชายรองที่บาดเจ็บของเจ้าทันที!”

เยว่จื่อรุ่ยถูกข่มขู่ซึ่งหน้าก็กำหมัดแน่น แม้ในชาติก่อนนางจะมีความสามารถในการต่อสู้ชนิดที่ล้มบุรุษร้อยคนได้ด้วยมือเปล่าเพียงคนเดียว แต่ร่างกายของเสิ่นหลี่รุ่ยผู้นี้อ่อนแอเกินไป  อีกทั้งก่อนหน้านี้ยังถูกจิ้งเจิ้นเหยาทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้แค่ทรงตัวนั่งให้มั่นคงก็รู้สึกว่าใช้กำลังทั้งชีวิตไปแล้ว ดังนั้นจึงทำได้เพียงอดกลั้นยอมปล่อยชายโฉดหญิงชั่วผู้นี้ไปก่อน

“ท่านพี่ ท่านแน่ใจหรือ... ว่าจะให้ข้าลงนามเดี๋ยวนี้”

เยว่จื่อรุ่ยพูดพลางชูหนังสือที่จิ้งเจิ้นเหยาเตรียมไว้ขึ้นมา แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของเขา

“ข้าแน่ใจ! รีบลงนามเสียให้สิ้นเรื่อง ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน แล้วให้ม่านม่านส่งจดหมายออกไป!” เมื่อจับจุดอ่อนของอีกฝ่ายได้ จิ้งเจิ้นเหยาก็วางท่าข่มขู่ กดดันเป็นทบทวี

“ได้... ในเมื่อท่านบีบคั้นข้าถึงเพียงนี้ ข้าก็จะจัดการให้” เยว่จื่อรุ่ยคว้าพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึก ดวงตาของจิ้งเจิ้นเหยาและจี้ม่านม่านเปล่งประกายด้วยความยินดี ในที่สุดสิ่งที่เขาสองคนปรารถนาก็เป็นจริงสักที ทว่าในจังหวะที่พู่กันจรดลงบนกระดาษนางกลับไม่ได้ลงนามเช่นที่ชายหญิงตรงหน้ารั้งรอ แต่กลับตวัดพู่กันขีดฆ่าตัวอักษรทั้งหมดทิ้งต่อหน้าต่อตาพวกเขา

“เสิ่นหลี่รุ่ย! นี่เจ้าทำอะไรของเจ้า!” จิ้งเจิ้นเหยาและจี้ม่านม่านร้องเสียงหลง

เยว่จื่อรุ่ยหยิบกระดาษเปล่าใบใหม่ขึ้นมา แล้วเขียนด้วยลายเส้นมั่นคง พริบตาหนังสือฉบับใหม่ก็ถูกประทับตาส่งไปเบื้องหน้าพวกเขา

“สิ่งที่ข้าจะลงนาม... ไม่ใช่หนังสือยอมรับเมียน้อยหน้าหนาอย่างนางมาเป็นภรรยาเท่าเทียม แต่เป็นหนังสือหย่า! หากท่านพี่ต้องการก็นำไปยื่นยังที่ว่าการได้เลย แต่หากไม่ต้องการก็รั้งรออีกหกเดือนข้าจะกลับมาลงนามในหนังสือหย่าเหอหลีให้”

หนังสือหย่าเหอหลี คือการหย่าโดยสันติและยินยอมพร้อมใจทั้งสองฝ่าย แน่นอนว่าการหย่าเช่นนี้ย่อมไม่ส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของจิ้งเจิ้นเหยา อีกทั้งยังถูกใจจี้ม่านม่านที่ต้องการขึ้นเป็นฮูหยินใหญ่แต่เพียงผู้เดียว

“ตกลง เพียงแต่เจ้าต้องทำหนังสือสัญญาให้ชัดเจน วันหน้าจะได้ไม่เล่นแง่อีก” จี้ม่านม่านพูดพลางหยิบกระดาษออกมาเขียนข้อตกลงสัญญาหย่าเหอหลีในอีกหกเดือน แน่นอนว่าเยว่จื่อรุ่ยย่อมลงนามประทับตราอย่างไม่ลังเล เพราะนี่คือสิ่งที่ตัวนางเองก็ต้องการเช่นกัน

ครั้งนี้นางยอมแบกสถานะฮูหยินที่น่าสะอิดสะเอียนของจิ้งเจิ้นเหยาเอาไว้ก็เพราะตัวนางเพิ่งเกิดใหม่ ต่างที่ต่างแคว้น และอาจต่างเวลา จำเป็นต้องปรับตัวและมีที่พึ่งเอาไว้แอบอ้างบารมี ดั่งคำโบราณที่กล่าวว่า

แม้จะเป็นไม้ผุหากยังไม่หักก็ใช้เกาะได้

.............................................................