ความทรงจำที่บิดเบี้ยว

บรรยากาศในท้องพระโรงเช้าวันต่อมาหนาวเหน็บยิ่งกว่าเหมันตฤดู เมื่อหวงจื่อเยียนก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมถุงสีแดงที่บรรจุบัญชีลับจากจวนขุนนางกรมคลังที่เพิ่งถูกกวาดล้างไปเมื่อวาน เขาอ่านรายชื่อขุนนางที่เกี่ยวข้องด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทุกชื่อที่หลุดจากปากกลับทำให้ขุนนางผู้นั้นแทบล้มทั้งยืน

"เงินคลังคือหยาดเหงื่อของราษฎร ผู้ใดแตะต้องย่อมต้องแลกด้วยโลหิต"

 เขาสรุปสั้น ๆ ก่อนจะปรายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องจนทุกคนต้องก้มหน้าหลบตา

เมื่อเสร็จสิ้นการประชุม ขณะที่เหล่าขุนนางรีบแยกย้ายราวกับกลัวโดนลูกหลง หวงจื่อเยียนกลับเอ่ยเรียกขุนนางผู้หนึ่งไว้ด้วยน้ำเสียงที่ดูให้เกียรติเป็นพิเศษ

"ใต้เท้าเจียว โปรดรอสักครู่"

เจียวกั๋วจง เสนาบดีกรมโยธาที่กำลังรีบเร่งจะไปตรวจการสร้างเขื่อนนอกเมืองหยุดชะงัก เขาหันมาประสานมือคารวะอัครเสนาบดีหนุ่มด้วยความชื่นชม

 "ฝีมือการตรวจจวนของท่านเสนาบดีหวงช่างเด็ดขาดนัก ข้านับถือในความเที่ยงธรรมของท่านจริง ๆ"

หวงจื่อเยียนยิ้มบาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูสุภาพจนน่าขนลุก

 "ท่านชมเกินไปแล้ว ข้าเพียงแต่ทำตามหน้าที่ ทราบว่าท่านต้องเดินทางไปคุมงานสร้างเขื่อนนอกเมืองหลายวัน เดินทางคราวนี้โปรดรักษาตัวด้วย แผ่นดินยังต้องการขุนนางตงฉินเช่นท่าน"

เขากล่าวคำอวยพรที่เปี่ยมไปด้วยมารยาท โดยไม่ปริปากบอกแม้แต่น้อยว่าเขาสั่งกักบริเวณบุตรสาวผู้เป็นแก้วตาดวงใจของเจ้ากรมโยธาธิการมาสองวันแล้ว

เมื่อเจียวกั๋วจงกลับถึงจวน เขาเรียกบุตรสาวเข้าพบทันทีเพื่อสั่งเสียก่อนเดินทาง เจียวซือซือเดินเข้ามาด้วยท่าทางเบื่อหน่ายจากการถูกกักบริเวณ นางไม่ได้บอกเรื่องที่ถูกหวงจื่อเยียนรังแกเพราะไม่อยากให้บิดาที่งานล้นมือต้องกังวล

"ซือซือ พ่อต้องไปนอกเมืองหลายวัน เจ้าอยู่จวนก็สำรวมตนให้ดี"

"ท่านพ่อเจ้าคะ" 

เจียวซือซือเริ่มแผนการทันที

"ในระหว่างที่ท่านไม่อยู่ ข้าขออนุญาตเปิดร้านน้ำหอมเล็ก ๆ ได้ไหมเจ้าคะ ข้าอยากจะช่วยแบ่งเบาภาระท่านพ่อ ช่วยกอบกู้ฐานะตระกูลเจียวของเราที่กำลังย่ำแย่ให้กลับมามั่นคงอีกครั้ง"

เจียวกั๋วจงที่กำลังจิบชาถึงกับชะงัก เขาสำลักน้ำชาออกมาอย่างแรง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

 "เจ้าพูดว่าอะไรนะ กอบกู้ฐานะ ตระกูลเจียวเราตกต่ำตั้งแต่เมื่อไหร่!"

เจียวซือซือหน้าเหวอไปทันที

 "อ้าว ก็ข้าจำได้ว่าเรามีหนี้สินรุงรัง บ้านเรามีหนี้สินจนข้าต้อง..."

"เหลวไหล!" 

เจียวกั๋วจงทุบโต๊ะเสียงดัง 

"ตระกูลเจียวเรามีกินมีใช้ มีที่ดินพระราชทาน มีเบี้ยหวัดขุนนางไม่เคยขาด ที่เจ้าไปกู้หนี้ยืมสินมานั่นเพราะเจ้าเอาเงินไปซื้อของขวัญล้ำค่าไปประเคนให้ท่านอัครเสนาบดีจนหมดคลังส่วนตัวของเจ้าต่างหาก"

เขากำมือแน่นเมื่อนึกถึงความไร้ยางอายของบุตรสาวที่ไม่เชื่อฟัง

"ตอนนี้ก็ประหยัดใช้เงินเบี้ยรายเดือนที่ได้รับก็พอ หากข้ารู้คราวนี้ข้าไม่ตามใช้หนี้ให้เจ้า จะปล่อยให้เจ้าหนี้ประจานเจ้าทั่วเมืองหลวง!"

บางครั้งเขาก็นึกเจ็บใจตัวเองที่ตามใจนางเกินไปเพียงเพราะเห็นว่านางกำพร้ามารดา ไม่นึกว่าการชดเชยความรักด้วยการตามใจจะทำให้นางเสียคนได้ถึงเพียงนี้

ความทรงจำส่วนลึกของร่างเดิมพลันผุดขึ้นมาดุจน้ำหลาก

ที่แท้เจียวซือซือคนเก่าปั้นเรื่องโกหกเพื่อขอยืมเงินเจ้าหนี้มาซื้อหยกหายาก ซื้อตำรากวีโบราณราคาแพงลิบไปฝากหวงจื่อเยียนเพื่อเรียกร้องความสนใจ กระนั้นเขาก็ไม่เหลียวแลนางแม้แต่หางตา

"เจ้าเป็นสตรีของจวนขุนนาง เป็นถึงว่าที่ฮูหยินอัครเสนาบดีที่คนทั้งเมืองยำเกรง" 

เจียวกั๋วจงอบรมนางชุดใหญ่ 

"จงเตรียมตัวออกเรือน ทำตัวให้สมฐานะ อย่าได้คิดเรื่องการค้าขายที่ต่ำต้อยนั่นอีก เข้าใจไหม"

นางก้มหน้างุดอย่างตกใจที่บิดาโกรธจัดไม่กล้าโต้เถียงแม้แต่คำเดียว

"ไปไหนก็ไปเถอะ"

เจียวกั๋วจงโบกมือเมื่อเห็นนางเงียบเหมือนสำนึกผิด นางโค้งคำนับบิดาแล้วขอตัวกลับเรือน ในใจยังหวาดหวั่นไม่จางหาย

เจียวซือซือเดินออกจากห้องโถงด้วยใบหน้าซีดสลับแดงเรื่อ ทั้งอับอายตัวเอง อับอายบิดาและโกรธเจ้าของร่างเดิมในคราวเดียวกัน นางเบะปากแรงจนแทบจะถึงหู ตลอดทางกลับเรือนพักนางบ่นพึมพำสาปแช่งบุรุษหน้านิ่งคนนั้นไม่หยุด

"กอบกู้ฐานะอะไรกัน ยัยซือซือคนเก่านี่มันบ้าผู้ชายจนเสียสติจริง ๆ" 

นางสบถออกมาเบา ๆ

 "แล้วคนหน้าตายหวงจื่อเยียนนั่นอีก ใครเขายำเกรงข้าไม่รู้ รู้แต่ว่าข้ารังเกียจ ยิ่งใหญ่คับฟ้านักหรือไร สุดท้ายก็แค่คนปากเสียขี้เก๊กแถมสติฟั่นเฟือน!"

นางเดินกระทืบเท้าเข้าห้องอย่างอารมณ์เสีย

 "ชิงชิง เตรียมน้ำอาบให้ข้าที ข้าอยากจะล้างความซวยที่ชื่อหวงจื่อเยียน ออกจากหัวข้าให้หมด"

ขณะเดียวกันภายในจวนอัครเสนาบดี

"แค่ก!"

หวงจื่อเยียนสำลักน้ำชาที่เพิ่งจิบได้เพียงอึกเดียว

"ใต้เท้าเป็นอะไรมากไหมขอรับ"

อี้เฝิงเห็นเขาไอจนหน้าแดงก็รีบเข้ามาดู หวงจื่อเยียนเพียงยกมือขึ้นส่ายหน้าเบา ๆ แล้วโบกมือให้เขาออกไปได้ไม่ต้องห่วง

จวนตระกูลเจียวเช้ามืดวันต่อมา

"อยู่ที่จวนก็รักษาตัวให้ดี หากพ่อเสร็จงานจะรีบกลับมา"

"ท่านพ่อเดินทางดี ๆ เจ้าค่ะ"

หลังจากส่งบิดาขึ้นรถม้าเดินทางออกนอกเมืองหลวงไปพร้อมกับคณะขุนนางกรมโยธา เจียวซือซือก็ลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ทันทีที่ลับตาคน นางก็รีบสั่งให้ชิงชิงปิดประตูเรือน แอบนำชุดบุรุษที่เตรียมไว้ออกมาผลัดเปลี่ยน

"คุณหนูเจ้าคะ เราทำอย่างนี้จะดีหรือเจ้าคะ ถ้าใต้เท้าหวงรู้เข้า หัวของท่านกับข้าต้องหลุดจากบ่าแน่ ๆ" 

ชิงชิงมือสั่นพะวักพะวนขณะช่วยติดหนวดปลอมบนริมฝีปากบางของคุณหนูของนาง

"เงียบน่าชิงชิง พ่อข้าไม่อยู่ตั้งสามวัน ใครจะมาจับได้" 

เจียวซือซือส่องกระจก สำรวจใบหน้าคมเข้มแบบเก๊ ๆ ของตนเอง

 "เงินเบี้ยรายเดือนก็เรื่องหนึ่งแต่เงินที่ข้าหาเองมันอีกเรื่อง ข้าต้องมีทุนสำรองไว้เผื่อวันไหนทนเสนาบดีปากเสียนั่นไม่ไหว จะได้มีทางหนีทีไล่ไม่ต้องง้อใคร"

สองหนุ่มน้อยร่างบางในชุดผ้าฝ้ายธรรมดา แอบมุดออกทางประตูหลังจวนมุ่งหน้าสู่ตลาดค้าสมุนไพรทิศตะวันออก เจียวซือซือเดินกร่างเลียนแบบท่าทางบุรุษที่ดูเหมือนแมวพองขน นางกว้านซื้อทั้งพิมเสน ดอกกุหลาบอบแห้ง และน้ำมันหอมสกัดกลิ่นหายากจนเต็มสองมือ

"สนุกจริง ๆ เลยชิงชิง เห็นไหมว่าโลกข้างนอกกว้างใหญ่จะตายไป ใครจะอยากอุดอู้อยู่แต่ในจวนคอยรับคำสั่งคนบ้าอำนาจเล่า"

"เมื่อก่อนคุณหนูไม่เป็นอย่างนี้นะเจ้าคะ ท่านเป็นอะไรไป"

ชิงชิงหน้ามุ่ยยังกังวลกับของเต็มไม้เต็มมือจนจะถือไม่ไหว

"เมื่อก่อนข้าโง่เขลา ตอนนี้ฉลาดแล้วไงล่ะ"

นางเอ่ยยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี

"ถอยไป รถม้าท่านอัครเสนาบดีกำลังผ่านทาง"

เสียงประกาศกังวานจากทหารนำขบวนทำให้ผู้คนบนถนนสายหลักรีบหลบเข้าข้างทางทันที เจียวซือซือใจกระตุกวูบ หนังตาขวากระตุกยิก ๆ

"คุณหนู เอ๊ย พี่ชาย นั่นรถม้าใต้เท้าหวง" 

ชิงชิงกระซิบเสียงสั่น แทบจะมุดลงไปใต้แผงขายผัก

"เห็นแล้ว หลบเร็ว" 

เจียวซือซือรีบคว้ากระจาดสมุนไพรมาบังใบหน้าครึ่งล่าง แล้วหันหลังพิงเสาร้านขายผ้าข้างทาง ทำทีเป็นเลือกดูเนื้อผ้าอย่างขะมักเขม้น

รถม้าสีดำสนิทประดับตราสัญลักษณ์อัครเสนาบดีค่อย ๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างช้า ๆ หวงจื่อเยียนที่นั่งอยู่ภายในกำลังหลับตาพักผ่อนหลังจากเหนื่อยล้าจากราชกิจในวังหลวง แต่ทว่าจมูกที่ไวต่อกลิ่นของเขากลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมบางอย่างที่คุ้นเคย

มันไม่ใช่กลิ่นกำยานในวังหลวง ไม่ใช่กลิ่นแป้งร่ำของเหล่านางกำนัล แต่มันคือกลิ่นกุหลาบผสมพิมเสนที่เขาเคยได้กลิ่นจากตัวของนางในจวนสกุลเจียว

เขาลืมตาขึ้นทันที มือเรียวยาวเลิกม่านรถม้าขึ้นเล็กน้อย สายตาคมดุจเหยี่ยวตวัดมองไปยังกลุ่มฝูงชนข้างทาง

เขาสะดุดตาเข้ากับบุรุษร่างเล็กสองคนที่ยืนหันหลังหลบมุมอยู่ คนหนึ่งดูท่าทางลนลานผิดปกติ อีกคนหนึ่งแม้จะใส่ชุดหยาบ ๆ แต่ท่วงท่าการยืนกลับดูคุ้นตาอย่างประหลาด โดยเฉพาะแผ่นหลังบอบบาง

'หึ คนเมืองหลวงยามนี้ นิยมติดหนวดปลอมเดินตลาดกันแล้วหรือ'

หวงจื่อเยียนคิดในใจ มุมปากยกยิ้มเย็นชาที่ชวนให้คนมองต้องขนลุก

"ใต้เท้า มีอะไรหรือขอรับ"

 องครักษ์อี้เฝิงควบม้าขนาบข้างรถเข้ามาถาม

"เปล่า"

 เขาปล่อยม่านลง

 "กลับจวน พรุ่งนี้เช้าเตรียมคนไว้สี่คน ข้าจะไปเยี่ยมเยียนจวนสกุลเจียวแต่หัววัน"

เมื่อรถม้าลับสายตาไป เจียวซือซือรีบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่จนหนวดปลอมเกือบหลุด นางปาดเหงื่อที่หน้าผากอย่างโล่งอก 

"เกือบไปแล้ว เกือบไปแล้วจริง ๆ คนตาเหยี่ยวนั่น ถ้าเขาเห็นข้ามีหวังโดนสั่งโบยแน่ ๆ"

"คุณหนู เรากลับเถอะเจ้าค่ะ ข้าหัวใจจะวายแล้ว"

"กลับก็กลับ ได้ของครบแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะเริ่มปรุงน้ำหอมชุดแรกรับรองว่าถ้าแอบนำออกขายต้องขายดีถล่มทลายแน่"

เจียวซือซือเดินกลับจวนด้วยความลำพองใจ คิดว่าตนเองรอดพ้นสายตามัจจุราชมาได้หวุดหวิด โดยไม่รู้เลยว่า มัจจุราชตนนั้นกำลังลับเขี้ยวรอเรียบร้อยแล้ว