บทที่ 2 คนโปรด (03)

“มึงชอบเด็กคนนี้เหรอวะโปรด”  

          ภพธรถามตรงประเด็น ขณะที่กนต์ระพีเองแม้จะนั่งนิ่งแต่ก็อยากรู้คำตอบเช่นกัน ทว่าคนรอฟังไม่ได้มีแค่สอง ใกล้ระเบียงนั้นมีนลิษาหยุดยืนอยู่ด้วย เจ้าตัวใช้คีย์การ์ดทาบเข้ามาด้านใน หลังยกมือเคาะประตูห้องแล้วไม่มีใครขานรับ เพราะเสียงเพลงที่เปิดบวกกับเสียงพูดคุยของพวกเขา

          เธอเข้ามาทันได้ยินปรมะบอกว่า ‘เขาห่วงเธอ’ พานให้หัวใจดวงเล็กเต้นถี่รัว แล้วก็ได้ฟังคำตอบรับที่ทำให้ยิ่งยิ้มกว้าง นัยน์ตาเปล่งประกายคล้ายมีพลุมาจุดอยู่ภายใน

          “อื้อ” ปรมะครางรับพร้อมพยักหน้าประกอบ นั่นทำให้เพื่อนทั้งสองทำตาโต

          “ก็ลิษาเป็นเด็กดี ไม่งี่เง่า ตามใจกู กูอยู่ด้วยแล้วสบายใจ” ปรมะอธิบายเหตุผล การได้อยู่กับนลิษาเป็นอีกหนึ่งเรื่องสบายใจของเขา

          “ถึงว่ามึงดูแลเขาดีและโคตรจะห่วงเขาเลย” ภพธรคิดตาม ดูจากที่ปรมะไม่ยอมให้พวกเขาขึ้นไปสังสรรค์กันที่ห้องในวันนี้แสดงให้เห็นค่อนข้างชัดเจนแล้วว่า หญิงสาวเป็นคนสำคัญ

          “ก็กูรู้จักวิธีดูแลของที่ยังใช้อยู่ หรือพวกมึงไม่ทำแบบนี้” ครั้งนี้ปรมะมองเพื่อนอย่างใคร่รู้บ้าง การทะนุถนอมดูแลของที่ใช้อย่างดีนั้นเป็นหลักการง่ายๆ ที่ใครๆ เขาก็ทำกัน

          “เกินกว่าดูแลของแล้วหรือเปล่า ให้มาอยู่เพนต์เฮาส์ด้วยเลยนะมึง”

          “ก็แค่เอาสะดวกปะวะ” 

          ในครั้งนี้น้ำเสียงของปรมะมีความรำคาญใจนิดๆ เมื่อเพื่อนไม่หยุดไล่ต้อนเอาคำตอบ

          ฟากนลิษาได้แต่ยืนขาตายอยู่ตรงนั้น ใบหน้าชา คล้ายถูกกระชากให้ตื่นจากฝันมาพบกับความเป็นจริง

          ‘ของ’ อย่างนั้นเหรอ หญิงสาวรู้สึกเจ็บหนึบขึ้นมากับสถานะที่เขามอบให้ พลันยิ้มหยันใส่ตัวเองที่หลงคิดไปว่า เธอเป็นมากกว่านั้น

          “แต่มึงอยู่กับเด็กคนนี้มาจะสองปีแล้วนะ”          

          ภพธรแย้ง คิดว่านลิษามีความสำคัญมากกว่านั้น แต่เพื่อนของเขากำลังปากแข็งมากกว่า กระนั้นก็แอบกลัวว่าสุดท้ายใจมันต่างหากที่แข็งที่สุด

          “มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบเปลี่ยนของที่ใช้บ่อยๆ และที่สำคัญลิษาต้องอยู่กับกูจนกว่ากูจะคุ้มกับเงินที่เสียไป” ปรมะไหวไหล่นิดๆ ย้ำทางสายตาไปว่าไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งอย่างที่มันคิด

          “งั้นแบบนี้ก็เรียกเขาว่าคนโปรดไม่ได้เว้ย เรียกว่าเป็นของตายมากกว่า ตอนแรกกูก็คิดว่ามึงจะรักเขา เห็นดูแลเขาเป็นพิเศษ” ภพธรแอบกลอกตามองบนกับกนต์ระพี หลังหลงดีใจคิดว่าเพื่อนที่เห็นเงินสำคัญเป็นที่สุดจะเปิดรับฝ่ายหญิงเข้าสู่หัวใจ

          “กูกับลิษาก็แค่คนมีข้อตกลงร่วมกัน เราทำธุรกิจกัน ไม่มีอะไรมากกว่านั้น” คำตอบของปรมะชัดเจนและตรงประเด็นที่สุด ด้วยอยากให้เพื่อนหยุดคิดบ้าบอ

          ภพธรและกนต์ระพีไม่ได้เซ้าซี้ต่ออีก เมื่อเพื่อนย้ำแบบนั้นก็คงต้องว่าตามมัน ก่อนจะเปลี่ยนไปคุยเรื่องสัพเพเหระแทน

ฝ่ายนลิษายิ้มเศร้าออกมา ไม่รู้ว่าสมควรจะรู้สึกอย่างไรดี ก่อนจะกล่าวเตือนตนเอง

          “หวังอะไรอยู่ลิษา” เธอไม่ควรหวัง แต่ก็ยังแอบหวัง        

          เมื่อตั้งสติได้หญิงสาวก็รีบหมุนตัวออกจากห้องนั้นมา มือนุ่มถือคีย์การ์ดกลับมาเช่นเดิม แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างเจ็บร้าวระบม นัยน์ตาคู่สวยแดงก่ำ หัวใจทำงานอย่างหนัก น่ากลัวว่าอีกไม่นานก็คงพัง แต่จะโทษใครได้นอกจากตัวเธอที่เลือกทางนี้

          และก็ตัวเธออีกนั่นละที่หลงคิดไปไกล ที่ผ่านมาแม้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอจะถูกปิดเป็นความลับ แต่ปรมะก็ไม่เคยทำให้รู้สึกขุ่นข้องหมองใจ เขาดูแลเธออย่างดี แม้กระทั่งเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ยังใส่ใจ อีกทั้งไม่เคยมีใครนอกจากเธอ พลันหวนนึกถึงในครั้งที่เคยบอกเขา ว่าหากวันใดเขามีใครอีกคนหรือมีคนรักขึ้นมาก็ขอให้บอกเธอ

          “ฉันมีเธอคนเดียวก็พอแล้ว”

          นลิษายิ้มหยัน ในตอนนี้เธอรู้ซึ้งแล้วว่า คนเดียวไม่ได้แปลว่ารัก มันแปลว่า เขาไม่ชอบเปลี่ยนของที่ใช้บ่อยๆ

          หญิงสาวเป่าปากแรงๆ พยายามไล่น้ำตาที่ใกล้จะรื้นขึ้น เธอจำไม่ได้ว่ารักชายหนุ่มตอนไหน ทั้งที่ตอนแรกเริ่มห้ามใจตัวเองแล้วแท้ๆ มันคงจะค่อยๆ ซึมลึกกับการกระทำและคำพูดเอาใจใส่นั้น เธอผิดเองที่ทำดังใจสั่งไม่ได้

          ยิ่งคิดนลิษาก็ยิ่งอ่อนแอจึงพยายามหลับตาลงข่มใจนอน กลัวว่าจะร้องไห้ออกมา ถ้าปรมะมาเห็นเข้าคงไม่รู้จะตอบไปว่าอย่างไร ทว่ากลับไม่อาจหักห้ามได้ น้ำตาค่อยๆ ซึมไหลออกมาทางหางตา ตามมาด้วยเสียงสะอื้นไห้