LOGIN
‘ประจบเอาใจเก่งไม่มีใครเกิน’ ไม่รู้ว่าเธอเรียนการแสดงมาจากที่ไหน ต่อหน้าแม่เขาทำตัวใสซื่อไร้เดียงสา ทว่าลับหลังนั้นกลับร้ายกาจจนเขาไม่อาจคาดคิด
“นี่แม่ไม่คิดจะทักทายผมบ้างหน่อยเหรอครับ” เมื่อเห็นมารดาหลงใหลได้ปลื้มกับคนตัวเล็ก อันธพาลอย่างเขาจะทำอะไรได้นอกจากจิกกัดเธอ
“แกน่ะฉันเจอหน้าทุกวันจนเบื่อ ส่วนหนูพิมพ์นานๆ ถึงเจอน้อง จะอิจฉาอะไรเมียนักหนา” ใบหน้าหวานร้อนผ่าวเมื่อได้ยินคำว่า ‘เมีย’ อยากปฏิเสธก็ทำไม่ได้เพราะตอนนี้อยู่ในสถานะนั้นจริงๆ
“ครับหลงกันเข้าไป”
“มาทานข้าวกันดีกว่าลูก” หน้าหล่อขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นมารดาเมินเฉย แต่รู้ดีว่าโวยวายไปก็เท่านั้น ท่านฟังเขาที่ไหนทุกวันนี้พูดอะไรไปเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาตลอด
“เจ้าวินไม่ได้ดื้ออะไรกับหนูใช่มั้ยลูก”
“ค่ะ พี่วินดีกับพิมพ์มาก” ยังสวมหน้ากากคนดีเหมือนเคย ลูกรักคุณนายลดาปั้นหน้ายิ้มราวกับมีความสุขที่ได้วิวาห์กับเขา
“ถ้าลูกชายแม่ดื้อกับหนูบอกแม่นะ เดี๋ยวแม่จัดการไอ้ตัวดีนี่เอง” ท่านว่าพลางเสนอตัว
“เอ๊ะ! แม่เห็นผมเป็นคนยังไงครับ”
“เป็นยังไงแกรู้ตัวเองดีที่สุด” สายตามารดามองเขาราวกับมีความผิด เล่นเอาคนที่มีชนักติดหลังหันไปมองจ้องพิมพ์พลอยเขม่นเหมือนกับกลัวว่าเธอจะฟ้องอะไรออกไป
“แม่ครับ…”
“อย่ามองน้องแบบนั้น”
“คุณแม่สบายใจเถอะค่ะ พี่วินน่ารักกับพิมพ์มาก ไม่ได้ดื้ออะไรเลย” กลายเป็นพิมพ์พลอยที่ต้องออกตัวห้ามทัพ ก่อนเรื่องทุกอย่างจะเลยเถิดไปมากกว่านี้
“เหรอจ๊ะ งั้นแม่เชื่อหนูนะ” นาวินอยากกลอกตาเป็นวงกลมทีกับลูกในไส้นั้นจับผิดแทบตาย แต่คนที่ครองตำแหน่งลูกรักพูดอะไรดูง่ายดายไปหมด
ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้สินะ เข้าหาผู้ใหญ่ใส่หน้ากากจอมปลอมเก่งไม่มีใครเกิน
“รินย้ายออกจากคอนโดฯ หนูไปอยู่บ้านแล้วใช่มั้ยจ๊ะ”
“ค่ะ คุณแม่กลับไปอยู่กับคุณพ่อแล้ว” พิมพ์พลอยเลือกที่จะไม่อธิบายอะไร เพราะรู้ว่าลดาเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดของครอบครัวเธอดี
“รินคงเหงาแย่ยังไงหนูกับรินมาค้างที่นี่ได้บ่อยๆ นะ แม่อนุญาต” คิ้วหนาขมวดขึ้นข้างหนึ่ง ไม่เข้าใจว่ามารดาจะเอาใจอะไรหญิงสาวนักหนา
พิมพ์พลอยสัมผัสถึงความไม่พอใจผ่านสายตา จะให้เธอไม่รู้ตัวได้อย่างไรเมื่อเขาเล่นนั่งกดดันราวกับไม่พอใจโดยการจ้องกันไม่กะพริบ
“แต่พิมพ์ว่า…”
“หนูเป็นเมียตาวินก็เหมือนเป็นคนในครอบครัวแม่ ส่วนรินก็เพื่อนสนิทไม่มีอะไรที่จะต้องเกรงใจ” เหมือนโดนต้อนให้จนมุมด้วยความเกรงใจจึงจำเป็นต้องพยักหน้ารับคำไป
“ค่ะ ไว้พิมพ์จะชวนคุณแม่มาค้างที่นี่นะคะ”
“หึ…ไม่ต้องพูดเอาใจแม่ขนาดนั้นก็ได้ กลัวท่านจะไม่รักเธอมากขึ้นหรือไง” น่าขันเหลือเกินที่คนซึ่งมีอคติบดบังยังคงคิดลบอยู่วันยังค่ำ ช่างเถอะเธอจะปล่อยให้มันผ่านไปไม่อยากไปให้ค่าอะไรกับนาวิน
“ไม่แซะเมียสักวันจะนอนไม่หลับรึไงฮะ!” ลดาทนท่าทีจองหองของลูกชายตัวดีไม่ไหว ท่านโต้กลับด้วยเสียงแข็งกร้าว ถ้าวันหนึ่งหลงรักพิมพ์พลอยขึ้นมาจะหัวเราะให้ฟันร่วง
“ผมพูดความจริง”
“ตามใจแก หนูพิมพ์อย่าไปสนใจคนพาลแถวนี้เลย แม่จัดห้องไว้ให้หนูแล้วคืนนี้หนูกับไอ้ตัวดีนอนค้างกับแม่ที่นี่นะ”
“อะไรนะครับ!”
“คุณแม่คะ…” ทั้งคู่เอ่ยขึ้นมาพร้อมมองหน้ากันโดยฉับพลัน
“อย่าปฏิเสธแม่เลยนะ” ดวงตากลมโตเหลือบมองท่านอย่างระอา ใช่ว่าจะไม่รู้ทันแผนการ มารดาต้องการให้เขาใกล้ชิดกับพิมพ์พลอย เพราะกลัวว่าจะไปเถลไถลที่ไหนอีก
“แต่พิมพ์ว่าวันนี้คงไม่…”
“แม่ไม่อยากได้ยินคำปฏิเสธจากปากหนูนะ” ถ้าหากรับปากไปชายหนุ่มจะไม่ชอบใจ ทว่าเห็นสายตากดดันของลดายิ่งทำให้เธอหนักใจ
คงปฏิเสธไม่ได้…ในเมื่อท่านดีกับครอบครัวเธอขนาดนี้
“ค่ะ พิมพ์ตามใจคุณแม่” มือลูบศีรษะหญิงสาวเมื่อได้ยินคำตอบตกลง พิมพ์พลอยได้แต่ยิ้มรับความเอ็นดูของท่าน
แต่ในใจก็ไม่วายคิดถึงคนช่างหาเรื่อง คืนนี้ต้องคอยรับมือความร้ายกาจอะไรของเขาอีก แค่นี้ก็อึดอัดจะแย่แล้ว
…ในเมื่อไม่ได้ทำความผิดไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องหนีหน้า คงไม่มีอะไรเลวร้ายไปมากกว่าการตกเป็นเหยื่อเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาอีกแล้ว “ได้ยินมาว่าคุณพิมพ์แย่งคุณวินมาจากน้องพีชจริงรึเปล่าคะ” “พิมพ์กับพี่วินรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กนะคะ ไม่มีประโยชน์อะไรที่ต้องแย่งใครเขามา งานแต่งของเราเกิดจากความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย” ปั้นหน้ายิ้มโกหกอย่างแนบเนียน ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปล่อยระเบิดโยนขี้ให้อีกฝ่าย เลือกตอบแบบฉลาดเป็นกลางดีกว่ารู้ว่าพิชชาแฟนคลับเยอะขนาดไหน ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงเป็นเป้านิ่ง “เหรอคะ แต่เห็นคุณวินกับคุณพีชมีความสัมพันธ์กันมาตลอดหลายปีจนใครต่างคิดว่าอีกไม่นานคงมีข่าวดี ถ้าไม่แย่งแล้วทำไมถึงมาแต่งงานกับคุณพิมพ์ได้” สายตาปะทะมองตรงมาราวเหยียดหยาม คงเป็นฝ่ายพิชชาสินะ หรืออยากส่งใครมาปั่นหัวกันอีกรู้ดีว่าเหตุการณ์ทั้งหมดวันนี้เกิดขึ้นเพราะใคร “พิมพ์ไม่ขอเอ่ยถึงบุคคลที่สามนะคะ ขอตอบแค่เรื่องของตัวเองก็พอ” “จะบ่ายเบี่ยงคำถามเหรอคะ หรือแก้ตัวไม่ออก” “พิมพ์ขอย้ำอีกครั้งนะคะขอไม่พูดถึงคนอื
ติ๊ง! ติ๊ง! [สาดหวานไม่หยุดนางเอกซุป’สตาร์ พ ควงหนุ่มหล่อเจ้าของหัวใจ นักธุรกิจ น สวีทไม่แคร์ข่าวฉาวแอบซุกเมีย!] #ใต้ทะเลหวาน #ใต้สวีทไม่แคร์เมีย เสียงแจ้งเตือนจากข้อความแบบแนบลิงค์ข่าวถูกส่งเข้ามากระแทกสายตาราวต้องการตอกย้ำรื้อฟื้น ไม่ต้องบอกว่ามันมาจากใครก็มีอยู่คนเดียวแหละที่ทำตัวไม่หวังดี …พิชชาไง ไม่เห็นต้องเดาให้ยาก คลี่ยิ้มหวานปั้นราวกับไม่สะทกสะท้านต่อไปทั้งที่ในใจเจ็บปวดแทบแย่ วันนี้ก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนแค่ไหนกว่าจะมาร่วมงานได้ พิมพ์พลอยเกลียดสายตาทุกคนที่มองเธอราวกับว่าสงสารหรือแอบสะใจอันนี้ไม่แน่ใจใจ ทีมพิชชามีอยู่ไม่น้อย หลายคนเข้าใจว่าหล่อนศึกษาดูใจกับนาวินมานาน ส่วนเธอเป็นเพียงแค่ความเหมาะสมที่สองครอบครัวเห็นชอบ …ไม่เคยมีตัวตนอยู่ในหัวใจเขาแต่เป็นเพราะแคร์ความรู้สึกลูกค้าจนอยากทำ หน้าที่มืออาชีพให้ดีที่สุด จึงเลือกเมินเฉยใส่กระแสข่าวระหว่างสามีตนเองและสาวอื่นซึ่งถูกตีแผ่ตั้งแต่ช่วงค่ำของเมื่อคืน …เลือกวันได้เหมาะเจาะพอดีราวกับตั้งใจ ไม่แน่ใจว่ารู้หรือไม่ว่าวันนี้มีอีเว้นท์สำคัญ
“คงงั้นก็เห็นควงกันตั้งหลายปี” ต่อให้ไม่มีคำตอบแต่ทุกคนก็พอจะมองออกว่าใครแน่ที่ได้รับความสนใจจากนาวินในฐานะ ‘คนพิเศษ’ เสียงนินทาเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่สนใจว่าร่างเล็กของหญิงสาวที่อยู่ในหัวข้อสนทนานั้นนั่งอยู่ไม่ไกลกัน “อย่าสนใจแค่พวกปากมาก!” วาริธรรู้ว่านัยน์ตาหวานแอบสั่นไหวเมื่อได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจึงโพล่งขึ้นมาตามภาษาคนใจร้อน “ขอบคุณนะคะ” รับน้ำเปล่าจากเขาพลางยิ้มอ่อนโยนให้ “ถ้าไม่ไหวขึ้นไปพักก่อนก็ได้เดี๋ยวผมไปส่ง” “ตะ…แต่คุณ” “ไม่ถ่ายต่อหรอกเชื่อผม นางเอกเล่นขึ้นห้องไปขนาดนั้น” ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้หน้ากากแสนสดใสพยายามคิดถึงใจผู้อื่นนั้นมันเจ็บปวดขนาดไหน แม้ฝืนยิ้มแต่ก็รู้ดีว่าใจจริงแอบอิจฉาอยู่ ภาพนาวินกระโดดพุ่งตัวลงไปช่วยพิชชาอย่างไม่ลังเลยังอยู่สลักลึกฝังอยู่ในความทรงจำ มันคงเป็นอย่างที่ทุกคนพูดกันแม้จะเข้มแข็งแค่ไหน พยายามสั่งใจว่าให้เมินเฉยเพียงใดแต่การกระทำที่ทำราวกับพิชชาคือคนพิเศษ เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมามันเหมือนเอามีดกรีดลงในบาดแผลที่เคยหายแล้วอีกครั้ง สิ่งนี้กำลังย้ำเตือน
“เดี๋ยว!” พิชชาไม่นิ่งเฉยวางมาดได้อีกต่อไป พิมพ์พลอยมีเหตุผลราวกับเป็นคนละคน ไม่เหลือเคล้าเด็กสาวที่ปล่อยให้หล่อนปั่นประสาทจนสนุกมือ “ปล่อย” ปากว่าพลางหันไปมองรอบกลายนี่นางเอกสาวไม่อายทีมงานนับสิบชีวิตบ้างหรือไง อยากทำอะไรก็ทำตามภาษาคนเจ้าอารมณ์ รู้แหละว่าคนอื่นไม่ได้ใส่ใจอะไรพวกเธอขนาดนั้นเพราะมัวแต่วุ่นวายกับการเซตฉากอยู่แต่อย่างน้อยขอแค่ความเป็นมืออาชีพไม่ได้เหรอ …พิมพ์พลอยไม่อยากให้งานวันนี้มันพัง “อยากให้คนอื่นรู้ใช่มั้ยว่าที่จริงแล้วเป็นคนยังไง” เลิกคิ้วย้อนถามทั้งที่รู้สึกเจ็บจากแรงบีบยังต้นแขน พิชชาจิกเล็บยาวลงไปยังเนื้อขาวราวกับไม่คิดสงสาร หล่อนระบายความเคียดแค้นลงไปในนั้นทั้งหมด“ไม่อายรึไง” “มั่นใจอะไรในตัวเองมาก งั้นต้องกล้าพิสูจน์รึเปล่าว่าสุดท้ายวินจะเลือกใคร” “ไม่มีความจำเป็นที่พิมพ์ต้องทำอย่างนั้น” เม้มปากแน่นขืนตัวออกห่างสุดฤทธิ์ “แต่ฉันอยาก” นัยน์ตาหวานเอ่ยเสียงราบเรียบ “และเธอต้องทำต้องทำตาม!” ดึงร่างบางเดินตามไปสุดแรง พิมพ์พลอยหายใจติดขัดฉับพลันเมื่อถูกคนซึ่งเหมือนมีกำลังมากกว่าลากไ
หลังจากสงครามรักในอ่างซึ่งกินเวลานานนับชั่วโมงจบลง นาวินรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บัดนี้นั่งจิบไวน์อยู่ยังโซฟาซึ่งตั้งอยู่กลางห้องนั่งเล่น [ว่าไงไอ้เสือ] เสียงกวนบาทาดังเล็ดลอดจากเครื่องมือสื่อสารหลังจากที่เพื่อนตัวดีรับสาย ‘เทวา’ เริ่มป่วนเขาตั้งแต่เช้าตรู่สินะ [มีเรื่องให้ช่วย] [ห้ะ!...คนอย่างมึงมีอะไรให้กูช่วย] หัวเราะในลำคอเจ้าพ่ออย่างมันนั้นแหละซึ่งจะช่วยหาคำตอบในสิ่งที่เขาสงสัย [อยากให้สืบเรื่องคน] เลือกจะบอกความต้องการตรงไปตรงมาไม่อ้อมคอม [หืม ใครกระตุกหนวดเสือ] เป็นที่ล่วงรู้กันว่านาวินยามโมโหน่ากลัวแค่ไหน รอยยิ้มหวานฉาบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรสามารถแปรเปลี่ยนได้เพียวชั่วพริบตา [เมียกู] [คุณพิมพ์?] ย้อนถามเสียงสูง [เออ! กูจะให้มึงช่วยสืบประวัติเมียกู] รำคาญจะเซ้าซี้อะไรให้มากความ พอให้ทำอะไรก็ทำสิวะที่มันเดือดร้อนขอความช่วยเหลือ แม้กระทั่งเรื่องส่วนตัวเขายังไม่เห็นสงสัย …จัดการให้แล้วก็ถือว่าทุกอย่างจบ [ทำไม เมียมึงนอกใจเหรอว่ะ] [ไอ้สัส
“ฝันดีนะ” กระซิบบางเบาข้างหูเล็กก่อนจูบซับยังหน้าผากมนอีกครั้ง จึงตัดสินใจเบี่ยงเรียวเท้าเพื่อออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอกระเงียบ …อย่างน้อยบุหรี่สักม้วนคงช่วยเขาได้ดีว่าพร้อมถอยกายเปิดประตูระเบียงออกไปเพื่อระบายอารมณ์ส่วนลึกภายในจิตใจ ทว่าอีกด้านหนึ่งกลับคิดไม่ตกเลยว่าเพราะเหตุผลอะไรผู้หญิงของเขาถึงต้องเผชิญเหตุการณ์เลวร้ายแบบนี้ด้วยมือหนาฝั่งที่ไม่ได้ถือปลายบุหรี่กำราวระเบียงแน่นจนแทบเห็นเส้นเลือด กัดฟันกร่อนคล้ายยับยั้งความโกรธไว้ปล่อยลมหายใจดื่มด่ำกับความข่มของกลิ่นบุหรี่[หาเบอร์ผู้จัดการพีชมาให้ฉันด้วย] ดับมันด้วยปลายเท้าอย่างที่ชอบทำก่อนเลือกกดส่งข้อความให้เพื่อนสนิทซึ่งมีคอนเนคชั่นพอสมควรติ๊ง! ไม่ถึงห้านาทีปลายทางตอบกลับมาด้วยหมายเลขซึ่งเขาต้องการอยู่แล้ว ชายหนุ่มคลี่ยิ้มร้ายก่อนเลือกกดโทรหาหล่อนไม่รอช้าสักนาทีเดียว หัวใจมันร้อนรุ่มเหมือนไฟใกล้ถูกแผดเผาทั้งเป็นต้องมีคนชดใช้ ภาพภรรยานอนจมความเจ็บปวดยังติดตาอยู่เลย เพียงแค่นี้นาวินก็พร้อมจะทำทุกอย่างแม้กระทั่งวิธีเลวๆ เพื่อสั่งสอนไอ้สารเลวมันบังอาจกล้ามายุ่งกับคนของเขา พิมพ์พลอยเป็นสมบัติของซาตานหนุ่มเพียงผู้เดียว มีแค่เขาเท่า
ห้องทำงานของประธานหนุ่มบัดนี้เต็มไปด้วยกองเอกสารมากมาย เขามักเข้ามาเคลียร์งานที่ธนาคารพงพิพัฒน์ซึ่งคือธุรกิจของครอบครัวในช่วงเช้า แต่ก็ไม่วายแบ่งเวลาบางส่วนตอนบ่ายเพื่อเข้าไปดูแลโชว์รูมรถยนต์ซึ่งเป็นธุรกิจที่ตนเองชื่นชอบ“สวัสดีครับ ไอ้เจ้าบ่าวป้ายแดง” เสียงทักทายกวนอวัยวะเบื้องล่างดังขึ้นมาฉับพลัน
แสงสว่างจากพระอาทิตย์บนฟากฟ้าไม่อาจปลุกชายหนุ่มผู้นอนหลับใหลในห้วงนิทราให้เปิดเปลือกตาตื่นขึ้นมารับแสงอรุณ แตกต่างจากร่างบางซึ่งเริ่มลืมตาพร่าเพื่อความสดใสของวันใหม่ตั้งแต่เด็กเธอมักคอยช่วยเหลือมารดาเข้าครัวในช่วงเช้าอยู่เป็นประจำนั่นจึงทำให้ตื่นเร็วจนเป็นกลายนิสัยวันนี้ก็เช่นกันคนตัวเล็กขยับกายล
ปัง!พิมพ์พลอยเผลอมองไปยังต้นเสียงดัง ประตูบานใหญ่ถูกปิดลงด้วยแรงสนั่นตามอารมณ์ของผู้ใช้งาน นาวินออกไปแล้วเขาทิ้งเธอไว้ยังห้องหอคนเดียวตั้งแต่ค่ำคืนแรกของวันวิวาห์ เจ้าสาวคนสวยถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า ชายหนุ่มคงไปหาผู้หญิงที่เขารักซึ่งนั่นก็คือ ‘พิชชา พลากร’ พี่สาวต่างเลือดลูกสาวเพียงคนเดียวของเม
เรือนไทยหลังงามถูกแต่งเติมด้วยดอกไม้หลากสีให้เหมาะสมกับพิธีอันเป็นมงคล ใบหน้าหวานหยดย้อยแย้มยิ้มสวยพยายามปั้นหน้าให้มีความสุขที่สุด แตกต่างจากฝ่ายชายซึ่งดูเคร่งขรึมไม่ปรากฏร่องรอยแห่งความยินดีเพราะงานแต่งครั้งนี้มาพร้อมเงื่อนไขบีบบังคับหัวใจอันเฮงซวย“ยิ้มหน่อยสิคะ”‘พิมพ์พลอย’ กระซิบแผ่วเบาข้างร่า







