บทที่ 2 หน้าที่ของภรรยานอกหัวใจ 1

“ตามผมขึ้นไปบนห้อง ขึ้นไปทำหน้าที่ของคุณให้เสร็จๆเพราะพรุ่งนี้ผมมีประชุมตอนเช้า” เสียงนั้นเยียบเย็น ดูห่างเหินเกินกว่าจะเป็นคนที่เธอเพิ่งเข้าพิธีวิวาห์ด้วย

กุลจิราเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาคู่สวยปะทะเข้ากับดวงตาคมกริบไร้ซึ่งความรู้สึก

สายตาคู่นั้นยังคงมองเธอเป็นเพียงผู้หญิงต่ำต้อย ไม่ต่างจากวันแรกที่เจอหน้ากัน

“ค่ะ” ในที่สุดเธอก็พยักหน้ารับคำสั่งอย่างคนที่ยอมรับในชะตากรรมของตัวเอง

เวลาต่อมา

กุลจิราสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะก้าวขาเข้าไปในห้องนอนของภวินท์หลังจากเคาะประตูบอกอีกฝ่ายแล้ว

ทั้งที่เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ดิบดีแต่พอถึงเวลา หัวใจเธอก็เต้นผิดจังหวะอย่างไม่อาจควบคุม

ด้านในสุดของห้องขขนาดใหญ่กุลจิรามองเห็นบานกระจกสูงทอดยาวเปิดรับแสงจากดวงจันทร์ยามค่ำคืนที่สาดส่องเข้ามา

จากคำบอกเล่าขอลำดวน แม่บ้านคนเก่าแก่ ห้องฝั่งหนึ่งคงจะเป็นห้องแต่งตัว ถัดไปเดาว่าเป็นห้องทำงาน

ภวินท์ขึ้นมาข้างบนก่อนเธอราวสิบห้านาทีได้ ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในชุดทัคซิโด้แต่สวมเสื้อคลุมสีดำยาวไว้หลวม ๆ เส้นผมที่ชื้นเล็กน้อยบ่งบอกว่าอีกฝ่ายเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ

ในมือถือแก้วคริสตัลอยู่ เจ้าของใบหน้าเคร่งขรึมดูน่าเกรงขามหันมามองเธอเพียงแวบเดียวก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา

“มาตรงนี้สิ” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแรงกดดันเอาไว้

กุลจิราข่มความประหม่า ก้าวเข้าไปใกล้ หย่อนตัวลงนั่งที่ปลายเตียงตรงข้ามกับเจ้าของห้องโดยไม่สบตา

ฝ่ามือเธอเย็นเฉียบจนต้องกอบกำเข้าหากัน ใจเริ่มเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ กลัวเขาจะรู้ว่าอาการประหม่ามาจากการที่เธอยังไม่เคยผ่านศึกบนเตียงมาก่อน

กุลจิราเป็นคนใฝ่เรียนมาตั้งแต่เด็ก เชื่อฟังคำบิดามารดา ในชีวิตไม่เคยนอกลู่นอกทาง ประสบการณ์เรื่องอย่างว่าจึงนับว่าอ่อนหัดนัก

แต่ใครเล่าจะยอมถูกคนอย่างเขาดูแคลน เวลาเพียงหนึ่งวันก็พอให้เธอศึกษาเรื่องพวกนี้

แม้ไม่มีสิทธิ์รัก ไม่อาจแสดงความรู้สึก

อย่างน้อยเธอไม่ต้องอับอายต่อหน้าเขา… ผู้ชายที่อยู่ในหัวใจเธอมาตลอด

เจ็ดปีก่อน ก้องเกียรติ บิดาของเธอได้พาเธอไปพบกับภวินทร์ ตอนนั้นเขาเพิ่งเข้ารับรับตำแหน่งผู้บริหารได้ไม่นาน เนื่องจากก้องเกียรติตั้งใจจะให้เธอเข้าทำงานในบริษัทของเขา จึงพาไปทำความรู้จักล่วงหน้าก่อนถึงวันสัมภาษณ์งาน

โลกช่างกลมเหลือเกิน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่บิดามักเอ่ยชมให้เธอฟังอยู่บ่อย ๆ เป็นคนเดียวกับชายแปลกหน้าที่ฉุดดึงเธอขึ้นมาจากความสิ้นหวังในวันนั้น

หนึ่งเดือนถัดมา กุลจิราได้เข้าทำงานในบริษัทของเขาผ่านการสัมภาษณ์งานและทดสอบความสามารถเช่นเดียวกับทุก คน

เจ็ดปีที่ผ่านมานั้น เธอเป็นเพียงพนักงานธรรมดา แม้ก้องเกียรติจะเป็นถึงเพื่อนของคุณพิศาล บิดาของภวินทร์ ผู้บริหารคนก่อน อีกทั้งความสัมพันธ์ของทั้งคนเป็นไปด้วยดีมาตลอด แต่กุลจิราก็ไม่ได้มีสิทธิ์พิเศษเหนือพนักงานคนอื่น

เธอเป็นเพียงผู้หญิงที่อยู่นอกสายตาของเขา

ไม่เคยคิดว่าวันหนึ่ง ชายหนุ่มผู้ไกลเกินเอื้อมจะเป็นคนที่ยื่นข้อเสนอ ‘แต่งงาน’ แลกกับการปลดหนี้สินให้กับครอบครัวของเธอ

เมื่อก่อนกุลจิราเคยคิดว่า ‘การแอบรัก’ เป็นความทุกข์ใจ

แต่เมื่อเธอได้มาอยู่ข้างกายเขา ถึงรู้ว่าความทุกข์ที่แท้จริงคือการขึ้นชื่อว่าเป็น ‘ภรรยานอกหัวใจ’

เป็นผู้หญิงที่เขาใช้เงินซื้อมาต่างหาก

เมื่อความคิดของกุลจิราหยุดลง เธอก็พบว่าแววตาคู่คมยังคงมองมาที่เธอ

ภวินท์จ้องมองมาที่หญิงสาว เขาอยากรู้นักว่าตัวตนแท้จริงของ กุลจิรา วงษ์เศวต

หญิงสาวที่บิดาของเขาชมให้ฟังอยู่บ่อย ๆ เนื้อแท้เป็นคนอย่างไรกันแน่

“ทำไมต้องทำหน้าเหมือนคนกำลังจะถูกเฉือนเนื้อออกมาแบบนั้น” เขาวางแก้วลง เอนตัวพิงพนักโซฟา กวาดสายตามองกุลจิราตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

นี่อาจเป็นครั้งแรกที่เขาตั้งใจมองผู้หญิงที่จะขึ้นเตียงด้วยกระมัง

ที่ผ่านมาเขาแค่ต้องการปลดปล่อยความใคร่ ไม่ได้พิศวาสจนต้องใส่ใจมองอีกฝ่ายขนาดนั้น

“เปล่านี่คะ ฉันแค่รู้สึกหนาวนิดหน่อย” เขาแค่นหัวเราะในทันที

ไหนก้องเกียรติบอกว่าบุตรสาวคนนี้ของเขาเก่งนักเก่งหนาไง

“’ก็ดี งั้นเราก็มาเริ่มกันเลย พรุ่งนี้ผมต้องตื่นเช้า”

“อ๊ะ” ภวินท์รวบร่างเล็กไปนั่งที่ตักไม่ให้เธอได้ตั้งตัว เขาเชยคางเธอขึ้น นัยน์ตาสีนิลมองเข้ามาในดวงตาเธอ

“แอร์ห้องผมมันหนาวจนทำคุณตัวสั่นขนาดนี้เลยเหรอ” ชายหนุ่มเหยียดยิ้มที่มุมปาก คล้ายกำลังดูแคลนเธออยู่กราย ๆ “ก็คุณไม่ให้ฉันได้ตั้งตัวนี่คะ” เธอตอบเสียงแข็ง พยายามกลบเกลื่อนอาการประหม่าเอาไว้

“อ่อ เหรอ งั้นถ้าอยากให้คืนนี้ผ่านไปเร็วๆ ก็อย่ามัวชักช้า รีบแสดงฝีมือของคุณให้ผมดูซะทีสิ” ภวินท์ก้มลงกระซิบทชิดริมหูเธอ

ลมหายใจผ่าวร้อนเป่ารดที่ซอกคอระหง ริมฝีปากนุ่มเย็นกดลงที่ข้างลำคอก่อนจะขบเม้มเนื้ออ่อนที่ตรงนั้น

กุลจิราตัวเกร็งโดยไม่รู้ตัว ท้องน้อยวูบหวิวขึ้นมา มือข้างหนึ่งดันอกเขาออกห่าง หลุบตามองชุดนอนวาบหวิวสีขาวที่ตัวเองเลือกมากับมือ

“จะเริ่มได้รึยัง ผมอยากเห็นคุณแก้ผ้าเต็มทนแล้วนะ” ถ้อยคำห่าม ๆ ของเขาทำให้กุลจิราทั้งฉุนทั้งกระดากอาย

“ใจเย็นสิคะ ฉันจะเริ่มเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” กำลังจะขยับลงจากตักเขา ภวินท์ก็คว้าเธอไว้

“เดี๋ยวก่อน ผมอยากอาบน้ำ”

“อาบน้ำ?” หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น เขาเพิ่งอาบน้ำมาไม่ใช่หรือไง

ทว่าไม่ทันได้คลายความสงสัย ชายหนุ่มก็อุ้มเธอขึ้นจากเตียงเดินผ่านห้องแต่งตัว ตรงไปยังห้องน้ำด้านในแล้ววางตัวเธอลงบนพื้น

ร่างสูงใหญ่ขยับใกล้เข้ามา กุลจิราถอยร่นจนบั้นท้ายกลมกลึงชนเข้ากับขอบเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า เขาดึงเธอมาแนบอก

“ถอดเสื้อคลุมออกให้ผมสิ” ใบหน้าไม่บอกอารมณ์ ทว่าส่วนลึกในดวงตากลับฉายรอยยิ้ม

กุลจิรานิ่งไป กลืนน้ำลายอึกหนึ่งลงคอ

ในชีวิตเธอเคยถอดเสื้อผ้าให้ใครซะที่ไหน ดวงตาเรียวรีกวาดมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างลืมตัว

ดูเหมือนว่านอกจากเสื้อคลุม ข้างในเขาไม่ได้สวมใส่อะไร

“คุณก็รู้นี่ว่าผมไม่ชอบรออะไรนานๆ” น้ำเสียงทุ้มต่ำ แฝงไปด้วยอำนาทที่อยู่เหนือกุลจิราทุกอย่าง

แม้ไม่ใช่เลขาหน้าห้องแต่เวลาเจ็ดปีที่เธอทำงานให้กับเขา ต้องรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นเจ้านายที่ค่อนข้างใจร้อน

หญิงสาวพยายามข่มอารมณ์แล้วรีบตั้งสติ ข่มอาการประหม่าของตัวเอง

นี่มันแค่เริ่มต้น เธอยังต้องยอมให้เขาออกคำสั่ง กดขี่ข่มเหงไปทั้งชีวิตนะกุลจิรา

หญิงสาวสูดหายใจลึกเข้า ค่อย ๆ ยื่นมือออกไปปลดสายเชือกที่เอวของชายหนุ่มออก สาบเสื้อคลุมแยกออกจากกัน เผยให้เห็นแผ่นอกแน่นหนั่นไปด้วยกล้ามเนื้อ

ผู้ชายในหนังโป๊ที่เธอดูเพื้อใช้ศึกษาเรื่องบนเตียง หุ่นยังไม่สู้ชายหนุ่มตรงหน้าเธอตอนนี้

ภายนอกว่าดูดีและมีเสน่ห์แล้ว ไม่น่าเชื่อว่าภายในยิ่งกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้เสียอีก

แต่ใครได้มาอยู่ตรงหน้าของเขาในสภาพล่อแหลมเช่นนี้ ก็ยากจะห้ามความคิด

ร่างกายของภวินท์เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อกระชับ ทั้งที่โพรไฟล์เป็นคนชอบกินดื่มสังสรรค์

และการที่คนเพียบพร้อมสมบูรณ์แบบเช่นเขาลดตัวลงมาแต่งงานกับเธอ คงเพราะต้องการให้เธอกันผู้หญิงที่เข้าหาเพราะผลประโยชน์พวกนั้น

หากผู้หญิงที่เขาจะเอามาไว้ข้างกาย สามารถควบคุมชีวิตได้

ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ ไม่มีสิทธิ์มีเสียง ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร อยู่ในชีวิตของเขาเพื่อรองรับความใคร่เท่านั้น

ผู้หญิงที่มีไว้ใช้เรือนร่างตอบแทนหนี้บุญคุณไปตลอดทั้งชีวิต

ในโลกนี้คงมีแค่เธอเท่านั้นที่เหมาะสม

กุลจิราช้อนมองอีกฝ่าย ยอมรับว่าภวินท์เป็นชายหนุ่มหน้าตาดีมากคนหนึ่ง

ทว่าใบหน้าราวกับปฏิมากรรมงดงาม กลับดูกระด้างและอันตราย

กุลจิรายืดตัวขึ้น จุมพิตที่ข้างลำคออีกฝ่าย เรียวปากอ่อนนุ่มลากไล้ลงมาตามลาดลำคอแข็งแรง กดจูบลงมาที่เหนืออกของชายหนุ่ม มือทั้งสองกำเข้าหากันจนชื้นไปด้วยเหงื่อ

ใครจะเชื่อว่าคนอายุยี่สิบเก้าปีอย่างเธอ ไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องพวกนี้มาก่อน

สีหน้าของชายหนุ่มเรียบนิ่งไม่บอกอารมณ์ กุลจิราเห็นเพียงว่าส่วนลึกในดวงตาของเขาดำมืดลงทุกที

ภวินท์ควบคุมตัวเองได้ดีเสมอ

ดูก็รู้ว่าเขาคือผู้ล่า ไม่ใช่เหยื่อ