4

มู่หรันเฟิงยิ้มเยาะ หยิบโทรศัพท์เปิดอ่านข้อความในกลุ่มของมหาวิทยาลัย มีคลิปวิดีโอที่เพิ่งถูกส่งเข้ามา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคลิปวิดีโออะไร เป็นคลิประหว่างอาจารย์หม่ากับหลี่เหยาเหยาในห้องทดลองงานวิจัย

เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้นเป็นเธอเองที่ใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายไว้ แค่ให้เพื่อนสนิทช่วยเล็กน้อยหาคนที่ไว้ใจได้มาปล่อยคลิป หึ! งานวิจัยที่เธอเฝ้าอดหลับอดนอนทำมาทำไมถึงจะต้องยกให้คนอื่นง่าย ๆ ไม่นานในมหาลัยก็มีข่าวดังว่าอาจารย์หม่าผู้นี้ยังขโมยผลงานวิจัยของนักศึกษา ผู้คนต่างสาปแช่งและถุยน้ำลายใส่ สงสัยศาสตราจารย์คงเห็นข้อความที่เธอส่งให้แล้ว

“คุ้นหน้าอยู่นะคะแม่ แต่หนูจำใครไม่ค่อยได้หรอกค่ะ” ถ้าแม่รู้ว่าเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอจะเป็นยังไงนะ ดวงตาสวยมองไปที่หญิงวัยกลางคนกำลังนั่งดูข่าว ก็คงอาละวาดจนมหาวิทยาลัยแตก

คุณนายมู่ของเธอดุจะตาย ขนาดเพื่อนบ้านยังไม่มีใครกล้ายุ่ง มู่หรันเฟิงนั่งหัวเราะคิกคักนินทาแม่ตัวเองในใจ

“เอ๊ะ นั่นไม่ใช่เพื่อนของลูกที่เป็นดาราเหรอ ทำไมถึงออกข่าวว่าเสียชีวิต” เมื่อได้ยินคำพูดของผู้เป็นแม่ตะเกียบในมือร่วงหล่นทันที เสียงผู้ประกาศข่าวรายงานการเสียชีวิตของเสวี่ยเยว่ฮวา มู่หรันเฟิงนิ่งค้างไปทำอะไรไม่ถูก มือของเธอยังลอยค้างอยู่กลางอากาศ

“ดาราสาวเสวี่ยเยว่ฮวาได้เสียชีวิตลงแล้ว” หยาดน้ำใสกลิ้งหล่นลงมาที่ค้างแก้มโดยไม่รู้ตัว คำพูดของผู้ประกาศข่าวดังซ้ำ ๆ อยู่ในหัว ไม่จริง! มันต้องไม่ใช่เรื่องจริง มู่หรันฮวาคว้าโทรศัพท์แล้วรีบร้อนวิ่งออกไปนอกบ้าน

“นั่นลูกจะไปไหน”

“เดี๋ยวหนูมาค่ะแม่” จะต้องไปดูให้เห็นกับตา เธอไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าจะเกิดอะไรกับเพื่อนรักได้

ในใจของมู่หรันเฟิงเจ็บปวดเหมือนมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทง ตอนนี้ในสมองของเธอกำลังตีกันวุ่นวาย ถ้าไม่ใช่เรื่องจริงแล้วจะเป็นข่าวใหญ่ได้ยังไง แต่ยังไงเธอก็จะต้องไปหาเพื่อนให้ได้ ดวงตาที่พร่าเลือนไปด้วยน้ำตาพร้อมกับสติที่ไม่มั่นคง ทำให้มู่หรันเฟิงไม่ได้สังเกตสัญญาณไฟจราจรที่เปลี่ยนสี เมื่อมาอยู่กลางถนนก็ได้ยินเสียงล้อรถเบรกไปกับพื้นถนน ดวงไฟสว่างสาดส่องเข้ามาที่เธอใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ รู้ตัวอีกทีร่างหญิงสาวก็กระเด็นลอยออกไปไกล

เสียงผู้คนโดยรอบแตกตื่นกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น มองดูร่างของผู้หญิงคนหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ในมือกำโทรศัพท์ไว้แน่น หน้าจอสว่างวาบมีสายเรียกเข้าของใครบางคน

จวนตระกูลมู่จัดงานพิธีปักปิ่นให้กับบุตรสาวคนรองอย่างมู่หรันฮวา แต่งานกลับพังพินาศเมื่อบุตรสาวคนโตเข้ามาอาละวาดจนแขกที่มาร่วมงานขอตัวกลับกันแทบไม่ทัน พาผู้คนแตกตื่นหลีกหนีกันไปคนละทิศคนละทาง แม้ใต้เท้ามู่ต้องการจะรั้งตัวใต้เท้าทั้งหลายไว้แต่ก็ไม่มีใครอยากจะอยู่ร่วมงานต่อ จางเหมยหลินเองก็ไม่มีหน้ากล้าไปสู้ฮูหยินคนอื่นได้อีกไปพักใหญ่ พิธีปักปิ่นนี้กลายเป็นที่โจษจันให้ผู้คนล่ำลือกันไปทั่วทั้งเมืองหลวงภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป

ชื่อเสียงของมู่หรันเฟิงไม่นับว่ามีดีอะไร เป็นสตรีที่ทำตัวร้ายกาจ บางคนยังร่ำลือกันว่านางรู้อักษรเพียงไม่กี่ตัว แม้มารดาของหญิงสาวจะเป็นถึงบุตรสาวของผู้ตรวจการมณฑล ขุนนางขั้นสามที่ฮ่องเต้ทรงเลือกเอง แต่ยามนี้มารดาของหญิงสาวก็สิ้นไปนานแล้ว คนตระกูลมู่ล้วนไม่ดูดำดูดีนาง ปล่อยให้ทำตัวตามใจจนเกิดคำครหานินทา

เมื่อชื่อเสียงบุตรสาวไม่ดีก็พลอยทำให้ตระกูลต้องแปดเปื้อน ตระกูลมู่กลายเป็นที่ขบขันของคนทั้งเมืองหลวง ทำเอาใต้เท้ามู่แทบอยากจะกระอักเลือด เพราะเขาใช้เงินบางส่วนไปกับการเชื่อมความสัมพันธ์กับขุนนางตระกูลใหญ่ แต่ทุกสิ่งกับล้มลงตรงหน้าเพียงเพราะบุตรสาวตัวดีที่เหลวไหล

แต่ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดกลับยืนค้ำร่างเจ้าของงานที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนพื้น เห็นน้องสาวต่างมารดาเป็นเช่นนี้มู่หรันเฟิงก็เหยียดยิ้มอย่างสะใจ คนที่กล้าขโมยของนางสมควรโดนเช่นนี้

“ของที่ไม่ใช่ของเจ้า ทีหลังอย่าได้เสนอหน้ามาแตะต้อง” มู่หรันเฟิงมองดูสภาพที่ดูไม่ได้ของน้องสาวต่างมารดาด้วยความพึงพอใจ เมื่อถูกนางกระชากปิ่นปักผมที่เจ้าตัวบรรจงม้วนรวบเอาไว้อย่างสวยงามเพื่อวันสำคัญ

แก้มข้างซ้ายของมู่หรันฮวาแดงเป็นรอยมือ ใบหน้าปูดบวมจากฝ่ามือของพี่สาวร่วมสายเลือดที่พุ่งเข้ามาตบนางที่กำลังทำพิธีปักปิ่น

จางเหมยหลินที่เห็นบุตรสาวตนเองโดนรังแกก็เร่งเข้าไปขวางด้านหน้าบุตรสาวเอาไว้ ในอดีตนางเป็นคนรักของท่านพี่ แต่ก็ถูกพรากคนรักไปเพียงเพราะภูมิหลังมารดาของมู่หรันเฟิงยิ่งใหญ่กว่า เมื่อเฝิงฮูหยินสิ้นใจท่านพี่ถึงได้เลื่อนขั้นอนุอย่างนางขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก ในเมื่อวันที่รอคอยมาถึงนางคงไม่ปล่อยให้ลูกเลี้ยงชูคอเป็นหงส์ไปได้นานหรอก