บทที่ 9 สัมพันธ์พร้อมน้ำตา NC

“โกหกเรื่องอะไร”

แพรไหมถามทั้งที่รู้ดีว่า คีตะคงไม่ได้หมายถึงเรื่องใดเรื่องหนึ่ง

ภายในบ้านเงียบสนิท แสงจากโคมไฟเหนือโต๊ะอาหารทอดเงาร่างของคนทั้งคู่ลงบนพื้น กระดาษข้อตกลงวางอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา คล้ายเส้นแบ่งซึ่งไม่มีใครกล้าก้าวข้าม

คีตะหยิบกระดาษขึ้นมา บริเวณเงื่อนไขเรื่องยุติความสัมพันธ์มีรอยวงกลมจากปากกาของเธอปรากฏชัดเจน

“เธอโกหกว่าเมื่อคืนไม่มีความหมาย” เขาพูด “โกหกว่าไม่ได้สนใจข่าวของฉันกับเรน่า แล้วก็โกหกว่าการย้ายออกไม่เกี่ยวกับฉัน”

แพรไหมกำสายกระเป๋าแน่น

“ต่อให้ฉันโกหก แล้วมันเปลี่ยนอะไรได้”

“อย่างน้อยฉันก็อยากได้ยินความจริงจากเธอ”

“นายต้องการความจริงแบบไหน อยากให้ฉันยอมรับว่าไม่อยากเห็นนายยืนอยู่ข้างเรน่า หรืออยากให้ยอมรับว่าฉันรู้สึกกับนายมากกว่าที่ควรจะเป็น?”

คีตะนิ่งไป

“ถ้าฉันยอมรับแล้ว นายจะทำอย่างไร” เธอถามต่อ “จะยกเลิกงานแถลงข่าว จะปฏิเสธครอบครัว หรือจะให้สถานะฉันได้หรือเปล่า”

เขาวางกระดาษกลับลงบนโต๊ะ

“ฉันไม่เคยตอบตกลงหมั้นกับเรน่า”

“แต่วันนี้นายก็ไปยืนข้างเธอ”

“เพราะพ่อขู่ว่าจะถอนเงินสนับสนุน”

“ฉันรู้แล้ว”

“ถ้าฉันไม่ไป โครงการจะถูกยกเลิก เงินรางวัลที่เธอต้องใช้รักษาแม่ก็จะหายไปด้วย”

แพรไหมมองเขาด้วยแววตาเจ็บปวด “ฉันไม่เคยขอให้นายทำแบบนั้น”

“แต่ฉันปล่อยให้มันเกิดขึ้นไม่ได้”

“นายกำลังยอมให้พ่อกำหนดชีวิตเพื่อรักษาโครงการให้ฉัน แล้วคิดว่าฉันจะรู้สึกดีหรือไง”

“ฉันกำลังหาทางออก”

“ด้วยการปิดบังฉัน?”

“ถ้าฉันบอกตั้งแต่แรก เธอก็จะถอนตัวและทำเหมือนเงินหนึ่งล้านไม่มีความหมาย ทั้งที่แม่เธอกำลังรอผ่าตัด”

“นั่นเป็นสิทธิ์ตัดสินใจของฉัน!”

“แล้วฉันไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจช่วยเธอเลยหรือไง”

“ไม่มี ถ้าต้องแลกด้วยชีวิตของนายเอง”

เสียงของแพรไหมดังสะท้อนอยู่ภายในห้อง ก่อนทุกอย่างจะกลับมาเงียบอีกครั้ง

คีตะมองหญิงสาวตรงหน้า สีหน้าของเธอยังคงเข้มแข็ง แต่แววตาแดงก่ำจนปิดบังความรู้สึกไม่มิด

“พ่อไม่ได้ต้องการเพียงให้นายไปยืนในงานวันนี้” เธอพูดช้าลง “เขาจะบังคับนายไปเรื่อย ๆ จนกว่านายจะยอมหมั้น จนกว่าจะแต่งงาน และจนกว่านายจะกลับไปใช้ชีวิตตามที่เขาวางไว้”

“ฉันจะไม่ยอมให้ถึงวันนั้น”

“แล้วนายจะทำอย่างไร”

“ฉันต้องการเวลา”

“แต่ฉันไม่มีเวลาให้รออย่างไม่มีจุดหมาย”

คำตอบนั้นแทงเข้าไปตรงกลางอกของคีตะ

แพรไหมพยายามกลั้นน้ำตา ก่อนถามคำถามซึ่งเธอกลัวคำตอบมาตลอด

“สมมติว่าไม่มีการแข่งขัน ไม่มีเงินรางวัล และไม่มีโครงการให้นายใช้เป็นเหตุผล นายจะเลือกฉันหรือเลือกครอบครัว”

คีตะขยับริมฝีปาก แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา

การเลือกเธอหมายถึงการต่อต้านบิดาอย่างสมบูรณ์ เขาอาจถูกตัดออกจากธุรกิจซึ่งเตรียมตัวบริหารมาตลอดหลายปี สูญเสียอนาคตตามที่เคยวางแผน และทำให้พนักงานจำนวนมากซึ่งไว้วางใจเขาได้รับผลกระทบ

แต่หากเลือกครอบครัว เขาจะต้องปล่อยผู้หญิงตรงหน้าเดินจากไป

เขาเพียงต้องการเวลาเพื่อหาทางรักษาทั้งสองอย่างเอาไว้

ทว่าความลังเลเพียงไม่กี่วินาทีกลับกลายเป็นคำตอบสำหรับแพรไหมแล้ว

หญิงสาวยิ้มทั้งที่ดวงตาค่อย ๆ มีน้ำตาเอ่อขึ้น

“เข้าใจแล้ว”

“แพรไหม ฉันไม่ได้หมายความว่าไม่เลือกเธอ”

“แต่นายก็ตอบไม่ได้ว่าจะเลือกฉัน”

“ทุกอย่างไม่ได้ง่ายขนาดนั้น”

“ใช่ ฉันรู้” เธอพยักหน้า “เพราะอย่างนั้นฉันถึงควรออกไป ก่อนที่เรื่องของเราจะทำให้ชีวิตนายยุ่งยากกว่านี้”

แพรไหมหันไปหยิบกล่องเอกสารจากข้างประตู แต่คีตะคว้าข้อมือเธอไว้

“อย่าเพิ่งไป”

“ปล่อย”

“ขอเวลาให้ฉัน”

“ฉันให้ไม่ได้”

“ไม่ใช่เวลาสำหรับตัดสินใจเรื่องอนาคต” เขากล่าวเสียงแผ่ว “แค่คืนนี้”

แพรไหมหันกลับมา ดวงตาของทั้งคู่สบกันท่ามกลางความเงียบ

คีตะค่อย ๆ คลายมือออกจากข้อมือเธอเพื่อไม่ให้กลายเป็นการบังคับ

“อยู่จนถึงเช้าได้ไหม”

“แล้วมันจะเปลี่ยนอะไร”

“ไม่เปลี่ยน”

คำตอบตรงไปตรงมาทำให้เธอเจ็บปวดกว่าเดิม

“คืนนี้จะไม่มีเรื่องคู่หมั้น ไม่มีการแข่งขัน และไม่มีคำถามถึงวันพรุ่งนี้” คีตะพูดต่อ “มีแค่เรา เหมือนทุกอย่างยังไม่สายเกินไป”

แพรไหมควรปฏิเสธ

การอยู่ต่อจะไม่ทำให้ปัญหาใดหายไป มีเพียงทำให้การจากลายากขึ้น แต่เมื่อมองใบหน้าของคนที่ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น เธอกลับไม่สามารถก้าวออกจากประตูได้

“แค่คืนนี้”

เสียงของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน

คีตะพยักหน้า “แค่คืนนี้”

เขารับกล่องเอกสารจากมือเธอแล้ววางลงบนพื้น จากนั้นยื่นมือไปแตะแก้มอย่างช้า ๆ เปิดโอกาสให้เธอถอยห่างได้ทุกเมื่อ

แพรไหมกลับยกมือขึ้นทาบหลังมือเขา

จูบแรกนั้นอ่อนโยนราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกหัก

คีตะก้มลงแตะริมฝีปากของเธอช้า ๆ มือทั้งสองข้างประคองใบหน้า นิ้วโป้งลูบแก้มเบา ๆ แพรไหมตอบจูบกลับด้วยความนุ่มนวลเช่นกัน แต่เมื่อลิ้นของเขาสัมผัสลิ้นของเธอ ความต้องการที่ถูกกดทับมานานก็เริ่มทะลักออกมา

จูบค่อย ๆ หนักหน่วงขึ้น ทั้งคู่ต้องการจดจำสัมผัสของกันและกันให้มากที่สุด

เสื้อผ้าถูกถอดออกทีละชิ้นอย่างไม่เร่งรีบ เสื้อเชิ้ตของคีตะหล่นลงพื้นก่อน ตามด้วยเดรสของแพรไหม เหลือเพียงชุดชั้นในบาง ๆ

คีตะอุ้มเธอขึ้นเตียง แล้วนอนตะแคงข้างกัน จูบไล่ลงไปตามลำคอ ไหปลาร้า แล้วเลื่อนลงไปที่เนินอก ลิ้นเลียวนหัวนมช้า ๆ จนเธอตัวสั่น

แพรไหมสอดนิ้วเข้าไปในผมของเขา ดึงเบา ๆ ให้เงยหน้าขึ้น

เธอจ้องมองดวงตาคู่นั้น แล้วเกือบจะพูดคำว่ารักออกมา

แต่ในวินาทีสุดท้าย น้ำตาคลอขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

“ปิดไฟ…” เธอกระซิบเสียงสั่น “ฉันไม่อยากให้นายเห็น”

คีตะมองเธอครู่หนึ่ง แล้วเอื้อมมือไปดับโคมไฟข้างเตียง

ความมืดปกคลุมห้อง เหลือเพียงแสงจันทร์ราง ๆ ที่ลอดผ่านม่าน

ในความมืดนั้น แพรไหมผลักไหล่เขาให้นอนหงาย แล้วไต่ตัวลงไปช้า ๆ

เธอจูบไล่ลงไปตามหน้าอก หน้าท้อง เส้นกล้ามเนื้อที่เกร็งเล็กน้อยใต้ผิวหนัง แล้วหยุดอยู่ที่ขอบกางเกงใน

คีตะหายใจหนักขึ้นเมื่อรู้ว่าเธอตั้งใจจะทำอะไร

“แพรไหม…ไม่ต้อง”

“อยากจำ” เธอตอบเสียงเบา “อยากจำทุกอย่าง”

นิ้วของเธอดึงกางเกงในของเขาลงช้า ๆ แก่นกายที่แข็งตัวแล้วดีดตัวขึ้นมา เธอใช้มือจับโคนเบา ๆ แล้วก้มลง

ลิ้นอุ่น ๆ เลียจากโคนขึ้นไปถึงหัวอย่างช้า ๆ วนรอบปลายที่เริ่มมีน้ำหล่อลื่นซึมออกมา แล้วค่อย ๆ อ้าปากอมเข้าไป

คีตะพ่นลมหายใจยาว “อืม…”

แพรไหมขยับศีรษะขึ้นลงช้า ๆ ลิ้นด้านล่างยังคงเลียไปมา มือข้างหนึ่งจับโคนช่วยรูด ขณะที่อีกข้างลูบลูกอัณฑะเบา ๆ

เธออมลึกขึ้นเรื่อย ๆ จนปลายสัมผัสโคนคอ น้ำลายไหลลงมาเปียกโคน เสียงอมและเลียดังเบา ๆ ในความมืด

คีตะยกมือขึ้นวางบนศีรษะเธอ แต่ไม่ได้กด เพียงลูบผมเบา ๆ “ช้า…ช้าหน่อย…ฉันอยากอยู่กับเธอนานกว่านี้”

แพรไหมทำตาม ลดความเร็วลง ใช้ลิ้นวนรอบหัวอย่างจงใจ แล้วดูดเบา ๆ เป็นจังหวะ มือรูดขึ้นลงพร้อมกัน

ความร้อนและความชื้นจากปากของเธอทำให้คีตะต้องกัดฟันไว้ไม่ให้เสร็จเร็วเกินไป

เมื่อเขารู้สึกว่าใกล้จะถึงจุดสุดยอด เขาดึงเธอขึ้นมาเบา ๆ

“พอ…ฉันอยากอยู่ในเธอ”

แพรไหมไต่ตัวขึ้นมา จูบเขาอย่างหิวกระหาย ลิ้นของเธอยังมีรสชาติของเขาติดอยู่

คีตะพลิกตัวขึ้นอยู่ข้างบน จัดท่าให้เธอนอนหงาย แล้วค่อย ๆ ดันแก่นกายเข้าไปในความอบอุ่นที่เปียกชุ่มอยู่แล้ว

ทั้งคู่ครางพร้อมกันเมื่อเชื่อมต่อกันอย่างสมบูรณ์

เขาเริ่มเคลื่อนไหวช้า ๆ ลึก และหนักหน่วง ทุกจังหวะเต็มไปด้วยความต้องการที่จะจดจำ

แพรไหมพันขาไว้รอบเอวเขา มือข่วนหลังเบา ๆ ใบหน้าซบอยู่ที่คอของเขาเพื่อซ่อนน้ำตาที่ไหลออกมาในความมืด

คีตะกอดเธอแน่นขึ้น กระซิบตรงหู

“อยู่ต่อ…ได้ไหม”

แต่คำถามนั้นไม่มีคำตอบ

เขาเร่งจังหวะขึ้นเล็กน้อย มือข้างหนึ่งสอดลงไประหว่างร่างทั้งสอง นิ้ววนที่คลิตอริสพร้อมกับจังหวะการกระแทก

แพรไหมตัวสั่น “คีตะ…ฉัน…”

“ไปด้วยกัน”

คลื่นความสุขซัดเข้ามาพร้อมกัน ร่างของแพรไหมเกร็งแน่นรอบตัวเขา ขณะที่คีตะก็ปลดปล่อยออกมาลึกภายในโดยไม่ทันดึงออก

หลังทุกอย่างสงบ คีตะจัดการดูแลความเรียบร้อย ก่อนกลับมานอนข้างเธอและดึงผ้าห่มขึ้นคลุม

แพรไหมซบอยู่ในอ้อมแขน มือวางทาบบนแผงอกกว้าง

“ถ้าฉันขอให้อยู่ต่อ…” เขาพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ “เธอจะอยู่ไหม”

หญิงสาวหลับตาลง “นายให้เหตุผลฉันได้หรือเปล่า”

คีตะไม่ตอบ

เขาต้องการบอกว่าตนเองไม่อยากเสียเธอไป แต่ไม่สามารถรับประกันว่าจะปกป้องเธอจากแรงกดดันของครอบครัวได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพรุ่งนี้บิดาจะใช้เงื่อนไขใดมาบังคับอีก

ความเงียบของเขาทำให้แพรไหมได้รับคำตอบเช่นเดิม

“นอนเถอะ” เธอกระซิบ “คืนนี้เราตกลงว่าจะไม่พูดถึงวันพรุ่งนี้”

คีตะกระชับอ้อมแขนและก้มจูบกลางศีรษะเธอ

ทั้งคู่กอดกันจนหลับ คล้ายหากปล่อยมือเมื่อใด คนอีกคนจะหายไปทันที

ก่อนฟ้าสาง แพรไหมลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืด

คีตะยังหลับอยู่ แขนของเขาพาดรอบเอวเธอเหมือนทุกครั้ง หญิงสาวค่อย ๆ ยกแขนนั้นออก ก่อนลงจากเตียงและเก็บเสื้อผ้าขึ้นมาสวมอย่างเงียบที่สุด

เธอยืนมองใบหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้าย แล้วโน้มตัวลงจูบริมฝีปากเบา ๆ

“ลาก่อนนะคีตะ”

แพรไหมวางกุญแจบ้านไว้ข้างหมอน ก่อนหยิบกล่องเอกสารแล้วเดินออกจากบ้านไปโดยไม่หันกลับมา

หลายชั่วโมงต่อมา คีตะตื่นขึ้นเพราะแสงแดดที่ส่องเข้ามา

แขนของเขาคว้าเจอเพียงพื้นที่ว่างเปล่า

เมื่อเห็นกุญแจบ้านวางอยู่ข้างหมอน เขาก็เข้าใจทันทีว่าเธอจากไปแล้วจริง ๆ

ชายหนุ่มนั่งนิ่งอยู่บนเตียงนานหลายนาที ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพบข้อความซึ่งถูกส่งมาตอนตีห้า

แพรไหม: ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง จากนี้เราไม่ติดค้างอะไรกันแล้ว

คีตะกำโทรศัพท์แน่น เขาต้องการโทรตาม แต่การประชุมฉุกเฉินของทีมทำให้ต้องรีบเดินทางไปมหาวิทยาลัย

ทันทีที่เข้าไปในห้องสโมสร ปั้นก็เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“พี่คีตะครับ เกิดเรื่องแล้ว”

“เรื่องอะไร”

“ไฟล์แผนงานฉบับสมบูรณ์ถูกส่งออกจากแท็บเล็ตส่วนกลางเมื่อคืน มีคนส่งไปยังอีเมลของบริษัทคู่แข่ง”

คีตะรีบเปิดระบบตรวจสอบ ประวัติการเข้าสู่ระบบแสดงชื่อบัญชีของแพรไหมอย่างชัดเจน ทั้งเวลาเปิดไฟล์ การดาวน์โหลด และอีเมลปลายทาง

“เป็นไปไม่ได้”

“ยังมีเรื่องเงินด้วยครับ”

ปั้นเปิดหลักฐานอีกชุด เงินจำนวนห้าแสนบาทถูกโอนจากบริษัทบังหน้าเข้าบัญชีของแพรไหมในช่วงเช้ามืด ก่อนถูกชำระต่อไปยังโรงพยาบาลเป็นค่ามัดจำผ่าตัดของมารดาทันที

ทุกอย่างเกิดขึ้นหลังจากเธอออกจากบ้านของเขาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

ชื่อบัญชี รหัสผ่าน และการยืนยันตัวตนล้วนเป็นข้อมูลของแพรไหม

คีตะจ้องหลักฐานตรงหน้าด้วยความรู้สึกเย็นวาบ

เขารู้ว่าเธอต้องการเงินก้อนนี้มากเพียงใด แต่ไม่อยากเชื่อว่าเธอจะยอมขายข้อมูลของโครงการซึ่งทุ่มเทสร้างมาด้วยตนเอง

โทรศัพท์ในมือสว่างขึ้นอีกครั้ง ข้อความสุดท้ายของเธอยังคงปรากฏบนหน้าจอ

ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง จากนี้เราไม่ติดค้างอะไรกันแล้ว

ประโยคซึ่งก่อนหน้านี้ฟังเหมือนคำอำลา กลับกลายเป็นข้อความที่สามารถตีความได้อีกความหมาย

คีตะกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

เขาไม่รู้ว่าสิ่งใดเจ็บปวดกว่ากัน

การพบว่าแพรไหมอาจทรยศต่อทุกคน หรือการยอมรับว่าลึกลงไปในใจ เขายังคงอยากเชื่อเธอมากกว่าหลักฐานทั้งหมดที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า