5

“ท่านแม่ ขะ ข้าเจ็บเจ้าค่ะ” ใบหน้าที่งดงามแลดูบอบบางจนเหมือนจะแตกหักได้ทุกเมื่อซบไปที่ไหล่ของมารดา จางเหมยหลินประคองศีรษะของบุตรสาวที่กระเซอะกระเซิงเอาไว้ ในใจของผู้เป็นมารดาแสนเจ็บปวดที่บุตรสาวโดนทำร้ายร่างกายแถมยังทำอับอายต่อหน้าผู้คนมากมาย

มู่เจี้ยนหาวบุตรชายคนรองของใต้เท้ามู่กับจางเหมยหลินเมื่อเห็นน้องสาวถูกทำร้ายก็เดินเข้าไปประจันหน้ากับมู่หรันเฟิง เงื้อมือขึ้นต้องการจะตีอีกฝ่ายคืนแต่ถูกมารดาหยุดมือไว้

“เจี้ยนหาวเก็บมือของเจ้าซะ แล้วมาช่วยแม่ดูน้องสาว” ถึงแม้นางจะเอ่ยปากห้ามแต่ดวงตากลับแอบชำเลืองมองลูกเลี้ยงที่บังอาจทำลายวันสำคัญของบุตรสาวคนเดียวของนาง ในแววตามีแต่ความมาดร้ายที่คิดจะกำจัดบุตรสาวของคนที่นางเกลียดไปให้พ้นทาง ราวกับอยากจะฉีกร่างอีกฝ่ายทิ้งเสียเดี๋ยวนั้น จางเหมยหลินรีบเก็บสายตาทันทีเมื่อสามีเดินกลับเข้ามาในห้องโถงอีกครา

“มู่หรันเฟิงเจ้าทำอะไรของเจ้า” หลังจากเร่งฝีเท้าไปรั้งเหล่าขุนนางไม่สำเร็จมู่หย่งเซินก็หันกลับมาจัดการกับบุตรสาวคนโตแทน

การกระทำของคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลมู่ทำให้ทุกคนนิ่งอึ้ง เพราะไม่คิดว่านางจะกล้ากระทำเช่นนี้ต่อหน้าบรรดาขุนนางและธารกำนัล แม้แต่เหล่าฮูหยินที่ปกติจะพูดจาปากหวานก้นเปรี้ยวก็ยังมิสามารถเอ่ยวาจาจากการกระทำครั้งนี้ได้

“ข้าก็รู้ว่าเจ้านั้นอิจฉาริษยาน้อง แต่ถึงกลับทำลายพิธีที่สำคัญของน้องเจ้า จิตใจของเจ้ามันช่าง” ใต้เท้ามู่มองไปทางบุตรสาวคนโตแล้วถอนหายใจ “ทำอะไรไม่รู้จักคิด ไร้ยางอาย รู้หรือไม่ว่าคนทั่วทั้งเมืองหลวงเขาเรียกเจ้าว่าสตรีร้ายกาจ สตรีบ้ากันไปหมดแล้ว” ทั้งที่ถูกตำหนิแต่ใบหน้าของมู่หรันเฟิงกลับมิได้สลดลงเลยแม้แต่น้อย

“ใครกันแน่เจ้าคะท่านพ่อที่ไร้ยางอาย สินเดิมของแม่ข้านึกจะหยิบออกมาใช้ก็ได้เช่นนั้นหรือ แล้วงานครั้งนี้ในเมื่อใช้สินเดิมที่ได้จากตระกูลเฝิงของท่านแม่ ข้าที่เป็นหลานของตระกูลเฝิงก็มีสิทธิ์ที่จะทวงคืนมิใช่หรือเจ้าคะ!” เมื่อได้ยินวาจาของบุตรสาวที่เอ่ยออกมา ใต้เท้ามู่ก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดง ตวาดเสียงดังลั่นไปทั่วห้องโถง

“เจ้ามันลูกอกตัญญู พูดจาสามหาวกับบิดาของตนเองเช่นนี้ได้อย่างไร แถมยังทำร้ายร่างกายน้องสาวจนใบหน้านางบวมแดงขนาดนั้น ยังไม่นับการกระทำที่ไม่เหมาะสมต่อหน้าขุนนางทั้งหลาย ทำผิดมากมายขนาดนี้แล้วยังจะไม่สำนึกอีก เจ้านี่มัน...!” มือที่โกรธจนสั่นชี้ไปที่ใบหน้าของมู่หรันเฟิง ยิ่งเห็นบุตรสาวที่ตนรักร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจ ใต้เท้ามู่ก็ยิ่งชิงชังบุตรสาวคนโตมากขึ้น

“เฮอะ สำนึกหรือเจ้าค่ะ ใครกันแน่ที่ควรสำนึกมากกว่ากัน ที่อยู่มาได้มีเงินทองให้จับจ่ายฟุ่มเฟือยก็เพราะฮุบสินเดิมของมารดาข้า อย่านึกว่าข้าไม่รู้ว่าพวกท่านทำอะไรแม่ข้า ดีไม่ดี ที่ท่านแม่ข้าสิ้นใจอาจจะเป็นพวกท่านร่วมมือกันจัดการนางก็ได้” มู่หรันเฟิงเดินไปตรงหน้าสองแม่ลูกที่นั่งกอดกันอยู่บนพื้น นางอยากจะกระชากหน้ากากจอมปลอมที่สองแม่ลูกนี้สวมไว้นัก ให้คนทั่วทั้งเมืองหลวงได้รู้ว่าพวกนางเสแสร้งกันแค่ไหน

“ถ้าเจ้ากล้าลงมือกับท่านแม่กับน้องสาวข้า อย่าหาว่าข้าไม่เตือน” ดวงตาของมู่จื่อเหว่ยบุตรชายคนโตของจางเหมยหลินจ้องเขม็ง แต่มีหรือที่อีกฝ่ายจะกลัว ถ้านางกลัวคงไม่กล้าเข้าไปทำลายงานปักปิ่นของมู่หรันฮวา

“เป็นข้าที่ผิดเองที่ไม่คิดให้รอบคอบ ถึงอย่างไรมู่หรันฮวาก็เป็นน้องสาวของเจ้า อย่าได้ทำร้ายนางอีกเลย” จางเหมยหลินพูดไปพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาไป น้ำเสียงสั่นเครือเจือไปด้วยความรู้สึกผิด

“ท่านแม่เป็นข้าที่ไม่ดีเองเจ้าค่ะ ให้พี่สาวตีข้าให้พอใจเถิด” สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้ตัดพ้อก็ยิ่งทำให้อารมณ์ของใต้เท้ามู่ปะทุขึ้นจนหน้าแดงก่ำ หันไปจ้องบุตรสาวคนโตเขม็ง

“ปิ่นนี่ไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น เป็นข้าเองที่ยกให้น้องสาวของเจ้า!” เมื่อได้ฟังคำของบิดาในใจของนางเจ็บปวดรวดร้าวเกินทน นี่ท่านพ่อถึงกับกล้าเอาสินเดิมของมารดานางไปเอาอกเอาใจสองแม่ลูกชั้นต่ำ หัวใจของมู่หรันเฟิงเหมือนแตกเป็นเสี่ยง ๆ

ดวงตาของนางสั่นไหวระริก จ้องมองไปทางสองแม่ลูก “ปิ่นนี่เจ้าอยากได้นักใช่หรือไม่”

“ข้าไม่อยากได้เจ้าค่ะ” มู่หรันฮวาส่ายหน้า ใบหน้าซีดเผือดแววตามีความหวาดกลัว

“แต่ตอนนี้ข้าอยากให้เจ้าแล้ว ปิ่นชิ้นนี้หากเจ้าอยากได้นักก็เอาไป” มือเรียวที่กำปิ่นแน่นใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีหักปิ่นออกเป็นสองท่อน ก่อนจะโยนไปตรงหน้าอีกฝ่าย ปลายแหลมของปิ่นเฉียดใบหน้าของมู่หรันฮวาไปเพียงนิดเดียว ทำให้เกิดรอยข่วนมีเลือดไหลซึมออกมา

“ท่านแม่เลือด ใบหน้าของข้า กรี๊ด!” มือของนางสั่นระริกแตะไปโดนความแสบของแก้ม มีเลือดติดนิ้วมือของมู่หรันฮวาออกมา

“หรันฮวาลูกแม่!” จางเหมยหลินเองก็ตกใจ เป็นสตรีย่อมไม่ควรมีแผลเป็นไม่อย่างนั้นจะแต่งงานกับบุรุษที่ดีได้อย่างไร “พวกเจ้ารีบไปตามหมอมาให้คุณหนูรองเดี๋ยวนี้!” สาวใช้ต่างแตกตื่นรีบวิ่งออกจากจวนไปตามหมอ