ไม่ใส่ใจนาง

ยามสายวันรุ่งขึ้น จวนสกุลเจียวที่ดูเงียบสงบผิดปกติ ทว่าความเงียบนั้นถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารสี่นายที่เดินนำหน้าหวงจื่อเยียนเข้ามาภายในเขตเรือนชั้นใน

เขายังคงสวมชุดขุนนางสีดำขลิบทองดูสง่างามทว่าเย่อหยิ่ง ดวงตาคมกริบคู่เดิมมองสำรวจไปทั่วราวกับเป็นเจ้าของบ้านที่มาตรวจตราทรัพย์สิน เขาหยุดยืนที่ห้องโถงกลางพลางปรายตามองเจียวซือซือที่เดินออกมาต้อนรับอย่างรีบร้อนด้วยท่าทางว่าง่ายผิดหูผิดตา

"ได้ยินว่าใต้เท้าเจียวไปราชการนอกเมือง ข้าในฐานะคู่หมั้นและราชครูจึงต้องมาดูแลระเบียบวินัยของคนในจวนนี้แทน" 

เขาเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงเยือกเย็นวาจาเชือดเฉือน

 "หรือเป็นเพราะไม่มีคนคอยกำราบ เจ้าถึงได้คิดว่ากำแพงจวนมันเตี้ยเกินไปจนต้องหาทางปีนออกไปเล่นสนุกข้างนอก"

เจียวซือซือใจกระตุกวูบ มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างกำขวดน้ำหอมที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ ๆ ไว้แน่น

 "ใต้เท้ากล่าวหนักไปแล้ว ข้าเพียงแต่พักผ่อนอยู่ในเรือนตามคำสั่งท่าน ใครจะกล้าฝ่าฝืนอำนาจที่ยิ่งใหญ่คับฟ้าของท่านกันเล่า"

นางพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตา

"หึ ปากหวานขึ้นแต่นัยน์ตายังเต็มไปด้วยคำหลอกลวง" 

หวงจื่อเยียนแค่นยิ้มดูแคลน เขาเดินเข้าประชิดตัวนางเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน

"เจ้าคิดว่าหนวดปลอมหยาบ ๆ กับชุดบุรุษชั้นต่ำพวกนั้นจะตบตาข้าได้งั้นหรือ วิธีเรียกร้องความสนใจของเจ้านับวันยิ่งต่ำช้าและไร้สมองยิ่งนัก"

เจียวซือซือโกรธจนหน้าแดงก่ำที่ถูกด่าว่าไร้สมอง นางพยายามจะถอยห่างแต่สะดุดชายกระโปรงตัวเอง ร่างบางถลาเข้าหาแผงอกกว้างของหวงจื่อเยียนอย่างจัง

เพล้ง!

ขวดแก้วใบเล็กหลุดมือแตกกระจาย น้ำหอมกลิ่นกุหลาบเข้มข้นที่นางอุตส่าห์เคี่ยวและกรองมาทั้งคืนหกชุ่มไปบนชุดขุนนางราคาแสนแพงของเขาจนหมดสิ้น กลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วห้องโถง แต่บรรยากาศกลับเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก

"นี่มัน..." 

หวงจื่อเยียนก้มมองคราบน้ำหอมที่เปื้อนเป็นวงกว้างบนอกเสื้อ แววตาที่เคยเฉยชาพลันลุกโชนด้วยไฟโทสะ

 "เจ้ากล้าดีอย่างไร!"

เขาคว้าข้อมือนางบีบแน่นจนน้ำตาคลอ

 "แม้แต่สตรีที่ทรงอิทธิพลที่สุดในวัง หรือองค์หญิงที่ข้าเคยสอนสั่ง ยังไม่เคยมีใครกล้าขัดคำสั่งข้าและทำตัวรบกวนสมาธิข้าได้เท่ากับเจ้า เจ้านึกว่าการทำตัวเป็นแม่ค้าตลาดล่างแอบปรุงน้ำหอมขายแบบนี้มันน่ายกย่องนักหรือ มันช่าง... น่ารังเกียจเหลือทน เสียแรงที่พ่อเจ้าพยายามอบรม"

เจียวซือซือทั้งกลัว ทั้งเสียดายน้ำหอมที่ลงแรงทำไป นางสะอื้นออกมาด้วยความโมโห

 "ท่านมันคนใจร้าย! ข้าไม่ได้อยากเรียกร้องความสนใจจากท่าน ข้าแค่อยากทำอะไรที่เป็นของตัวเองบ้าง ท่านมันหน้าไหว้หลังหลอก ปากบอกเป็นคู่หมั้นแต่ในใจกลับดูถูกข้าทุกกระเบียดนิ้ว"

หวงจื่อเยียนสะบัดมือนางออกอย่างแรงด้วยความรังเกียจ เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดคราบน้ำหอมที่อกเสื้ออย่างรังเกียจเดียดฉันท์ 

"ข้าเคยคิดว่าเจ้าแค่ดื้อรั้น แต่ตอนนี้ข้าเห็นชัดแล้วว่าเจ้ามันเป็นเพียงสตรีที่ไร้แก่นสารและน่าเอือมระอาที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา"

เขาหันไปสั่งคนสนิทเสียงแข็ง

 "อี้เฝิง กลับจวน ถอนกำลังคนออกให้หมด ไม่ต้องกักบริเวณนางอีกต่อไป"

ก่อนจะเดินจากไป เขาหันมากล่าวทิ้งท้ายด้วยสายตาที่เย็นชาถึงขีดสุด

 "อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะเจียวซือซือ จากนี้ไปต่อให้เจ้าจะไปเต้นรำอยู่กลางตลาด ข้าก็จะไม่ชายตามอง เพราะสตรีอย่างเจ้า ไม่มีค่าพอให้ข้าต้องเปลืองเวลาปกครองอีกต่อไป"

เขานำคนทั้งสี่เดินออกจากจวนไปทันที ทิ้งให้นางยืนอยู่ท่ามกลางกลิ่นหอมของน้ำหอมที่พังทลาย นางทั้งเสียใจที่ความตั้งใจพังลงและแค้นใจที่ถูกตราหน้าว่าไร้ค่า 

"คนบ้า คนใจดำ ข้าก็ไม่อยากเห็นหน้าท่านเหมือนกัน!"

บรรยากาศภายในรถม้าของอัครเสนาบดีขากลับตึงเครียดจนอี้เฝิงอยากจะกระโดดลงไปเดินข้างทางให้รู้แล้วรู้รอด กลิ่นน้ำหอมกุหลาบที่หกชุ่มอกเสื้อของหวงจื่อเยียนหอมกระจายไปทั่วคันรถ แต่มันกลับเป็นกลิ่นที่จุดชนวนโทสะของปีศาจตนนี้ให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม

"อี้เฝิง! เจ้าขับรถม้าภาษาอะไร กระแทกกระทั้นจนข้าเวียนหัวไปหมดแล้ว" 

เสียงตวาดนิ่ง ๆ แต่เย็นเยียบดังมาจากหลังม่าน

อี้เฝิงที่บังคับม้าอยู่อย่างนุ่มนวลที่สุดในชีวิตถึงกับสะดุ้ง

 "ตะ... ใต้เท้า ข้าน้อยขับช้าลงกว่าปกติครึ่งหนึ่งแล้วนะขอรับ ถนนเส้นนี้ก็เพิ่งจะปูหินใหม่"

"อย่ามาเถียงข้า!"

 หวงจื่อเยียนกระชากม่านเปิดออก แววตาคมกริบจ้องมององครักษ์คนสนิทราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

 "ถ้าเจ้าไม่มีปัญญาคุมม้าให้รักษาระดับได้ ก็ไปกวาดถนนหน้าวังแทนซะ แล้วกลิ่นนี่อีก ทำไมเจ้าไม่รู้จักหาสุรามาเช็ดชุดให้ข้าตอนอยู่ในจวนนั้น ปล่อยให้ข้านั่งดมกลิ่นน่ารำคาญนี่ไปจนถึงจวนงั้นหรือ"

อี้เฝิงได้แต่ก้มหน้ารับกรรมแทนคุณหนูเจียวไปเต็ม ๆ

'โธ่ ใต้เท้า ตอนอยู่ในจวนท่านสะบัดหน้าหนีออกมาเองแท้ ๆ ใครจะกล้าเอาเหล้าไปราดตัวท่านล่ะขอรับ'

เมื่อรถม้ามาถึงจวนอัครเสนาบดี หวงจื่อเยียนก้าวลงรถด้วยท่าทีฟึดฟัด เขาถอดชุดขุนนางราคาแพงโยนลงพื้นอย่างไม่ไยดีทันทีที่เข้าห้องนอน

"อี้เฝิง เอาชุดนี้ไปเผาทิ้ง อย่าให้เหลือซาก!"

"เผาเลยหรือขอรับใต้เท้า นี่ผ้าไหมส่งส่วยจากแคว้นฉินเลยนะขอรับ แค่ซักก็น่าจะออก..."

"ข้าสั่งให้เผา เจ้าก็ต้องเผา!" 

หวงจื่อเยียนขบกรามแน่น

 "สตรีผู้นั้น นางช่างกล้าดีนัก แสร้งทำเป็นว่าง่ายแต่ลับหลังกลับแอบทำน้ำหอมชั้นต่ำมาทำลายชุดข้า ข้าเอือมระอานางจนไม่อยากจะเอ่ยชื่อให้น่ารำคาญหูอีก"

"ขอรับ ๆ ข้าน้อยทราบแล้วว่าท่านเอือมระอา" 

อี้เฝิงรีบเก็บชุดขึ้นมา

 "เช่นนั้นข้าน้อยจะไปสั่งถอนคนสอดแนมรอบจวนตระกูลเจียวออกให้หมดตามที่ท่านสั่งเมื่อครู่"

"ใครสั่งให้ถอนหมด"

หวงจื่อเยียนหันมาถลึงตาใส่

 "ข้าบอกว่าไม่ต้องกักบริเวณ แต่ไม่ได้บอกให้เลิกเฝ้าดู ถ้านางแอบปีนกำแพงออกไปก่อเรื่องจนเดือดร้อนถึงข้าในฐานะคู่หมั้น ข้าจะไม่เสียหน้าหรือไร ให้คนเฝ้าไว้ ห่าง ๆ รายงานแค่ว่านางไปไหน ทำอะไร คุยกับใครแล้วรายงานข้าทันที"

อี้เฝิงได้แต่ส่ายหัวยืนไว้อาลัยให้ตัวเองเงียบ ๆ 

'ไหนบอกว่าเอือมระอา เหตุใดกลายเป็นเช่นนี้ล่ะขอรับ'

หวงจื่อเยียนเดินไปเดินมาในห้อง ล้มตัวลงนอนก็แล้ว ลุกขึ้นมาอ่านฎีกาก็แล้ว แต่ในหัวกลับมีแต่ภาพใบหน้าของเจียวซือซือตอนที่ทำน้ำหอมหกและกลิ่นกุหลาบที่ติดอยู่บนปลายนิ้วเขามันช่างรบกวนจิตใจนัก

"คนอะไรน่าเกลียดที่สุด" 

เขาพึมพำประชดประชันกับตัวเอง 

"แถมน้ำหอมนั่น กลิ่นก็แรงจนปวดหัว ใครเขาจะซื้อของไร้รสนิยมแบบนั้นกัน"

เขาหลับตาลงพยายามข่มใจ แต่ในใจกลับร้อนรุ่มอย่างประหลาด ความโกรธที่นางฝ่าฝืนคำสั่งเริ่มจางไป แต่ความหงุดหงิดที่นางกล้าต่อว่าเขาและทำท่าทางเหมือนไม่แยแสเขาแล้วกลับเริ่มเข้ามาแทนที่

"เจียวซือซือ เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าอยู่อย่างสงบสุขงั้นหรือ ฝันไปเถอะ"