บทที่ 3 คนสำคัญ (04)

“เย่ๆ” มธุรายิ้มหน้าบาน ตั้งตารอที่จะได้ไปกินเมนูโปรดกับทุกๆ คน

          “ว่าแต่มีร้านไหนแนะนำบ้างคะ” คนชวนเอ่ยถาม เพราะเธอเพิ่งย้ายมาทำงานที่นี่เลยยังไม่รู้ว่ามีร้านไหนเด็ดร้านไหนดังบ้าง

          “ร้านใกล้ๆ บริษัทเลยค่ะ”         

          ในครั้งนี้จันทร์เจ้าเป็นคนเอ่ย ร้านนั้นเป็นร้านที่ทุกคนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าอร่อยสุดยอด หลังจากเลือกร้านได้แล้วทั้งหมดก็หันไปตั้งใจทำงานต่อ

          เวลาดำเนินไปเรื่อยๆ จนถึงช่วงเวลาที่รอคอย หญิงสาวทั้งหกเดินตรงออกจากบริษัทไปยังร้านหมูกระทะเจ้าดังที่อยู่ห่างไปราวห้าร้อยเมตร

          มธุราถูกปาริตาชวนคุยไปตลอดทาง ส่วนนลิษาได้แต่ขบเม้มปากอยู่หลายรอบ กังวลว่าเธอกำลังดื้อกับเขาคนนั้น แต่มันก็หลีกเลี่ยงได้ยากจริงๆ

          “กินเต็มที่เลยนะคะ” มธุราบอกหลังจากมาถึงร้านแล้ว หวังว่าการซื้อใจเล็กๆ น้อยๆ ในครั้งนี้จะทำให้สนิทกันมากขึ้น

          ทุกคนยิ้มรับพลางจับจองที่นั่ง ปาริตาเลือกนั่งข้างๆ มธุราในด้านขวา ส่วนด้านซ้ายเป็นนลิษาที่เจ้ามือเป็นคนบอกให้นั่งลง หลังจากนั้นก็พากันไปเดินเลือกหมูและกุ้งตัวโต

          ไม่นานเท่าไรเตาที่มีถ่านร้อนๆ สองเตาก็ถูกยกมาตั้งบนโต๊ะ

          “เอ่อ...คือว่า” ไม่ถึงสองนาทีมธุราก็เอ่ยขึ้นเรียกความสนใจ

          “มีอะไรหรือเปล่าคะคุณมี่” ปาริตาที่นั่งข้างๆ สังเกตเห็นท่าทางของอีกฝ่ายก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

          “จะว่าอะไรไหมคะถ้ามี่ชวน...พี่โปรดมาด้วย” มธุราไม่รู้ว่าจะทำให้ทุกฝ่ายอึดอัดหรือเปล่า แต่เธออยากให้ปรมะได้มาปาร์ตี้ในมื้อนี้ด้วย

          “คุณโปรดจะมาหรือคะ” ปาริตาถามตาโต แบบนี้ก็ดีสิ เผื่อเธอจะได้สนิทกับปรมะไปด้วยอีกคน

          “ค่ะ มี่ส่งข้อความไปชวนพี่โปรดตอนก่อนเลิกงานน่ะค่ะ”  

          เธอหันมองอย่างขอโทษที่ไม่ได้เอ่ยขอก่อน คนอื่นไม่กล้ามีปัญหาอยู่แล้ว แม้อาจจะมีความเคอะเขินหรือลำบากใจบ้าง ต่างจากนลิษาที่มีชนักติดหลังเพราะขัดคำสั่งเขา ปากอิ่มขบกัดกันอย่างแรง คิดว่าเธอควรไปก่อนเขาจะมา ทันใดนั้นหญิงสาวก็หันไปหมายจะหาข้ออ้างในการชิ่งตัว แต่กลับไม่ทันการณ์

          “พี่โปรด”        

          เพียงอึดใจร่างหนึ่งก็เดินเข้ามาใกล้ มธุราโบกมือบอกทิศทาง       ใบหน้าของนลิษาเจื่อนลง เห็นดีถึงสายตาเย็นเยียบที่มองมาแวบหนึ่ง ไม่ทันคิดอะไรอีกก็มีเสียงเรียก

          “ยัยลิษาลุกสิ” ปาริตาพยักพเยิดหน้าให้เพื่อนร่วมงานสละเก้าอี้ให้คนสำคัญ ทั้งที่ที่นั่งของตัวเองก็อยู่ติดกับมธุรา

          “ค่ะ”    

          หญิงสาวบอกด้วยความยินดี แล้วดีดตัวอย่างเร็วไวขยับไปนั่งท้ายสุด อยู่ห่างจากเขาให้มากคงดี สายตามองต่ำอยู่ที่จานพลาสติกสีฟ้า

          “เป็นเกียรติมากเลยค่ะที่ได้กินหมูกระทะกับคุณโปรด” ปาริตาทำการประจบประแจงทันที

          “มื้อนี้ผมเลี้ยงเองครับ” ปรมะคลี่ยิ้มนิดๆ

          “ไม่ได้นะคะ มี่ขอเลี้ยงเองค่ะ” มธุราแย้งเสียงดังพร้อมกับส่ายหน้าไม่ยอม แล้วทำท่าอ้อนใส่ปรมะ

          “งั้นตามใจมี่แล้วกัน” ปรมะพยักหน้าว่าตามความต้องการของฝ่ายหญิง แล้วบอกให้ทุกคนลงมือจัดการหยิบหมูลงย่างกันต่อได้เลย ขณะสายตาคมกริบเหลือบมองคนที่ขัดคำสั่ง

          “จริงๆ แล้วมี่ชวนพี่ญ่ามาด้วย แต่พี่ญ่าติดธุระกับคุณลุงเลยมาไม่ได้ ช่วงนี้พี่โปรดได้คุยกับพี่ญ่าบ้างไหมคะ”     

          มธุราชวนปรมะคุยทันทีพร้อมนึกเสียดายเป็นอย่างมากที่ปวีญาไม่สามารถมาได้ในวันนี้

          “คงเรื่องท่าเรือน่ะ” ตอนนี้บิดาให้ความสนใจกับธุรกิจใหม่เป็นอย่างมาก พี่สาวที่เป็นมือขวาจึงยุ่งไปด้วย

          “ตอนนี้คุณพ่อของมี่ก็คงยุ่งเหมือนกัน” มธุราทำหน้าเศร้าและกังวลเมื่อพูดถึงบิดา ท่านกำลังทำธุรกิจร่วมกับอัศนัย บิดาของปรมะ

          “ว่าแต่มี่มีอะไรหรือเปล่า”

          “ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่โปรด มี่ก็แค่เหงาน่ะค่ะ พี่ญ่ายุ่งๆ เลยไม่มีคนชวนคุย” มธุราส่ายหน้า แต่ในใจนึกเสียดายโอกาสในวันนี้ไม่น้อย

          ปรมะไม่แปลกใจที่มธุราสนิทกับพี่สาวของเขา ทั้งสองครอบครัวพอรู้จักกันบ้างในแวดวงสังคม มาเริ่มมีความใกล้ชิดในช่วงหลังที่มธุรากับปวีญาสนิทกัน เพราะไปเจอกันในคลาสเรียนจัดดอกไม้

          ด้านนลิษาวางหน้าไม่ถูก รู้สึกอยากหายไปจากที่ตรงนี้ เมื่อแอบชำเลืองมองปรมะแล้วก็เห็นชัดถึงสายตาออกคำสั่ง ว่าเธอไม่ควรอยู่ตรงนี้ และที่ไม่ควรยิ่งไปกว่านั้นคือทำตัวสนิทกับคนของเขา

          “ทุกคนคะ ลิษาขอตัวกลับก่อนนะคะ”

          คำบอกนั้นทำให้ทุกคนหันมอง ด้านกนิษฐาจึงถามขึ้นอย่างห่วงใย

          “อ้าว เรายังไม่ทันได้กินกันเลยนะลิษา เมื่อกลางวันเราก็รีบทำงานจนไม่ได้กินข้าว”

          “ลิษาปวดท้องค่ะ มีวันนั้นของเดือน” เป็นข้ออ้างเดียวที่เธอคิดออกในตอนนี้ แล้วแสนจะรู้สึกผิดที่ต้องโกหกทุกๆ คน ดวงหน้าหันไปมองยังคนชักชวน “ขอโทษนะคะคุณมี่”

          “ไม่เป็นไรค่ะ ไว้คราวหน้าเราค่อยมากินกันใหม่ก็ได้” มธุรามองอย่างเข้าใจ ทว่าไม่ทันที่นลิษาจะคว้ากระเป๋าสะพายพาดบ่าเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

          ซ่า ซ่า

          ทุกสายตาหันมองสายฝนที่จู่ๆ ก็ตกลงมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

          “อย่าเพิ่งกลับเลยลิษา” กนิษฐากลัวว่าหากรุ่นน้องเดินลุยฝนไปแล้วจะไม่สบายเอาได้

          คนถูกรั้งไว้ชำเลืองสายตามองชายผู้ออกคำสั่ง เขายังคงนั่งนิ่งทำให้รู้ว่าเธอควรไป หัวใจดวงเล็กเจ็บร้าว แต่ยังพยายามซุกซ่อนมันไว้ ลำตัวลุกพึ่บขึ้น

          “ไม่เป็นไรค่ะ ฝนยังตกไม่มาก ลิษาไปนะคะ” มือนุ่มโบกลาพร้อมรีบจ้ำอ้าวไปหน้าร้าน ใบหน้าเงยมองท้องฟ้า เพราะเม็ดฝนเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ อีกไม่กี่นาทีคงตกหนักเป็นแน่

          สองเท้าเรียวเล็กรีบเดินไวๆ ไปตามถนน มุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟฟ้า เสื้อผ้านั้นมีความชื้นอยู่นิดๆ แต่ก็ไม่ถึงกับชุ่มน้ำ เพียงไม่นานก็กลับมาถึงห้อง เธอรีบตรงเข้าไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ด้วยไม่อยากให้ตัวเองต้องล้มป่วย แค่ใจที่ป่วยตอนนี้ก็หนักพอแล้ว พลันยิ้มหยันใส่ตัวเองที่เป็นต้นเหตุทำให้ต้องมานั่งเจ็บลึก

          ที่ผ่านมามันเป็นเพียงความฝัน ความเอ็นดูและการทะนุถนอมก็เป็นแค่ออปชันเสริมที่เขามอบให้หลังจากการซื้อ

          ปิ๊บๆ