6

มู่หย่งเซินมองบุตรสาวที่เขาจงเกลียดจงชัง ยิ่งเห็นบาดแผลของมู่หรันฮวาเขาก็ยิ่งชิงชังบุตรสาวคนโต คำพูดของมู่หรันเฟิงเหมือนกระตุ้นบาดแผลในใจของใต้เท้ามู่ ก็เพราะสินเดิมเหล่านี้เขาถึงต้องทำร้ายจิตใจคนรักที่รักกันมานานอย่างจางเหมยหลิน แม้มารดาของหรันเฟิงจะเป็นฮูหยินเอกแล้วอย่างไร คนที่เขารักก็ไม่ใช่ทั้งนางหรือแม้กระทั่งมารดาของนาง

“จับตัวนางเอาไว้” เสียงที่มีอำนาจตะโกนบอกบ่าวและสาวใช้ให้จับตัวมู่หรันเฟิงที่กำลังจะเดินออกจากห้องโถงไป

“สงสัยข้าจะใจดีกับเจ้าเกินไปแล้วหรันเฟิง พาคุณหนูใหญ่ไปที่ลานกลางบ้าน” สิ้นคำสั่งของผู้นำตระกูลมู่ทำให้ใบหน้าของจางเหมยหลินกระตุกยิ้มอย่างพอใจ เพราะนางรู้ดีว่าสามีของนางคิดจะทำสิ่งใด

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวคำครหาและมีผลกระทบต่อหน้าที่การงานของใต้เท้ามู่ พวกเขาคงจัดการมู่หรันเฟิงไปให้พ้นหน้านานแล้ว แต่ยามนี้ต่อให้นางจะถูกเฆี่ยนจนตายลงไปก็คงไม่มีใครสนใจ เพราะการกระทำที่ไร้หัวคิดของนางนั้นรับรู้กันไปทั่ว ถ้าวันนี้เขาลงโทษโบยนางก็คงจะไม่มีใครคิดติดใจอะไร

“พาข้ากลับเรือน” ฮูหยินเฒ่าที่ปกติจะสอดมือเข้ามายุ่งทุกเรื่องกลับมีท่าทีไม่สนใจ หญิงชราหลับตาลงแล้วลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า มือที่เหี่ยวย่นยกขึ้นเพื่อให้สาวใช้ประคองกลับเรือน

ไม่ใช่เพราะกลัวจะสงสารหรือเวทนาหลานสาวคนโตที่จะถูกทำโทษ บางทีคงถึงเวลาแล้วที่จะต้องจัดการตัวปัญหาใหญ่ในจวน นึกว่านางให้บุตรชายแต่งงานกับคนตระกูลเฝิงเพื่ออะไรกัน เพราะรู้อยู่แล้วว่าการแต่งกับบุตรสาวของขุนนางที่ตำแหน่งสูงกว่าย่อมปูเส้นทางขุนนางให้บุตรชายคนโตได้ ทรัพย์สินของตระกูลเฝิงก็มีมิใช่น้อย แค่ให้หย่งเซินแกล้งเทิดทูนในความรักมากเข้าหน่อยสตรีผู้นั้นก็ติดกับแผนของพวกนาง

“เจี้ยนหาว เจ้าพาน้องไปพักที่เรือน แม่จะไปดูท่านพ่อลงโทษนางเสียหน่อย” จางเหมยหลินชันเข่าลุกขึ้นยืน สีหน้าที่ดูมีความสุขและสะใจถูกแปรเปลี่ยนเป็นปกติก่อนจะก้าวเท้าเดินออกจากห้องโถงตรงไปที่ลานกลางบ้าน

แม้จะเสียดายที่ไม่ได้เห็นกับตาตัวเองว่าคนอวดดีเช่นมู่หรันเฟิงจะมีสีหน้าทรมานเช่นไร แต่มู่เจี้ยนหาวมั่นใจว่าครั้งนี้มารดาไม่มีทางปล่อยน้องสาวต่างมารดาไปแน่ “ไม่ต้องห่วง ท่านแม่จะต้องแก้แค้นให้เจ้าแน่” เขาประคองร่างของน้องสาวพากลับไปที่เรือนพร้อมกับบ่าวรับใช้ที่เดินตามหลัง

มู่จื่อเหว่ยอยากที่จะตามไปสมทบด้วย แต่ตอนนี้สหายของเขากำลังรออยู่ที่เหลาสุรา เมื่อไม่เห็นมีใครอยู่ที่ห้องโถงแล้วจื่อเหว่ยจึงตัดสินใจออกไปหาความสำราญนอกจวน

ที่ลานกลางบ้านมู่หรันเฟิงถูกสาวใช้สี่คนกดไว้กับไม้กระดาน เสียงร้องของคุณหนูใหญ่โวยวายจนแสบแก้วหู บ่าวที่เป็นคนของฮูหยินเอกกระทำรุนแรงจนผิวเนียนขึ้นเป็นรอยช้ำ

มุมปากของจางเหมยหลินยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นว่าครั้งนี้สามีของนางลงโทษได้เหมาะสมอย่างที่ใจต้องการ เพียงแต่แค่นี้ยังไม่เพียงพอสำหรับสิ่งที่มู่หรันเฟิงทำให้นางและบุตรสาวต้องอับอาย

 “จัดการให้ดี” จางเหมยหลินล้วงหยิบถุงเงินออกมาก่อนจะรั้งแขนแม่นมเผยส่งสายตาเป็นเชิงให้คุมบ่าวที่ตีให้ไม่ต้องยั้งมือก่อนจะเดินจากไป

“ตีแรงอีก นายท่านบอกว่าหากนางไม่เอ่ยขอโทษไม่ต้องหยุดมือ” เพราะเป็นคำสั่งของแม่นมเผยคนสนิทของฮูหยิน บ่าวที่ตีจึงเชื่อฟังคำสั่งโดยที่ไม่รู้ว่าคำพูดใดจริงคำพูดใดเท็จ

มู่หรันเฟิงเจ็บจนแทบจะกระอักเลือด นางปวดร้าวระบมไปทั้งตัว แผ่นหลังแสบร้อนจนแทบจะไร้ความรู้สึก แต่ยังไม่ปวดใจและเสียใจเท่ากับความลำเอียงของบิดา ลงโทษโบยเช่นนี้คงหวังจะฆ่าให้นางตายตกตามมารดาไป ในเมื่อบิดาเองก็ไม่รักนางชาตินี้นางขอสาปแช่งให้พวกเขาไม่ตายดี ในใจมู่หรันเฟิงตอนนี้มีแต่ความเคียดแค้น

“อึก” นางกัดฟันแน่นฝืนทนความเจ็บ ไม่เอ่ยคำขอโทษหรือความเห็นใจจากใคร แม้แต่น้ำตาก็ยังไม่มีไหลลงมาสักหยด มือของหรันเฟิงจิกเนื้อไม้จนเล็บแทบจะหลุด

“ตีเบาเช่นนี้หรือจะให้ข้าเดินไปบอกนายท่าน” เสียงของแม่นมเผยยังคอยกำกับบ่าวที่ตีอย่างใกล้ชิด นางเลี้ยงคุณหนูรองมาตั้งแต่เล็กแม้แต่แผลนิดเดียวก็ไม่เคยให้มี วันนี้คุณหนูใหญ่ก็ทำให้คุณหนูของนางใบหน้ามีรอยแผล จะไม่ให้นามบันดาลโทสะได้อย่างไร

สาวใช้คนสนิทของมู่หรันเฟิงก็ไม่ได้คิดจะเข้าช่วยเหลือ ทุกคนต่างมองนางด้วยสายตาเวทนา เรี่ยวแรงของหรันเฟิงเหลือน้อยลงไปทุกที ดวงตาที่เคยมีประกายความมั่นใจยามนี้เริ่มพร่าเลือน เปลือกตาที่หนักอึ้งฝืนความเจ็บต่อไปไม่ไหวจึงปิดลงอย่างช้า ๆ เสียงของไม้ที่กระทบแผ่นหลังยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

“คุณหนูใหญ่สลบไปแล้วขอรับแม่นมเผย” บ่าวที่เป็นคนลงมือเห็นคุณหนูใหญ่สลบไปก็เป็นกังวลกลัวความผิดที่โบยหนักมือไป แต่ก็ไม่สามารถขัดคำสั่งของนายท่านได้

“หยุดมือ พวกเจ้าพาคุณหนูใหญ่กลับไปรักษาที่เรือน ห้ามใครตามหมอมารักษานางทั้งนั้น” ถ้าใบหน้าของคุณหนูรองเป็นรอยแผลเป็น ถ้าอย่างนั้นคุณหนูใหญ่ก็จงมีรอยแผลเป็นไปทั่วทั้งหลังชั่วชีวิต