งานเลี้ยงในวังหลวง

ทางวังหลวงได้จัดงานเลี้ยงขึ้นในโอกาสพิเศษในรอบสามเดือน เพื่อให้เหล่าขุนนางได้กระชับความสัมพันธ์หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานกันมานานหลายเดือน

บรรยากาศในอุทยานหลวงเต็มไปด้วยกลิ่นอายความหรูหรา เจียวซือซือเดินตามหลังบิดาต้อย ๆ ด้วยท่าทางสำรวม แต่ก็ไม่พ้นสายตาของเหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่ที่พากันซุบซิบเรื่องที่นางเคยวิ่งไล่ตามผู้ชายที่นางไม่คู่ควรจนทั่วเมืองหลวง

"ดูนั่นสิ คุณหนูเจียวผู้ไร้ยางอาย วันนี้กลับมาทำตัวเป็นผ้าพับไว้เสียได้" 

องค์หญิงห้าผู้เอาแต่ใจเอ่ยเรียกเสียงหัวเราะจากกลุ่มสหาย

เมื่อบิดาถูกขุนนางคนอื่นชวนคุยจนเผลอตัว เจียวซือซือก็ถูกรุมล้อมทันที ทั้งคำพูดถากถางและสายตาดูแคลนสาดใส่ไม่หยุด 

"ได้ข่าวว่าท่านอัครเสนาบดีเอือมระอาเจ้าจนสั่งถอนคนคุ้มกันออกหมดแล้วนี่ ช่างน่าสงสารจริง ๆ ที่ต้องเกาะชายเสื้อคู่หมั้นไปวัน ๆ"

เจียวซือซือเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ไม่โต้ตอบ นางเดินเลี่ยงออกมาและได้พบกับกลุ่มสหายใหม่ที่เป็นลูกหลานขุนนางทั้งบุรุษและสตรี พูดคุยกันเรื่องบทกวีและดนตรีอย่างสนุกสนาน นางหัวเราะร่าเริงและร่วมวงสนทนาอย่างไม่ถือตัว ท่าทางร่าเริงนั้นช่างขัดกับภาพลักษณ์สตรีบ้าผู้ชายในอดีตอย่างสิ้นเชิง

ทางด้านหวงจื่อเยียนซึ่งยืนโดดเด่นอยู่ท่ามกลางวงขุนนางชั้นสูง เขากำลังสนทนาอยู่กับองค์หญิงสี่ที่พยายามทอดสะพานให้เขามาตลอดอย่างเห็นได้ชัด

หวงจื่อเยียนแอบเหลียวมองเจียวซือซือเป็นระยะ ในใจลึก ๆ เขาเตรียมตัวรับแรงปะทะเหมือนที่เคยเป็นมา เมื่อก่อนยามที่มางานเลี้ยงในวังหลวง หากสตรีคนใดเข้าใกล้หวงจื่อเยียน นางจะใช้สิทธิ์ความเป็นคู่หมั้นเข้ามาแทรกกลางทันที บางครั้งแสดงกิริยาราวกับเป็นเจ้าของเขาโดยสมบูรณ์แล้ว ไม่เว้นแม้แต่ลูบอกเสื้อ ซบหน้ากับแขนเขาอย่างเอาใจจนเขาสุดจะรังเกียจและไม่อยากอยู่ใกล้

แต่ทว่าครั้งนี้นางกลับยืนคุยหัวเราะต่อกระซิกอยู่กับคุณชายตระกูลหนึ่งอย่างรื่นเริง แถมยังไม่ชายตามามองเขาแม้แต่แวบเดียว

"ใต้เท้าหวง ท่านฟังข้าอยู่หรือไม่"

 องค์หญิงสี่ถามเสียงหวานออดอ้อนเล็กน้อย

"ฟังอยู่พะย่ะค่ะ" 

เขาตอบเสียงแข็ง สายตาจดจ้องไปที่เจียวซือซือที่ตอนนี้เริ่มไม่รักษากิริยาในสายตาเขา นางหัวเราะจนตัวโยนและยื่นมือไปรับจอกสุราจากบุรุษอื่น

เขามองนางด้วยสายตาเข้มดุเป็นเชิงเตือนว่านางเป็นคู่หมั้นเขาควรรักษามารยาทบ้าง เมื่อเจียวซือซือเงยหน้ามาสบตาเขาพอดี นางเห็นสายตาดุดันและท่าทางหลงตัวเองก็ทำให้รู้สึกหมั่นไส้ถึงขีดสุด

แทนที่จะก้มหน้าหลบหรือเดินเข้ามาหา นางกลับถลึงตาใส่เขาแล้วแอบแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ท่านอัครเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่หนึ่งทีอย่างรวดเร็วก่อนจะหันไปสนทนาต่อ

หวงจื่อเยียนถึงกับยืนตัวแข็งทื่อ พัดในมือแทบจะหักเป็นสองท่อน

'นางกล้าแลบลิ้นใส่ข้าต่อหน้าผู้คนมากมายในวังหลวง'

 โทสะของเขาพลุ่งพล่านจนหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ เขาไม่เคยถูกสตรีคนไหนทำกิริยาต่ำทรามและกวนประสาทใส่ขนาดนี้มาก่อน

ชั่วครู่เจียวซือซือขอตัวไปทำธุระส่วนตัว นางเดินเลี่ยงไปทางพุ่มไม้ประดับที่ค่อนข้างมืด หวงจื่อเยียนไม่รอช้าเขาเดินปลีกตัวออกมาทันที

เจียวซือซือเดินฮัมเพลงเบา ๆ อย่างสะใจที่แกล้งคนอย่างหวงจื่อเยียนได้ แต่พอเลี้ยวตรงหัวมุมนางก็ชนเข้ากับอกแกร่งของใครบางคนอย่างจัง

"กรี๊ดดด!"

มือหนาตะปบเข้าที่ไหล่นางทันที 

"จะร้องหาอะไร กลัวคนเขาไม่รู้หรือไรว่าเจ้าแอบมานัดพบใครที่นี่"

"ท่านเสนาบดี ท่านมาเดินลับ ๆ ล่อ ๆ อะไรตรงนี้" 

เจียวซือซือสะบัดตัวออก 

"แล้วข้าก็ไม่ได้นัดใครทั้งนั้น อย่ามากล่าวหากันลอย ๆ ไร้หลักฐาน"

"เจ้ามันสตรีไร้ยางอาย" 

หวงจื่อเยียนต่อว่าเสียงสั่นด้วยความเดือดดาล

 "แลบลิ้นใส่ข้ากลางงานเลี้ยง เจ้าเอาสมองส่วนไหนคิด กิริยาเช่นนั้นข้าควรจะสั่งโบยเจ้าให้เข็ดหลาบ"

"ก็ท่านมองข้าเหมือนจะกินหัวก่อนนี่ ข้าก็แค่แสดงความจริงใจกลับไปเท่านั้นเอง"

ทั้งคู่เถียงกันหน้าดำหน้าแดงจนไม่ได้สังเกตว่าเดินหลุดออกมาในจุดที่มีแสงสว่าง และผู้คนในงานเริ่มหันมามองพอดิบพอดี ภาพที่เห็นคืออัครเสนาบดีหวงผู้สูงส่งยืนประชิดตัวกับเจียวซือซือในสภาพที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อยจากการชนเมื่อครู่ แถมฝ่ายชายยังจับไหล่นางไว้อย่างแนบแน่น

เสียงซุบซิบดังเกรียวกราวทันที

"นั่นใต้เท้าหวงกับคุณหนูเจียวนี่ ทำไมออกมาจากมุมมืดพร้อมกัน"

 "ดูท่าทางใต้เท้าจะโกรธมาก หรือว่าแอบทำอะไรกันเกินเลยแล้ว"

"นั่นสิ ถึงจะเป็นคู่หมั้นก็ควรรักษาเกียรติตัวเองบ้าง"

หวงจื่อเยียนเห็นสายตาคนรอบข้างก็ยิ่งหงุดหงิด เขาจำใจต้องจูงกึ่งลากข้อมือเจียวซือซือเดินกลับเข้างาน

 "หุบปากแล้วเดินตามข้ามาเงียบ ๆ ถ้าไม่อยากให้ชื่อเสียงที่ป่นปี้ของเจ้ามันเน่าเฟะไปมากกว่านี้"

เมื่อพ้นสายตาผู้คนมาได้เขาจึงส่งนางไปหาบิดาแล้วลากลับอย่างไม่สบอารมณ์ ใต้เท้าเจียวเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดีเข้าใจว่าบุตรสาวเหนื่อยจึงพานางกลับจวนในเวลาไล่เลี่ยกัน

เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่รถม้าของบิดาพ้นประตูเมืองออกไปทำงานอีกหน เจียวซือซือก็สลัดคราบกุลสตรีผู้อมทุกข์ทิ้งทันที นางเรียกชิงชิงมาพร้อมถือถุงเงินใบใหญ่

"ชิงชิง ไปเรียกรถม้ามา ข้าจะออกไป กอบกู้เศรษฐกิจเมืองหลวงในนามว่าที่ฮูหยินอัครเสนาบดี"

ตลอดทั้งวัน ชาวเมืองหลวงต่างแตกตื่นเมื่อเห็นคุณหนูเจียวเดินเข้าออกร้านแพรพรรณ ร้านเครื่องประดับ และร้านเครื่องเรือนล้ำค่า นางไม่ได้เลือกซื้อทีละชิ้น แต่ใช้วิธีกวาดไปทั้งชั้น

"ผ้าไหมลายนี้สีสวยดีนะ เอามาสิบม้วน อ้อ แจกันลายมังกรนั่นด้วย เอาไปส่งที่จวนข้าที"

 เจียวซือซือสั่งการเสียงดังพลางโปรยยิ้มหวาน

 "ส่วนเรื่องเงินไม่ต้องห่วง ให้ไปเก็บที่จวนอัครเสนาบดีหวง บอกว่านี่คือของใช้จำเป็นสำหรับงานแต่งที่ท่านเสนาบดีบอกว่าให้รอไปก่อน ข้าเลยต้องเตรียมตัวรอนานหน่อย ของมันเลยเยอะแบบนี้"

ชิงชิงเดินตามพลางปาดเหงื่อ 

"คุณหนูเจ้าคะ ค่าของพวกนี้รวมกันแล้วน่าจะเกือบหมื่นตำลึงทองเลยนะเจ้าคะ ใต้เท้าหวงจะฆ่าเราไหม"

"ไม่ฆ่าหรอก เขาบอกเองว่าข้าเป็น สิ่งของของเขา ของมันก็ต้องมีค่าดูแลแพงหน่อยสิ"

ตกดึก ณ กรมอาญา หวงจื่อเยียนกำลังขมวดคิ้วอ่านสำนวนคดีเคร่งเครียด ท่ามกลางกองใบแจ้งหนี้จากร้านค้าทั่วเมืองหลวงที่อี้เฝิงเพิ่งนำมาวางกองเป็นภูเขาเลากาบนโต๊ะ

"หมื่นตำลึงทอง นางเอาเงินไปทำอะไรนักหนา" 

หวงจื่อเยียนบดกรามจนขึ้นสันนูนพึมพำคนเดียว

"เรียนใต้เท้า คุณหนูเจียวส่งคนมาขอรับ" 

อี้เฝิงเดินเข้ามาพร้อมกล่องอาหารสามกล่อง

 "นางบอกว่าเห็นท่านทำงานหนัก จึงทำซุปบำรุงหัวใจมาให้ด้วยตัวเองขอรับ"

หวงจื่อเยียนชะงัก แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงเล็กน้อย

"หึ สุดท้ายก็ยังใช้วิธีเอาอกเอาใจแบบเดิม ๆ สินะ"

 เขาเปิดฝากล่องออกด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แต่แล้วคิ้วของเขาก็ต้องกระตุกกลิ่นที่ลอยขึ้นมาไม่ใช่กลิ่นโสมหรือไก่ตุ๋น แต่มันคือกลิ่นมะระขี้นกต้มเค็มผสมเครื่องยาจีนกลิ่นฉุนที่ดูดำมืดเป็นน้ำหมึก

"นางบอกว่า ท่านเสนาบดีเป็นคน ใจดำและปากเสีย เลยต้องใช้มะระดับพิษร้อนในใจ และใช้เครื่องยาจีนรสขมที่สุดเพื่อบำรุงปากท่านให้พูดจาหวาน ๆ บ้างขอรับ" 

อี้เฝิงรายงานตามที่เจียวซือซือสั่งมาเป๊ะ ๆ

หวงจื่อเยียนมองซุปที่ส่งกลิ่นประหลาดพลางหยิบช้อนขึ้นมาตักชิมเพียงนิดเดียว

รสชาติขมปี๋จนลิ้นชาผสมกับความเผ็ดร้อนของขิงแก่ทำเอาเสนาบดีผู้สูงศักดิ์ถึงกับหน้าเขียว

"เจียว...ซือ...ซือ!"

 เขาสำลักจนน้ำตาเล็ด คว้าน้ำชามาดื่มหมดกาในรวดเดียว

 "นางกล้าดีอย่างไรเอาของที่สุนัขยังไม่กินมาให้ข้า"

เขามองกองใบแจ้งหนี้สลับกับกล่องซุปสังหาร ความโกรธพุ่งทะยานจนอยากจะบุกไปที่จวนสกุลเจียวเดี๋ยวนั้น แต่พอคิดถึงใบหน้าทะเล้นตอนนางแลบลิ้นใส่เขาวันก่อน เขากลับหยุดมือลง

"อี้เฝิง จ่ายเงินตามใบแจ้งหนี้พวกนี้ไปให้หมด"

"หา ใต้เท้าจะยอมให้นางผลาญเงินแบบนี้จริง ๆ หรือขอรับ"

"จ่ายไป!"

 หวงจื่อเยียนตวาด

 "ข้าอยากรู้นักว่านางจะซื้อของได้นานแค่ไหน ส่วนซุปนี่ เอาไปทิ้ง ไม่ใช่เอาไปเก็บไว้ ข้าจะส่งของกำนัลกลับไปให้นางเป็นการตอบแทนพรุ่งนี้เช้า"

หวงจื่อเยียนกัดฟันกรอด แววตาเจ้าเล่ห์พราวระยับ

'ในเมื่อเจ้าอยากลองดีกับข้า ข้าก็จะทำให้เจ้ารู้ว่า การเป็นสิ่งของของหวงจื่อเยียน มันมีราคาทั้งทางกายและทางใจที่ต้องจ่ายคืนอย่างสาสม'