บทที่ 3 ล้วนเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเท่านั้น

กู้คืนสถานะแก่ตระกูลเสิ่น

ปลายพู่กันขีดเส้นวงกลมที่ตระกูลเดิมเจ้าของร่าง ต้นกล้าจะเติบโตเป็นไม้ใหญ่ที่แข็งแกร่งได้ ต้องมีดินที่สมบูรณ์คอยหล่อเลี้ยง ดังนั้นแม้นางจะไม่อยากสนใจคนในครอบครัวเสิ่น แต่ก็ต้องยอมรับว่าการมีอยู่ของพวกเขามีประโยชน์ต่อนางไม่น้อย

เสิ่นหลี่คัง บิดาเจ้าของร่างเดิม เป็นถึงขุนนางขั้นสาม ตำแหน่งผู้พิพากษาประจำศาลต้าหลี่ แม้จะมีศัตรูอยู่ไม่น้อยเพราะหน้าที่ที่ขัดผลประโยชน์ของคนหลายฝ่าย ทว่ากลับเป็นที่รักของชาวบ้าน และเพราะเหตุนี้ตระกูลเสิ่นที่ความจริงควรต้องโทษประหาร จึงกลับได้รับเพียงโทษเนรเทศ

สวีลี่อิง มารดาของร่างเดิม เป็นคุณหนูเพียงคนเดียวของตระกูลสวี เชี่ยวชาญศาสตร์ทั้งสี่ของสตรี เป็นหญิงงามล่มเมืองที่เคยโดดเด่นเป็นหนึ่งในต้าเป่ย

คุณชายใหญ่เสิ่นหลี่อี้  ศิษย์คนโปรดของราชครูเกา อายุเพียงสิบสองปีก็สอบผ่านจอหงวน เป็นบัณฑิตที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของต้าเป่ย และเป็นอาจารย์ประจำสำนักศึกษาหลวงที่มีบัณฑิตมากมายนับถือ

คุณชายรองเสิ่นหลี่เฉียง  เชี่ยวชาญการต่อสู้ ทว่าเพราะมารดาไม่ต้องการให้เขาเสี่ยงภัยออกรบ จึงทำได้เพียงเป็นที่ปรึกษาในศาลต้าหลี่ เคียงข้างบิดา

สุดท้ายคุณหนูสี่เสิ่นหลี่หนิงและเจ้าของร่างเดิมคุณหนูสามเสิ่นหลี่รุ่ย ผู้ที่ได้รับขนานนามว่ายอดบุปผาจวนเสิ่น ด้วยรูปลักษณ์ที่งดงาม ความสามารถที่เป็นเลิศ เป็นที่หมายปองของบุรุษ หากไม่เพราะครอบครัวถูกใส่ความเรื่องรับสินบน แน่นอนว่าตอนนี้เสิ่นหลี่รุ่ยย่อมเป็นสตรีที่มีชีวิตรุ่งโรจน์ 

ช่างเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ เหมาะสมกับการเป็นหมากตัวแรกของนางจริงๆ

เยว่จื่อรุ่ยพับกระดาษแผนผังตรงหน้าเก็บเข้าซุกในอกเสื้อ ก่อนจะเดินลงไปติดต่อกับหลงจู๊เจ้าของโรงเตี๊ยม เพื่อซื้อม้าพันธ์ดี อาหารแห้งและยาอีกชุดใหญ่

จากความทรงจำเดิมของเสิ่นหลี่รุ่ย พี่ชายคนรองของนางรับโทษโบยห้าสิบไม้แทนบิดาก่อนเนรเทศ บาดแผลจากโทษทัณฑ์นี้แม้แต่ชายฉกรรจ์แข็งแกร่งก็ยากที่จะทนไหว ดังนั้นตอนนี้ไม่ต้องเจอตัวคน นางก็คาดเดาได้ว่าพี่ชายคนรองผู้นั้นจะต้องล้มป่วยอย่างแน่นอน

"คุณหนู ม้าและสิ่งของที่ท่านต้องการเรียบร้อยแล้วขอรับ"

คำรายงานของหลงจู๊ ทำให้เยว่จื่อรุ่ยพอใจเป็นอย่างยิ่ง ช่างสมกับที่ได้รับฉายาว่าเป็นโรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งของแคว้นจริงๆ เวลาเพียงหนึ่งเค่อก็จัดการทุกอย่างได้เรียบร้อยแล้ว

"แล้วคนที่ข้าให้นัดหมายไว้เล่า อยู่ที่ใดกัน"

"รออยู่ที่ทางด้านนั้นแล้วขอรับ"

หลงจู๊ตรงหน้าผายมือไปทางด้านข้าง เยว่จื่อรุ่ยมองตามไปก็พบกับชายชุดดำ สวมหมวกผ้าอำพรางใบหน้ากำลังนั่งดื่มชาด้วยท่วงท่ามั่นคง ริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินช้าๆ หยิบตาเกียบอันหนึ่งมาหมุนเล่นไปมา ทว่าชั่วพริบตาก็สบัดปลายนิ้วเรียว ตะเกียบในมือพลันพุ่งเข้าโจมตีชายชุดดำที่กำลังดื่มชา 

หางตาคมมองวัตถุเล็กที่พุ่งมา ก่อนจะใช้ปลายนิ้วคีบเม็ดถั่วในจานตรงหน้าดีดออกไป ตะเกียบเล็กที่พุ่งตรงมาพลันเปลี่ยนทิศพักเข้าที่กำแพงด้านข้างในทันที

เยว่จื่อรุ่ยมองเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วยกยิ้มบางด้วยความพอใจ เท้าเล็กค่อยๆ ก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างาม ผ้าคลุมที่ผูกอำพรางใบหน้าครึ่งล่างพริ้วไหว ให้ความรู้สึกชวนค้นหาและงดงามสะกดตาในคราวเดียวกัน

"ภูผาสูงตระหง่าโดดเด่น"

เสียงเล็กหวานเอ่ยบอก ก่อนจะนั่งลงที่ตรงหน้าชายชุดดำ มือที่ถือจอกชาของเขาชะงักไปชั่วครู่ หากแต่พริบตาก็กลับมาเป็นปกติ วางถ้วยชาในมือลง แล้วหยิบกาชาร้อนรินส่งให้คนตรงหน้า

"มิอาจเทียบจันทร์เพ็ญฉายแสง"

เยว่จื่อรุ่ยยิ้มบางรอบจอกชามาดื่ม จากนั้นก็วางตัวเงินร้อยตำลึงทองส่งให้อีกฝ่าย

"แม่นางใจกว้างถึงเพียงนี้ ไม่กลัวว่าข้ารับเงินแล้วจะหนีไปหรือ"

"ในเมื่อข้ากล้ามอบให้ท่าน ย่อมยอมรับผลที่จะตามมาได้"

ริมฝีปากของชายหนุ่มพลันยกขึ้นด้วยความพึงพอใจ จ้องมองหญิงงามตรงหน้าแล้วยกจอกชาขึ้นกล่าวเสียงทุ่ม

"ในเมื่อแม่นางมั่นใจถึงเพียงนี้ข้า เหวินเซียว ย่อมไม่ทำให้ผิดหวัง ขอใช้ชาจอกนี้แทนสุราให้คำมั่นแก่ท่าน"

มือเล็กยกจอกชาตรงหน้าขึ้นตอบรับ ก่อนจะดื่มลงท้องแล้วส่งยิ้มกว้าง เอ่ยเสียงนุ่มละมุน

"แด่มิตรภาพของเรา"

"แด่มิตรภาพของเรา"

ชายหนุ่มขานรับตอบกลับก่อนจะวางจอกชาในมือ รับของที่หญิงสาวส่งมาให้แล้วลุกเดินจากไป ดวงตาหวานมองตามแผ่นหลังกว้าง ก่อนจะยกยิ้มบาง มิตรภาพก็เหมือนเงินทอง หามาได้ง่ายแต่เก็บรักษาไว้ได้ยาก นับประสาอะไรกับมิตรภาพที่มีเงื่อนไขเป็นเงินทองนี้

ล้วนเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเท่านั้น

......................................................................