บทที่ 45 แมวเจ้าเล่ห์...

หญิงสาวก้าวไป

ในห้องแล้วปิดประตูล็อกทันที จีน่าไม่ได้เปิดไฟเพราะพอมองเห็น ก่อนจะก้าวไปยังเตียงก็ต้องร้องว้ายด้วยความตกใจเมื่อมือใหญ่ของใครบางคนเอื้อมมากระตุกทีเดียวร่างบางก็ถลาสู่วงแขนทันที

“นิค คุณเข้ามาได้ยังไง ปล่อยจีน่านะ”

หล่อนร้องตกใจ เขาย่อตัวลงอุ้มหล่อนไปวางบนเตียงแล้วเปิดไฟหัวเตียง จีน่ารีบขยับร่างหนีแต่เขาหย่อนตัวลงนั่งแล้วดึงหล่อนมานั่งบนตัก

“คนบ้า อย่าทำอะไรจีน่านะ ปล่อย”

หล่อนร้องโวยวายพร้อมกับดิ้น กำปั้นน้อยทุบไปบนไหล่และหน้าอกของเขาทันที

“ทุบผมได้แบบนี้คงไม่ต้องทามันแล้วล่ะมั้งไอ้ว่านนี่”

เสียงเข้มเอ่ยพร้อมกับจับแขนข้างที่เจ็บของหล่อนเอาไว้ จีน่าชะงักมือเมื่อเห็นมือข้างหนึ่งของเขาถือว่านหางจระเข้อยู่

“ฤทธิ์มากนักนะ คิดว่าผมจะทำอะไรคุณ ผมกลัวคุณแม่จะว่าผมใจดำไม่ดูแลคุณจนแขนเป็นแผล เผลอๆ แผลติดเชื้อเน่าอาจจะถึงกับต้องตัดแขน แล้วทั้งหมดก็จะต้องเป็นความผิดของผมอีก”

เขากล่าวเสียงเย็นออกมา มือใหญ่จับว่านไล้วนไปบนรอยแดง จีน่ายอมนั่งนิ่งพิงอกกว้างของเขา ปล่อยให้เขาทาว่านให้อย่างเงียบๆ

นิครับรู้ถึงร่างนุ่มที่ยอมนั่งตักอยู่นิ่งๆ หล่อนพิงอยู่กับอกของเขา ศีรษะเล็กอยู่ใต้คาง กลิ่นหอ