บทที่ 11 หลงกล

เรือสำราญ

แสงไฟสีสวยจากโคมระย้าประดับประดาบนเพดาน ส่องสว่างทั่วทั้งเรือ เสียงดนตรีสดบรรเลงเพลงช้า ๆ เพิ่มความโรแมนติกได้เป็นอย่างดี ทำให้นักท่องเที่ยวชายหญิง ต่างพากันหลงใหลไปกับค่ำคืนอันแสนหวาน บนชั้นสองของเรือชายร่างสูงยืนจ้องมอง ไปตรงบาร์เครื่องดื่มชั้นล่าง ที่มีบาร์เทนเดอร์หนุ่มหล่อผิวขาว กำลังยืนแจกยิ้มหวานให้พวกลูกค้าอย่างอารมณ์ดี แทบไม่กะพริบตา ราวกับว่ากลัวอีกฝ่ายจะหายไปจากสายตาอย่างไงอย่างงั้น

“ไอ้เฟย ในที่สุดกูก็หาตัวมึงเจอจนได้” เอริคพึงพำออกมาเบา ๆ

สายตาก็จ้องมองอยู่ที่ร่างสูงตรงเคาน์เตอร์บาร์ไปด้วย พอได้เห็นใบหน้าและรอยยิ้มยียวน ลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงหน้าเขา เอริคก็รู้สึกเดือดดาลขึ้นมาอีกครั้ง เพราะในหัวมันอดคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งก่อนไม่ได้เลยจริง ๆ

หึหึ คืนนี้ละเขาจะตอบแทนความอัปยศที่ได้รับมาในตอนนั้น คืนกลับไปให้เป็นสองเท่าเลย ไอ้เฟย!!

“ให้ผมเข้าไปคุยติดต่อให้ไหมครับนาย” แซมพูดถามเอริคออกมา

แซมเห็นเจ้านายตัวเองยืนจ้องมองบาร์เทนเดอร์คนนี้มาพักใหญ่แล้ว แต่ก็ไม่เห็นมีทีท่าจะลงไปพูดคุยด้วยสักที เลยคิดว่าเอริคอาจจะกลัวเสียฟอร์ม เลยเสนอตัวลงไปพูดคุยให้แทน

“ไม่ต้อง เดี๋ยวกูเข้าไปคุยเอง” เอริคกลับตอบเสียงเรียบ

“ครับ” แซมพยักหน้ารับ

“พวกมึงจะไปไหนกันก็ไป” เสียงเข้มพูดสั่งลูกน้องทั้งสองออกไปอีกครั้ง เรื่องในคืนนี้เอริคต้องจัดการเพียงคนเดียว เขาจะให้ใครรู้ไม่ได้ทั้งนั้น

“ครับ”

เอริคไม่อยากให้ลูกน้องทั้งสองรู้เรื่องของตัวเองกับเฟย ครั้งนี้เขาเลยจะต้องจัดการไอ้จีนหื่นนั่นเพียงคนเดียว เพื่อไม่ให้ใครสงสัยเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เพราะเวลานี้ทั้งเพื่อนและลูกน้องต่างเข้าใจว่า ที่เอริคมายืนอยู่บนเรือลำนี้ ตรงนี้ เวลานี้ เพราะรู้สึกติดใจบาร์เทนเดอร์หนุ่มก็เท่านั้น

...ไม่มีใครรู้ความจริงกันสักคน ว่าที่เอริคให้ตามหาเฟยไม่หยุดนั้น ก็เพราะอยากแก้แค้นกับสิ่งที่เฟย เคยทำไว้กับตัวเองต่างหาก...

บาร์เครื่องดื่ม

แสงไฟสีส้มนวลๆ สาดส่องลงบนเคาน์เตอร์จนเงาแวววับ กลิ่นหอมของเหล้าลอยฟุ้งในอากาศ บวกกับบาร์เทนเดอร์หนุ่มหล่อ ที่กำลังยืนวาดลวดลาย ผสมเครื่องดื่มอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ มันทำให้ผู้คนที่มองมา ยิ่งรู้สึกหลงใหลมากขึ้น

“หาตัวเจอสักทีนะ คุณบาร์เทนเดอร์”

ร่างสูงของหนุ่มลูกครึ่งนั่งลงที่เคาน์เตอร์ แล้วเอ่ยพูดทักทายคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก สายตาจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าขาวหล่อของบาร์เทนเดอร์หนุ่มอย่างไม่ลดละ

...ในที่สุดเอริคก็ลงมาประจันหน้ากับเฟยอีกครั้ง...

“สวัสดีครับคุณเอริค รับอะไรดีครับคืนนี้ หรือว่าจะต้องการรับแบบเดิมเหมือนคืนนั้นดีครับ”

เฟยหันไปตามเสียง พอเห็นว่าใครนั่งอยู่ตรงหน้าตัวเอง ก็ฉีกยิ้มหวานเยิ้มออกมา พร้อมเอ่ยทักทายกลับเสียงใส่ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ แล้วเอ่ยกระซิบพูดถามออกไปเสียงเบา เพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคน

ซึ่งคำพูดที่ออกจากปากของเฟยนั้น มันแฝงให้คิดถึงเรื่องเก่า ๆ ที่ผ่านมาอย่างจงใจ พอเอริคได้ยินแบบนั้น ใบหน้าก็แดงร้อนขึ้นด้วยความโกรธจัด เมื่อถูกอีกฝ่ายพูดเย้าหยอกเรื่องในคืนนั้นขึ้นมาอีกครั้ง

“รับ ชีวิตมึงไง”

เอริคกำหมัดแน่นเพื่อควบคุมอารมณ์โกรธที่เริ่มเดือดขึ้นมา ก่อนจะพูดรอดฟันออกมาเสียงแข็ง คืนนี้เขาจะต้องฆ่าไอ้เวรนี่ให้ได้ คอยดูเถอะ

“ไม่ได้เจอคุณเอริคสองสามเดือน ผมคิดถึงคุณมากเลยรู้ไหมครับ” เฟยทำเป็นไม่สนใจสีหน้าท่าทางของเอริค ฉีกยิ้มหวานเยิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยพูดเย้าหยอกกลับไปอย่างไม่เกร็งกลัว

“กูก็คิดถึงมึงมาก เหมือนกัน” เอริคปั่นหน้ายิ้มพูดตอบกลับไปเสียงเรียบ

สายตาคมมองจ้องคนตรงหน้านิ่ง เอริครู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ที่เฟยดูไม่ตกใจหรือกลัวเขาเลยสักนิด หรือว่ากลัวแต่เก็บอาการอยู่กันนะ

ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องขึ้นในวันนั้นจนถึงวันนี้ เอริคไม่เคยหยุดคิดถึงเฟยเลยสักวินาทีจริง ๆ แค่ความคิดถึงของเขาไม่เหมือนที่พวกเพื่อน กับพวกลูกน้องคิดกันก็เท่านั้นเอง เพราะมันคือความคิด ที่อยากจะฆ่าอีกฝ่ายต่างหาก

“จริงเหรอครับ ดีใจจังเลย งั้นคืนนี้ผมขอเลี้ยงเหล้าคุณสักแก้วได้ไหมครับ นาน ๆ จะได้เจอคนคิดตรงกันสักที” เฟยฉีกยิ้มกว้างแสร้งทำท่าดีใจ เมื่อได้ยินคำพูดเอริค เพราะเขารู้ดีว่าที่อีกฝ่ายพูดนั้นหมายความว่าอะไร แต่แล้วยังไงล่ะ...

“หึหึ กูอยากรู้จริง ๆ ว่าหน้าของมึงจะยิ้มแบบนี้ได้นานอีกสักเท่าไหร่”

เอริคหัวเราะในลำคออย่างอดไม่ได้ พอได้เห็นท่าทางยิ้มร่าของเฟยในตอนนี้ เขาก็ยิ่งอยากทำให้มันหายไปเร็วขึ้นอีก

“ได้แล้วครับ วอดก้า มาร์ตินี่ ของคุณ”

เฟยยื่นแก้วเครื่องดื่มให้เอริคด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทำราวกับว่าไม่ได้ยินคำขู่ของอีกฝ่าย

“อีกสิบนาทีเตรียมบอกลา รอยยิ้มน่าขยะแขยงของมึงไปได้เลย”

เอริครับแก้วเหล้าในมือของเฟยมา แล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด สายตาคู่คมจ้องมองคนตรงหน้าอย่างท้าทาย ก่อนจะเอ่ยพูดขู่คนตรงหน้าออกไป จากนั้นก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเย็นยะเยือก พร้อมยกมือข้างหนึ่งจับเสื้อนอกของตัวเองให้เปิดออกอย่างช้า ๆ เพื่อให้เฟยที่ยืนอยู่ตรงหน้า ได้เห็นปืนด้านในเสื้อของตัวเองอย่างชัด ๆ

เอริคให้ลูกน้องไปสืบว่า เฟยทำงานเลิกกี่ทุ่ม เขาจะได้เข้าหาถูกช่วง และตอนนี้ก็ใกล้ถึงเวลาเลิกงานของเฟยแล้ว เอริคอดทนรอเวลานี้มานาน ถึงเขาจะรู้สึกโกรธแค้นคนตรงหน้ามากขนาดไหน แต่ที่นี่ไม่ใช่ถิ่นของเขา เอริคเลยอยากทำทุกอย่างให้มันเงียบที่สุด จะได้ไม่ต้องมีปัญหาตามมาทีหลัง

“ครับบบ...ผมก็เริ่มจะอดทนรอไม่ไหวแล้วเหมือนกัน”

เฟยมองลึกเข้าไปในเสื้อของเอริค ก่อนจะค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้นอย่างมีเลศนัย จากนั้นก็เอ่ยพูดลากเสียงยาวพูดตอบกลับไปอย่างล้อเลียน

                                                                    ********************

“เดินเร็ว ๆ ถ้ามึงคิดจะตุกติกแม้แต่นิดเดียวละก็ มึงได้กลายเป็นศพอยู่ในลิฟท์นี้แน่ จำเอาไว้”

“ครับบบ”

เอริคพาเฟยเดินไปที่ลิฟท์โดยใช้ปืนขู่จี้จากทางหลังของอีกฝ่าย เพื่อไม่ให้เฟยคิดหนีตัวเองไปไหนได้ ครั้งนี้เขาจะไม่ใจดีเหมือนครั้งก่อนอีกแล้ว

เอริคคิดจะพาตัวเฟยไปจัดการที่ห้องของเฟย เพื่อไม่ให้ใครสงสัยว่าเป็นฝีมือตัวเอง ทั้งคนบนเรือทั้งเพื่อนกับลูกน้องตัวเองด้วย เพราะถ้าเรื่องการตายถึงหูพวกนั้น ก็คงจะมาพูดถามเขาเป็นคนแรกแน่ ๆ ถึงตอนนั้นเอริคก็ค่อยพูดบอกไปว่า ตัวเองไม่รู้เรื่องเขากับเฟยแยกย้ายกันตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แค่นี้ก็ไม่มีใครสงสัยเขาแล้ว และอีกอย่างเอริคไม่มีเหตุผลที่จะต้องฆ่า บาร์เทนเดอร์หนุ่มของเรือลำนี้ด้วย จริงไหม

“ไอ้เฟย กูบอกแล้วไงว่าให้ยืนนิ่ง ๆ” เอริคพูดตะคอกเสียงดังขึ้น เมื่ออยู่ดี ๆ คนที่ยืนหันหลังให้ ก็เอื้อมมือไปกดหยุดลิฟท์ แล้วหันหน้ามายิ้มระรื่นให้ตัวเองซะดื้อ นี่มันคิดจะทำบ้าอะไรของมันอีกเนี่ย!!

“ก็ผมอยากมองหน้าของคุณเอริคแบบใกล้ ๆ สักครั้งก่อนตายนี่ครับ” เฟยพูดขึ้นยิ้ม ๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน กับกระบอกปืนที่จ่ออยู่หน้าอกของตัวเอง

“มึงคิดจะทำบ้าอะไร...มึง มึง”

เอริคที่กำลังจะพูดว่าเฟยกลับไปนั้น อยู่ ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนว่าภาพตรงหน้า มันพร่ามัวจนมองไม่ชัดขึ้นมา ร่างกายของเขาก็อ่อนแรงจนแทบทรงตัวไม่ได้ขึ้นมาดื้อ ๆ เอริคยืนพิงผนังลิฟท์ ก่อนจะเงยหน้ามองเฟยด้วยความโกรธจัด เมื่อรับรู้ว่าตอนนี้ตัวเองได้หลงกล ไอ้จีนหื่นที่กำลังยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าอีกครั้งซะแล้ว

“...” พอเห็นท่าทางของคนตรงหน้า เฟยก็กระตุกยิ้มร้ายขึ้นมาทันที

“ไอ้เฟย! ไอ้เวร! มึงใส่อะไรลงไปในเหล้า” เอริคยกปืนขึ้นจ่อที่หัวของเฟย แล้วตะคอกถามออกมาสุดเสียง

เมื่อเอริครับรู้ถึงความผิดปกติของร่างกายตัวเอง เขาก็รู้ได้ทันทีว่าตัวเองเป็นอะไร และใครเป็นคนทำให้เขาต้องอยู่ในสภาพนี้ ไอ้เฟย! ไอ้ชั่ว!! มันจะต้องแอบว่างยาเขาอย่างแน่นอน บ้าเอ๊ย!!

“หึหึ ดูเหมือนยามันจะเริ่มออกฤทธิ์แล้วสินะครับ”

ใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้ม ค่อย ๆ เดินก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวทีละก้าว ก่อนจะเอ่ยพูดขึ้นอย่างช้า ๆ สายตาจับจ้องคนตรงหน้า เป็นประกายวาววับขึ้นเรื่อย ๆ

“ยา...ยางั้นเหรอ มึงเอาอะไรมาให้กูกิน...” เอริคตะคอกถามด้วยความโมโห เขาไม่น่ารับเหล้าแก้วนั้นมาดื่มเลยจริง ๆ

“ก็...ยา ปลุก อารมณ์ไงครับ แถมเป็นแบบแรงที่สุดด้วยนะครับ” เฟยโน้มใบหน้าเข้าไปพูดกระซิบบอกที่ข้างหูของเอริคเสียงเบา

เอริคที่ได้ยินแบบนั้นก็ขนลุกชันไปทั้งตัว เวลานี้ถ้าบอกว่าในเหล้ามียาพิษอยู่ เขายังไม่รู้สึกกระวนกระวายและกลัวมากขนาดนี้เลย แต่ยาที่เขาดื่มกลับเป็นยาบ้าพันนั้น แล้วคืนนี้เขาจะต้องตกอยู่สภาพไหนกัน เอริคไม่อยากคิดถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้เลยจริง ๆ ใบหน้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำขึ้นมาเรื่อย ๆ นี่เขาหลงกลไอ้จีนบ้าอีกแล้วเหรอวะ โธ่โว้ย!!

ตอนที่เฟยชงเครื่องดื่มให้เอริค เขาได้แอบใส่ยาปลุกอารมณ์ลงไปด้วย เฟยรู้ดีว่าคืนนี้ยังไงเอริคคงไม่ปล่อย ให้เขามีชีวิตรอดอย่างแน่นอน เขาเลยคิดซ้อนแผนกลับคืนซะเลย

“ไอ้เวร!...กูจะ ฆ่ามึง”