CHAPTER 08

“เพื่อนพี่เป็นนักบอลหรือเซียนพระเนี่ย” จูนเลิกคิ้วนิด ๆ หันไปเอ่ยถามเพราะอยากรู้จริง ๆ ตรงกระจกมองหลังมีสร้อยพระแขวนเอาไว้ ขลังสุด ๆ นับคร่าว ๆ สายตาน่าจะเก้าองค์ได้ ตั้งแต่เธอเข้ามานั่งในรถก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่าง

“เป็นนักบอลแต่มีพ่อเป็นเซียนพระ” อิ้งค์เป็นทายาทคนเล็กของเซียนพระระดับประเทศ ตอนเข้าสโมสรใหม่ ๆ เขาก็ได้เจอกับป๊าอิฐ ท่านมาแจกพระให้บรรดานักฟุตบอลบูชา เขาก็ได้มาสององค์ วางบูชาอยู่บนหัวนอน

“อ้อ แล้วพ่อพี่ล่ะ” จูนเผลอถามออกไปโดยไม่ทันคิด

“พ่อพี่เป็นโค้ชฟุตบอล อดีตเป็นนักฟุตบอล ปัจจุบันนั่งเตะบอลอยู่บนฟ้า” บูมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสดใส เขาไม่ได้รู้สึกเศร้ากับการสูญเสียพ่ออีกแล้ว เพราะเลือกจะเก็บความทรงจำดี ๆ ไว้ในใจ คิดถึงได้โดยไม่เจ็บปวด

“ขอโทษค่ะ จูนไม่น่าถามเลย” จูนอยากจะตีปากตัวเองสักที

“ไม่เป็นไร พูดถึงได้ พ่อพี่ไม่มาหลอกเราหรอกน่า” บูมเอ่ยขำขันราวกับเป็นเรื่องตลก

“จูนไม่ได้กลัวพ่อพี่มาหลอก แต่กลัวพี่เศร้าต่างหาก” เธอไม่น่าปากไวเผลอพูดสะกิดบาดแผลของคนที่สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปเลย การจากลากันคือสิ่งที่เศร้าที่สุดแล้ว

“แล้วพ่อเราล่ะ” บูมถามกลับบ้าง

“เป็นผีไปแล้ว”

“หืม ท่านเสียยังไง” บูมก็ไม่คิดว่าเธอจะสูญเสียพ่อไปแล้วเหมือนกัน

“ยังไม่ตาย แต่พ่อจูนไปทำงานเป็นผีน้อยที่เกาหลีได้สามปีแล้ว จนป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย” ลึก ๆ เธอก็เป็นห่วง แต่พ่อเป็นคนเลือกเส้นทางนั้นเอง เธอเป็นลูกสาวก็คงทำได้แค่ห่วงอยู่ไกล ๆ เขาบอกว่าทำเพื่อครอบครัว แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่าครอบครัวที่เขาพูดถึงไม่ได้มีลูกสาวของอดีตเมียเก่ารวมอยู่ในนั้น

“อ้อ ช้อตฟีลกันสุด ๆ” บูมหัวเราะขำพลันหักพวงมาลัยเข้าไปในซอยแห่งหนึ่ง

ตึกสีดำสไตล์โมเดิร์นความสูง 40 ชั้น เป็นคอนโดแรกที่เขาติดต่อสอบถามขอดูห้องว่างเอาไว้ ทำเลอยู่กึ่งกลางระหว่างมหาวิทยาลัยของจูนกับสโมสรของเขา แถมราคาเช่าอยู่ราวหลักหมื่นต้น ๆ นับว่าไม่ได้สูงมาก

“สูงจัง” จูนเงยหน้ามองตึกสูงตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง น้ำเสียงตื่นเต้นนิด ๆ แต่ยังคงเก็บอาการเอาไว้ “ขอนแก่นไม่มีแบบนี้เลย”

“เข้าไปดูข้างในกันเถอะ”

คอนโดโครงการใหม่ เปิดได้ไม่ถึงหนึ่งปี จึงมีห้องพักว่างอยู่หลายห้องและหลายชั้น แต่สอบถามความต้องการของคนอยู่เป็นหลัก เธอบอกว่าอยากได้ห้องพักชั้นล่าง ๆ ตอนนี้พวกเขาสองคนกำลังเช็กห้องตรงชั้นสี่

“ไม่อยากเห็นวิวเมืองสวย ๆ เหรอ ตอนกลางคืนเปิดไฟสวยมากเลยนะ” บูมเสนอข้อดีของห้องพักชั้นสามสิบห้าที่ยังว่างอยู่หนึ่งห้อง ราคาเพิ่มขึ้นอีกห้าพันบาท แต่เด็กของเขาบอกว่าอยากได้ห้องชั้นสี่ แถมยังเป็นมุมที่ชนกับอีกตึกหนึ่ง เปิดม่านออกไปก็เห็นแต่ตึกทึบ

“เอาชั้นสี่นี่แหละพี่ วิ่งลงบันไดไม่เหนื่อยมาก อยู่สูง ๆ เผื่อไฟดับ เกิดเหตุภัยพิบัติ หนีไม่ทันแน่ ๆ เดินขาลากเลยนะ” จูนบอกเหตุผลกับอีกฝ่าย อีกทั้งห้องพักชั้นต่ำ ๆ แถมยังเป็นมุมอับจะได้ราคาถูกกว่าห้องชั้นสูงที่มีวิวสวย ๆ เธอขอแค่มีที่พักให้นอนหลับอย่างสบายใจก็พอแล้ว

“แน่ใจนะ ต้องอยู่ที่นี่ตั้งหนึ่งปี” บูมถามย้ำ สัญญาเช่าคอนโดมีระยะหนึ่งปี ตัวเขายังไงก็ได้เพราะมาที่นี่แค่อาทิตย์ละหนึ่งวัน เขาจึงอยากให้เธอตัดสินใจเลือกดี ๆ เช่าห้องก็ต้องตามใจผู้อยู่เป็นหลัก

“อื้อ เอาห้องนี้แหละ” จูนยืนยันคำเดิม

“เราก็แปลกนะ ถ้าเป็นคนอื่นคงอยากอยู่ห้องสูง ๆ วิวสวย ๆ ”

“ไม่แปลกหรอก พี่ก็แค่ไม่เคยเลี้ยงเด็กแบบพอเพียงไง” จูนยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงตัวสวย แสดงความถึงจริงใจอย่างสุดซึ้ง

“เป็นเด็กกัปตันทั้งทีจะอยู่แบบพอเพียงจริง ๆ เหรอ” บูมเริ่มไม่แน่ใจว่าในสายตาเธอมองเขาเป็นคนแบบไหน ดูเหมือนเด็กคนนี้จะกลัวเงินบัญชีเขาหมด ถึงได้ช่วยกันประหยัด แพงบ้างละ พอเพียงบ้างละ

“พี่เก็บเงินไว้เป็นค่าเทอมจูนเถอะ แพงมากนะ เตรียมตัวไว้เลย” ค่าเทอมของเธอราว ๆ สี่หมื่นห้าพันบาท ยังไม่รวมค่าชุดและสื่อการเรียนต่าง ๆ เขายังต้องจ่ายให้เธออีกเยอะมาก

“ว่าแต่เราเรียนคณะอะไร” บูมข้ามเรื่องเรียนของเด็กคนนี้ไปเสียสนิท รวมถึงอีกหลายเรื่องที่ยังไม่ได้ถามเธอ เขาก็คิดว่าค่อยเป็นค่อยไป ก็เลยไม่ได้ถามอะไรมากมาย

“พี่ลองทายดู” ใบหน้าสวยยื่นมาใกล้ ๆ ดวงตากลมเป็นประกายสนุก อยากจะรู้ว่ากัปตันคนเก่ง แม่ทัพของทีมสโมสรระดับประเทศจะอ่านใจคนอื่นเก่งแค่ไหน

“ทายถูกจะให้อะไรพี่” บูมเอียงหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบแตะสัมผัสกับจมูกเล็กของเธอ

“ทายให้ถูกก่อนเถอะ แล้วค่อยมาว่ากัน” จูนอยากจะทำใจกล้าท้าทายเขา แต่ร่างกายมันผละถอยหลังอัตโนมัติ

“บัญชี”

“ทำไมคิดว่าจูนเรียนบัญชี ขอเหตุผล”

“ก็ทรงมันได้ เมื่อตะกี้ตอนเราคำนวณเรื่องค่าเช่า เราคิดเลขเร็วมาก นิติยังกดเครื่องคิดเลขไม่ทันด้วยซ้ำ”

“อ้อ จูนคิดเลขเร็วเพราะเคยทำงานเป็นแคชเชียร์ร้านสะดวกซื้อ จะคิดเงินผิดไม่ได้ไง ไม่อยากโดนหักเงิน” จูนยกยิ้มกริ่ม มั่นใจว่าเขาไม่มีทางทายถูกแน่ ๆ “ไม่ใช่บัญชี”

“งั้นทายใหม่” กัปตันทีมผู้แพ้ไม่เป็นยังอยากจะทายต่อ “แต่ขอคำใบ้หน่อย”

“เป็นคณะที่เรียนสบาย ๆ ไม่เครียด มีเวลาว่างเยอะ เรียนจบก็ทำงานได้หลายแขนง”

ชีวิตเธอผ่านงานพาร์ตไทม์มาร้อยแปดอย่าง ก็ไม่อยากจะให้ชีวิตวัยเรียนหม่นหมอง ขอแค่เรียนจบมีใบเบิกทางประกอบอาชีพก็พอแล้ว

“บริหาร”

“ปิ้งป่อง” จูนทำตาโตแปลกใจ ยกนิ้วโป้งขึ้นมาเฉลยคำตอบ “ทำไมทายถูก”

“ก็มีคนรู้จักเรียนคณะนี้เหมือนกัน บอกว่าสบาย มีเวลาเยอะ งานไม่ค่อยโหด เรียนจบต่อยอดอาชีพได้หลากหลาย”

“หืม สาวในสต๊อกแน่ ๆ”

“น้องสาวพี่น่ะ ตอนนี้เรียนอยู่ปีสาม บริหาร เอกการตลาด”

“อ้อ พี่สนิทกับน้องสาวมากแน่ ๆ” จูนคลี่ยิ้มหวานแล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ ปิดจบบทสนทนาเรื่องพี่น้องแบบเนียน ๆ เพราะคิดว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวมากเกินไป เธอไม่จำเป็นต้องรู้จักคนใกล้ตัวที่สำคัญของเขา

“ทำสัญญาเสร็จ เราค่อยไปซื้อของเข้าห้องกัน ชุดนักศึกษาก็ยังไม่มีใช่ไหม อยากซื้ออะไรก็ลิสต์ไว้เลยนะ พี่ว่างแค่วันเดียว”

“อื้อ จูนต้องซื้อหลายอย่าง พี่เช็กวงเงินบัตรดี ๆ ล่ะ ระวังจะล้มละลาย”

“ขอโทรไปเพิ่มวงเงินชั่วคราวแป๊บ” บูมล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ทำราวกับว่าจะโทรขอเพิ่มวงเงินจริง ๆ

“ถามจริง” จูนย่นคิ้วมองเขา เริ่มไม่แน่ใจว่าเขาจะเป็นป๋าเลี้ยงเด็กนักศึกษาอย่างเธอไหวไหม

หรือว่าสิ่งที่เขาพูดในงานสัมมนาจะเป็นแค่การโฆษณาเกินจริง ที่บอกว่ารายได้นักฟุตบอลอาชีพอยู่ราว ๆ หนึ่งแสนถึงสามแสนบาท ยังไม่รวมค่าโบนัสชนะ ค่าเซ็นสัญญา สปอนเซอร์ส่วนตัว ค่าพีอาร์ ทัวร์นาเม้นต์และรายได้อื่นอีกบลา ๆ

ตอนเธอยืนฟังแทบอยากจะลงสมัครเป็นนักฟุตบอลหญิง น่าเสียดายที่ความสามารถด้านกีฬาติดลบ ก็เลยผันตัวมาเป็นเด็กของนักฟุตบอลแทน

“หยอกเล่นน่า พี่เลี้ยงเธอไหว ไม่ต้องห่วงเลย ขนหน้าแข้งไม่ร่วงแน่นอน” บูมยืนยันพร้อมกับหยิบบัตรเครดิตส่งให้เธอ “ใบนี้เป็นบัตรเสริม เอาไว้ใช้จ่ายรายเดือน”

จูนรับมันไว้อย่างยินดี ร่างเล็กขยับเท้าประชิดตัวอีกฝ่าย เธอกวักมือเรียกเขาให้โน้มตัวลงมาใกล้ ๆ

“อะไร” บูมถามเหมือนไม่เข้าใจ แต่อาการทางสีหน้าเก็บไว้ไม่มิดว่าตื่นเต้น เขาโน้มใบหน้าเข้าไปหาอีกฝ่าย เอียงแก้มรอรับรางวัล แต่เธอกลับทำให้เขาแปลกใจเกิดคาด

ริมฝีปากเล็กทาบทับบนกลีบปากหนาแนบแน่น ไม่ใช่แค่การแตะปาก แต่เป็นจูบแสนดูดดื่ม แลกเรียวลิ้นกันหวานฉ่ำ ก่อนจะผละออกอย่างอ้อยอิ่ง

บูมตามลมหายใจอุ่น ๆ อย่างเสียดายที่ผละออกไป ชายหนุ่มกระตุกยิ้มอย่างชอบใจ เด็กคนนี้เล่นเกมเก่งใช้ได้

ตั้งใจหลอกให้เขาอยากแล้วจากไปสินะ

โคตรดื้อเลยว่ะ

“อยากจะให้อีกสักสิบใบ” บูมเอ่ยแหย่เล่น แต่วันนี้เขาอยากจะแวะธนาคารแล้วขอทำบัตรเครดิตเพิ่มสักหน่อย เผื่อจะได้มากกว่าจูบ

“ชอบเหรอ” จูนถามยิ้ม ๆ พลันดึงขอบเสื้อยืดตรงช่วงคอจนเห็นไปถึงเนินเนื้อขาวซึ่งโผล่พ้นจากบราเซียร์สีดำ

บูมแอบตื่นเต้นนิด ๆ อยากจะรู้ว่าเธอทำอะไรต่อ กระทั่งร่างบางเขย่งปลายเท้าให้ตัวเองอยู่ในระดับสายตาของเขา ใช้เสื้อตัวเองเช็ดคราบน้ำลายบนริมฝีปากปากให้คนตัวสูง

“ขี้อ่อยอะ อยากให้ฝ่าไฟแดงหรือไง” บูมเอ่ยกลับพลันยกมือลูบศีรษะคนขี้อ่อยอย่างเอ็นดู “เสาร์หน้าจะเอาให้คลานลงจากเตียงเลย”

“กลัวที่ไหน พี่เลี้ยงจูนรับรองไม่มีขาดทุนแน่นอน”