น้ำหอมสร้างมิตรภาพ

เมื่อพายุอารมณ์สงบลง บรรยากาศภายในจวนสกุลเจียวก็กลับคืนสู่ความเรียบง่ายอีกครั้ง หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่วังหลวงและเรื่องเป็นลมแดดจบลง เจียวกั๋วจงบิดาของเจียวซือซือก็เดินทางกลับมาจากต่างเมืองพอดี เมื่อทราบข่าวว่าบุตรสาวล้มพับไปต่อหน้าอัครเสนาบดี เขาก็รีบรุดมาดูอาการด้วยความห่วงใย

หลังจากหมอหลวงกำชับเรื่องการพักผ่อน เจียวซือซือก็ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในจวนของตนเอง นางได้รับการดูแลอย่างดีจนผิวพรรณที่เคยซีดเซียวกลับมาเปล่งปลั่งดังเดิม เย็นวันหนึ่ง ขณะที่กำลังร่วมโต๊ะอาหารกับบิดา บรรยากาศที่แสนจะอบอุ่นก็ถูกแทรกด้วยเรื่องที่นางรอคอย

"ซือซือ พ่อเห็นเจ้าตั้งใจสกัดน้ำหอมพวกนั้นทั้งวันทั้งคืน" 

เจียวกั๋วจงวางตะเกียบลงพลางมองบุตรสาวด้วยแววตาจริงจัง

 "พ่อจะอนุญาตให้เจ้าทำน้ำหอมต่อไปได้"

เจียวซือซือตาเป็นประกาย

 "จริงหรือเจ้าคะท่านพ่อ"

"แต่มีข้อแม้" 

ผู้เป็นบิดารีบขัด

 "เจ้าห้ามเปิดร้านค้าขาย ห้ามรับเงินทองจากใครทั้งสิ้น ตระกูลเจียวเราไม่เคยขัดสนถึงขนาดต้องให้ลูกสาวไปเป็นแม่ค้าให้เสื่อมเสียชื่อเสียง หากเจ้าอยากทำจงทำเพื่อแจกจ่ายให้แก่เหล่าฮูหยินหรือผู้หลักผู้ใหญ่ในวงสังคมเพื่อสร้างมิตรภาพเท่านั้น"

เจียวซือซือแม้อยากจะรวยทางลัดแค่ไหน แต่เมื่อเห็นหน้าตาเคร่งขรึมของบิดาก็ต้องจำใจพยักหน้ารับ

 "ก็ได้เจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าจะทำน้ำหอมเพื่อแจกจ่าย ให้ชื่อเสียงตระกูลเจียวขจรขจายไปพร้อมกับกลิ่นหอมเลยเจ้าค่ะ"

นางพูดเอาใจอย่างร่าเริงพลอยทำให้บิดามีสีหน้าสดชื่นขึ้นกว่าเดิม

ตั้งแต่วันนั้น เจียวซือซือก็เปลี่ยนกลยุทธ์ นางใช้ความเชี่ยวชาญปรุงน้ำหอมสูตรพิเศษขึ้นมาหลายกลิ่น ทั้งกลิ่นบุปผาสวรรค์ สำหรับฮูหยินผู้สูงวัย และกลิ่นเมฆาสดใส สำหรับคุณหนูวัยแรกแย้ม แต่ละกลิ่นนางล้วนตั้งชื่อเองตามจินตนาการที่สอดคล้องกับน้ำหอมของนาง

นางจัดส่งน้ำหอมขวดสวยพร้อมจดหมายไปให้บรรดาคนรู้จักและเหล่าคนดังในเมืองหลวงโดยไม่คิดเงินแม้แต่อีแปะเดียวผลลัพธ์กลับดีเกินคาด เมื่อน้ำหอมของนางกลายเป็นของที่หาซื้อไม่ได้ด้วยเงิน ยิ่งแจกฟรี ยิ่งทำให้คนในเมืองหลวงโหยหาและพากันยกย่องในความใจกว้างและความเก่งกาจของคุณหนูเจียว ชื่อเสียงที่เคยป่นปี้เริ่มถูกลบล้างด้วยคำชื่นชมว่านางคือกุลสตรีผู้มีพรสวรรค์และเปี่ยมด้วยเมตตา

ทางด้านหวงจื่อเยียนที่จวนอัครเสนาบดี เขานั่งมองขวดน้ำหอมเปล่า ๆ บนโต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก เมื่อทราบข่าวว่าเจียวซือซือเที่ยวแจกน้ำหอมให้คนนั้นคนนี้ไปทั่ว แต่กลับไม่มีส่งมาที่จวนเขาแม้แต่ขวดเดียว

"อี้เฝิง เจียวซือซือแจกน้ำหอมให้ฮูหยินกรมพิธีการด้วยงั้นหรือ"

"ขอรับใต้เท้า เห็นว่าฮูหยินท่านนั้นปลื้มใจมากจนชมเปาะว่าคุณหนูเจียวเป็นสตรีที่งามทั้งกายและใจ" 

อี้เฝิงรายงานพลางแอบลอบยิ้ม 

"คุณหนูแจกไปเกือบยี่สิบจวนแล้วขอรับ"

หวงจื่อเยียนขมวดคิ้ว

 "นางจงใจกวนประสาทข้า"

เขาเดินไปเดินมาในห้องด้วยความว้าวุ่นใจ ความจริงเขาควรจะดีใจที่นางไม่มาวุ่นวายและไม่ทำเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงคู่หมั้นแล้ว แต่การที่นางหมางเมินเขาอย่างสมบูรณ์แบบและทำตัวเป็นกุลสตรีผู้ใจบุญเยี่ยงนี้ กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

"ทำน้ำหอมแจกจ่ายงั้นหรือ หึ ข้าอยากรู้นักว่าถ้าข้าไปขอด้วยตัวเอง นางจะกล้าปฏิเสธว่าที่สามีอย่างข้าหรือไม่"

เมื่อบรรยากาศที่เคยคุกรุ่นในจวนเริ่มสงบลง เจียวซือซือก็ได้ใช้เวลาปรุงน้ำหอมอย่างเพลิดเพลินตามคำสั่งบิดา แต่ทว่าความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อสหายวัยเยาว์ผู้หายหน้าไปนานหกปีได้ปรากฏตัวขึ้นเพื่อสั่นคลอนความนิ่งเฉยของท่านอัครเสนาบดี

ท่ามกลางตลาดที่คนพลุกพล่าน เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้น 

"ซือซือ เจียวซือซือ"

ชายหนุ่มรูปร่างกำยำในชุดคุณชายที่ดูสะอาดสะอ้านวิ่งตรงเข้ามาหานางด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม โจวเหวินบุตรชายแม่ทัพแดนเหนือและมีศักดิ์เป็นหลานชายฮองเฮา เขาไปเรียนที่สำนักเขาไท่ซานตั้งแต่อายุสิบสองขวบ ยามนี้เขากลับมาในวัยสิบแปดปีอายุเท่ากับเจียวซือซือพอดี

"โจวเหวิน เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

 เจียวซือซือเบิกตาโตด้วยความดีใจ

"เพิ่งถึงเมืองหลวงเมื่อเช้านี้เอง ข้าคิดถึงเจ้าที่สุดเลยซือซือ ไปกินบะหมี่ร้านลุงหวังกันเถอะ ข้าฝันถึงรสชาตินั้นมาตลอดหกปี" 

โจวเหวินไม่พูดเปล่า เขาคว้าข้อมือเจียวซือซือเดินตรงไปยังร้านบะหมี่ทันทีตามประสาคนสนิทที่โตมาด้วยกัน

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังคีบบะหมี่คุยกันอย่างออกรส ที่โรงน้ำชาฝั่งตรงข้าม หวงจื่อเยียนนั่งจิบชาอยู่ริมหน้าต่างชั้นสอง เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านม่านตาที่เรียบเฉย ทว่านิ้วมือที่วนรอบขอบถ้วยชานั้นกลับกดแน่นจนเห็นรอยขาว

เขามองภาพเด็กหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่ดูสนิทสนมกันเกินขอบเขตด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาจำโจวเหวินได้ดีเพราะเป็นรุ่นน้องที่สนิท เคยเล่นด้วยกันตั้งแต่เขาอายุได้เจ็ดขวบ เด็กหนุ่มสายเลือดราชนิกุลที่มักจะตามต้อย ๆ อยู่หลังเจียวซือซือเสมอในตอนเด็ก

เมื่อทั้งคู่เดินออกจากร้านบะหมี่ หวงจื่อเยียนก็ยืนรออยู่หน้าร้านพอดีในมาดที่นิ่งสนิทดั่งรูปปั้น โจวเหวินเมื่อเห็นรุ่นพี่ที่เคารพก็ตาลุกวาว รีบเข้าไปคำนับอย่างนบนอบ

"พี่จื่อเยียน ไม่สิ ต้องเรียกอัครเสนาบดีหวง ข้าไม่คิดเลยว่าจะเจอท่านที่นี่" 

โจวเหวินทักทายอย่างร่าเริง ก่อนจะหันมาเกาะแขนเจียวซือซือพลางซบหน้าลงที่ไหล่ของนางเหมือนตอนเด็ก ๆ

 "ซือซือดูสิ ท่านเสนาบดีหวงยิ่งใหญ่ขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย ข้าอยู่ต่อหน้าแล้วดูตัวเล็กลงถนัดตา"

เจียวซือซือตัวแข็งทื่อ นางรู้สึกถึงรังสีความเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวหวงจื่อเยียน

 "โจวเหวิน ปล่อยแขนข้าก่อน คนมองเยอะแยะ"

"ทำไมล่ะ เมื่อก่อนข้าก็ซบเจ้าอย่างนี้ประจำ" 

โจวเหวินอ้อนอย่างเด็กหนุ่มคึกคะนอง ไม่ได้รู้เลยว่ากำลังเล่นกับไฟ

หวงจื่อเยียนปรายตามองแขนที่เกาะเกี่ยวกันอย่างเฉยชา ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

 "โจวเหวิน เจ้าไปอยู่ไกลถึงไท่ซานหกปี สำนักนั้นไม่ได้สอนเรื่องมารยาทระหว่างบุรุษและสตรีให้เจ้าเลยหรือ"

เขาหันมาหาเจียวซือซือ มุมปากยกยิ้มเย็นชา

 "ส่วนเจ้า คุณหนูเจียว ยามพ่อไม่อยู่ดูเหมือนเจ้าจะเปิดใจต้อนรับสหายเก่าได้รวดเร็วนักนะ ทั้งที่เมื่อก่อนเห็นวิ่งตามข้าจนรองเท้าสึก ไม่นึกเลยว่ายามนี้จะเปลี่ยนมาชอบเด็กหนุ่มท่าทางอ่อนแอเสียแล้ว"

โจวเหวินทำหน้าฉงนไม่เข้าใจสิ่งที่หวงจื่อเยียนต้องการสื่อสารมากนัก

 "พี่จื่อเยียนพูดอะไรน่ะ ข้ากับซือซือเราสนิทกันมานาน ท่านอย่าถือสานักเลย ไหน ๆ ก็เจอกันแล้ว ไปนั่งดื่มชากับข้าหน่อยเถอะ ข้ามีเรื่องเล่าจากไท่ซานเยอะเลย"

โจวเหวินลากทั้งคู่เข้าไปนั่งในโรงน้ำชาอย่างไม่คิดอะไร หวงจื่อเยียนจำใจต้องนั่งลงฝั่งตรงข้าม ส่วนเจียวซือซือนั่งตัวลีบอยู่ข้าง ๆ โจวเหวินที่ยังคงชวนคุยไม่หยุด

"ซือซือ กลิ่นตัวเจ้าหอมจังเลย ได้ยินมาว่าเจ้าทำน้ำหอมแจกจ่าย ข้าขอขวดหนึ่งได้หรือไม่"

 โจวเหวินขยับเข้าไปกระซิบข้างหูนาง

หวงจื่อเยียนวางถ้วยชาลงกระแทกโต๊ะเสียงดังจนน้ำชากระฉอกเลอะพื้นโต๊ะ

 "น้ำหอมนั่น นางแจกให้เฉพาะคนที่ควรได้รับ ถ้าเจ้าอยากได้ข้าจะสั่งคนไปส่งให้ที่จวนเจ้าเอง ไม่ต้องมารบกวนคุณหนูเจียว"

เจียวซือซือมองหน้าหวงจื่อเยียนที่ทำเป็นนิ่งแต่คำพูดประชดประชันทุกคำ นางจึงแกล้งคีบขนมส่งให้โจวเหวิน 

"กินขนมเถอะโจวเหวิน เจ้าเรียนหนักมานานคงจะหิว"

หวงจื่อเยียนจ้องมองขนมชิ้นนั้นคล้ายอยากจะใช้สายตาเผามันให้เป็นจุณ

 "ราชกิจบ้านเมืองวุ่นวายนัก ข้าไม่มีเวลามานั่งดูพวกเจ้าเล่นขายของกันหรอก โจวเหวิน พรุ่งนี้ไปรายงานตัวที่วังหลวง ฝ่าบาททรงมีราชการจะมอบหมายให้เจ้า อย่าได้มัวแต่เที่ยวเล่นจนเสียการงาน"

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นสะบัดชายเสื้อเดินจากไป ทิ้งให้โจวเหวินเกาหัวด้วยความงุนงง 

"ซือซือ พี่จื่อเยียนเขาดูหงุดหงิดอะไรเหรอ หรือว่าใบชาที่นี่รสชาติไม่ถูกปากเขา"

เจียวซือซือถอนหายใจยาวเอ่ยขึ้น

 "เขาไม่ได้หงุดหงิดเรื่องใบชาหรอก เขาหงุดหงิดที่สิ่งของอย่างข้า มีคนมาจับเล่นต่างหากล่ะ"

ยิ่งทำให้โจวเหวินไม่เข้าใจยกใหญ่

"ช่างเถอะ มา กินขนมกันดีกว่า"