เปิดใจ

"รันเวย์" รินลดาเอ่ยเรียกชื่อของชายหนุ่มที่พึ่งจะเดินเข้ามาเอ่ยทักเธอ

"รถรุ่นใหม่ชื่อรุ่นอะไรนะ" รันเวย์เอ่ยถามพร้อมทั้งมองดูรินลดาตั้งแต่หัวจรดเท้าเพราะวันนี้เธอสวยมากๆ จริงๆ

ร่างบางวันนี้เธอแต่งตัวด้วยชุดเดรสเกาะอกกระโปรงยาวดูเรียบหรูสีเหลืองดำและมีเข็มกัดของแบรนด์ที่เธอมาทำงงานด้วยติดที่อกผมยาวสลวยถูกดัดลอนให้ดูสวยขึ้นบวกกับการแต่งหน้าที่จัดเต็มกว่าทุกวันมันยิ่งทำให้ดูสวยสง่าและน่าหลงไหลมากขึ้น

"Porxxx 777" รินลดาเอ่ยตอบรันเวย์อย่างหน้าเหนื่อยๆ ไม่ได้ใส่ใจอะไรและไม่คิดว่าเขาจะซื้อเพราะคิดว่าเขาคงมาหาเรื่องคุยกับเธอเหมือนกับคนอื่นๆ

"ฉันจองคันนั้นอัพสเปกแพงที่สุดทั้งคันเปลี่ยนสีเป็นสีที่แพงที่สุดด้วย"

"หะ!! " รินลดาและนิสาเอ่ยออกมาพร้อมกันอย่างตกใจในสิ่งที่รันเวย์เอ่ยเพราะว่าที่เขาพูดมานั้นราคาไม่ใช่น้อยๆ เลย

"นี่นายพูดจริงพูดเล่น" รินลดาเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าตกใจเพราะถ้าเขาพูดจริงๆ ไม่ได้แกล้งเธอเล่นแค่เธอขายให้เขาได้คันเดียวก็แทบจะได้เปอร์เซ็นเท่ากับคันทั่วไปเป็นสิบคันเลย

"พูดจริงสิฉันจะโกหกทำไม" รันเวย์เอ่ยพร้อมกับดึงสัญญาในมือของรินลดามาดูอย่างถือวิสาสะ

"สุดยอดเลยรินแบบนี้เธอได้เปอร์มากกว่าฉันที่ขายรถได้ 2 คันอีกไม่สิตอนนี้เธอน่าจะได้เปอร์เซ็นเยอะกว่าทุกคนแน่ๆ " นิสาเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นรินลดา

"จะไปทำสัญญาเลยไหม" รันเวย์เอ่ยและมองมายังรินลดาที่ยืนทำหน้าช็อคอยู่

"ไปสิ นายนั่งตรงนี้ก็ได้" รินลดาเอ่ยพร้อมกับเดินนำรันเวย์ไปนั่งยังโต๊ะภายในบูธก่อนที่เธอจะเริ่มอธิบายรายละเอียดอื่นๆ ให้รันเวย์โดยที่มีเจ้าหน้าที่ของ Porxxx อยู่ด้วยคอยช่วยเธอและให้คำแนะนำ

"ทั้งหมด 57 ล้าน รถได้ปีหน้ายังไงจะให้ทางพี่เจ้าหน้าที่ติดต่อไปอีกที" รินลดาเอ่ย

"ได้ไม่มีปัญหา"

"ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสะดวกจ่ายเงินจอง 10% ช่องทางไหนคะ" พี่เจ้าหน้าที่ของ Porxxx เอ่ยกับรันเวย์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มดีใจ

"บัตรครับ" รันเวย์เอ่ยพร้อมกับยื่นบัตรแบล็คการ์ดสีดำให้กับพี่เจ้าหน้าที่ไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ขอบคุณค่ะรอสักครู่นะคะ" พี่เจ้าหน้าที่รับบัตรของรันเวย์ก่อนจะรีบเดินออกไป

"วันนี้เธอกับหอกี่โมง"

" 4 ทุ่มแหละงานเลิก" รินลดาเอ่ย

"ฉันไปส่งเธอได้ไหม"

"....."

"มันดึกฉันกลัวเธอพวกโรคจิตอีก" รันเวย์ที่เห็นท่าทีของรินลดาว่าคงจะปฏิเสธเขาแน่เลยรีบเอ่ยเรื่องเหตุการณ์เมื่อคืนไปทันทีก่อนที่เธอจะได้เอ่ยตอบอะไร

"ก็ได้" รินลดาที่ตอนแรกจะปฏิเสธเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนเธอก็กับกลัวขึ้นมาอีกครั้งจึงตอบตกลงไป

"มาแล้วค่ะ" ไม่นานนักพี่เจ้าหน้าที่ของ Posxxx เดินมาเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งยื่นบัตรคืนให้รันเวย์พร้อมกับเอกสารให้แก่เขา

เวลา 22.00 น.

เมื่อถึงเวลาจบงานทุกคนต่างพากันแยกย้ายกันกลับที่พักรวมถึงรินลดาที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์ขายาวและรองเท้าผ้าใบสบายๆ แทน

"ปวดขาชะมัด" รินลดาบ่นออกมากับตัวเองก่อนจะกำลังเดินไปยังที่รอเรียกรถ

"ริน" รันเวย์ที่เห็นร่างบางเดินผ่านตนไปก็เอ่ยเรียกทันทีทำให้ร่างบางชะงัดและหันกลับมามองทางเขา

"ยังไม่กลับหรอ? " รินลดาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงยืนรอเธออยู่ที่รถของเขาเพราะเธอเองก็ลืมไปแล้วว่านัดกับรันเวย์ไว้ว่าจะให้เขาไปส่งที่หอ

"ก็บอกแล้วไงว่าจะไปส่ง ขึ้นมาสิ" รันเวย์เอ่ยพร้อมกลับเปิดประตูรถซุปเปอร์คาร์สุดหรูของเขาให้เธอขึ้น

"ความจริงฉันเรียกรถกลับเองได้นะไม่รบกวนนายดีกว่า" รินลดามองรถของรันเวย์แล้วเอ่ยขึ้นตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยคิดว่าจะได้นั่งรถหรูๆ แบบนี้มาก่อนแล้วก็ไม่กล้าที่จะนั่งด้วย

"ไปเถอะ ไม่รบกวนหรอก" รันเวย์เอ่ยพร้อมกับเดินมาดันหลังของร่างบางให้เข้าไปในรถก่อนจะปิดประตูรถลง

"หิวไหม" หลังจากที่ขับรถออกมาได้ไม่นานรันเวย์ก็เอ่ยถามขึ้น

"ไม่ ฉันพึ่งกินมา" รินลดาเอ่ยพลางเล่นโทรศัพท์ของตนเองอย่างไม่ได้สนใจร่างสูงที่อยู่ด้านคนขับกำลังมองเธออยู่ด้วยรอยยิ้มร้าย

ณ หอพักของรินลดา

"ถึงแล้วหรอ" รินลดาเอ่ยขึ้นอย่างงัวเงียถามรันเวย์เมื่อเห็นว่าเขาจอดรถอยู่ที่หน้าหอพักของเธอ

"ถึงสักพักแล้ว" รันเวย์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างบางงัวเงียตื่นขึ้นมาแล้ว

"แล้วทำไมนายไม่ปลุกฉันล่ะ" รินลดาเอ่ยขึ้นเธอเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหนอาจจะเป็นเพราะว่าวันนี้เธอต้องยืนทั้งวันตั้งแต่เที่ยงยัน 4 ทุ่ม เลยเพลียจึงเผลอหลับไป

"ฉันเห็นเธอหลับสบายเลยไม่อยากปลุก"

"งั้นฉันไปก่อน ขอบคุณมากนะ" รินลดาเอ่ยบอกรันเวย์ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไป

"ไม่เป็นไร" รันเวย์เอ่ยตอบก่อนจะมองดูแผ่นหลังของร่างบางที่กำลังเดินขึ้นหอไปพร้อมกับรอยยิ้มร้ายและขับรถออกไป

- 20 นาทีต่อมา -

"ปวดขาปวดตัวชะมัด" รินลดาเอ่ยขึ้นหลังจากอาบน้ำเสร็จก่อนจะทิ้งตัวลงกับที่นอน

แต่เธอก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นไลน์ของใครบ้างคนส่งข้อความมาหาเธอ

ติ๊ง~

Line

Runway: ฝันดีนะ

Rin: เอาไลน์ฉันมาจากไหน

ร่างบางพิมพ์ถามชายหนุ่มพร้อมขมวดคิ้วอย่างสงสัยเพราะเธอจำได้ว่าเธอไม่เคยให้ไลน์แก่เขาแล้วเขามีไลน์เธอได้ยังไง?

Runway: ขอพี่เจ้าหน้าที่บูธของเธอมา

"เห้ออ~ " รินลดาถอนหายใจออกมาอย่าเบื่อหน่ายเมื่อเห็นคำตอบของรันเวย์ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงก่อนจะหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

- หลายวันต่อมา -

Line

Runway: เธอติดหนี้ไปกินข้าวกับฉันนะ

Rin: เมื่อไหร่หละ

Runway: พรุ่งนี้ดีไหม

Rin: ได้พรุ่งนี้วันเสาร์ไม่ได้รับงานไว้พอดีเลย

"ยังไง มึงกับพี่รันเวย์อะ" น้ำหวานเอ่ยขึ้นเมื่อชะโงกหน้าไปเห็นรินลดาพิมพ์ไลน์คุยกับรันเวย์พร้อมกับยิ้มเล็กยิ้มน้อยตั้งแต่อยู่บนรถจนมาถึงหน้าห้องเรียน

"ก็ไม่ยังไง" รินลดาตอบกลับไปอย่างทำเป็นไม่ใส่ใจแต่ขัดกับหน้าของเธอที่ดูมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด

"ตอแหลมากกูเป็นเพื่อนมึงกูดูออกค่าาา"

"กูแค่คิดว่าเขาก็ไม่ได้แย่" รินลดาเอ่ยไปตามความจริง

ตั้งแต่หลังจากวันนั้นมาเธอเองก็ได้เจอกับรันเวย์บ่อยขึ้นและเริ่มเปิดใจให้เขาเพราะเขามักจะไปที่ร้านที่เธอทำงานอยู่เป็นประจำและไปส่งเธอกลับหออยู่บ่อยครั้ง

พร้อมกับอ้างว่ากลัวเธอเจอโรคจิตอีกและอะไรอีกหลายอย่างที่เขามักจะทำให้เธอจนหัวใจของเธอที่ขาดคนมารักมาเอาใจใส่มานานเริ่มจะกลับมาสดใสอีกครั้ง

"แค่เขาไปช่วยมึงครั้งเดียวกับไปส่งมึงกลับหอทุกวันกำแพงหัวใจก็พังทะลายเลยไง"

"ไม่ใช่ยะ กูแค่ว่าเขาก็เป็นคนดีไม่มีพิษมีภัยเหมือนตอนแรก"

"มึงไม่คิดว่าเป็นแผนเขาบ้างหรอวะอะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น" น้ำหวานเอ่ยถามเพื่อนรักของเธอด้วยสีหน้าสงสัยว่าเหตุการณ์มันจะบังเอิญเกินไปไหม

"มันจะมีคนบ้าขนาดทำให้ตัวเองโดนต่อยจนปากแตกเลยหรอวะ? "

"เออก็จริง ปะไปเรียนกันเถอะ" น้ำหวานเอ่ยพร้อมกับกอดคอรินลดาเดินเข้าห้องเรียน

เวลา 15.00 น.

"หมดคาบสักทีกูง่วงจะตายอยู่แล้ว" รินลดาเอ่ยขึ้นเมื่อเธอเดินออกมาจากห้องเรียนคาบสุดท้ายเสร็จ

"มึงพรุ่งนี้วันหยุดมึงเราไปแดนซ์กันไหมร่างกายกับสมองกูบอกว่าต้องการเสียงเพลงเเละเบียร์เย็นๆ " น้ำหวานเอ่ยขึ้นด้วยสายตาเว้าวอนเพื่อนรักของเธอให้พาเธอไป

"ที่ไหน" รินลดาเอ่ยพร้อมหรี่ตาถามเพื่อนรักที่ดูท่าทางอยากไปจนตัวสั่น

"Asta club ดีมะ"

"ดีนะไม่ไกลด้วย"

"ดีลเลยเพื่อนรัก" น้ำหวานยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยไปอย่างดีใจ

"กลับกันเถอะกูว่าจะนอนสักงีบก่อนไปทำงานหน่อย ห้าว~" รินลดาเอ่ยพร้อมกลับเอามือปิดปากและหาวออกมาเบาๆ ตอนนี้เธอรู้สึกได้ว่าหนังตาของเธอแทบจะปิดอยู่แล้ว

"เค" น้ำหวานเอ่ยขึ้นก่อนจะกอดคอรินลดาเดินไปที่รถเต่าสีชมพูหวานแหววของตนเพื่อที่จะกลับหอพัก

เวลา 00.30 น.

เป็นเวลาเลิกงานของหญิงสาวที่ร้านสถานบังเทิงแห่งนึงร่างบางของรินลดาเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูหอพักก่อนจะหันกลับไปเอ่ยกับร่างสูงที่เดินตามมาส่งเธอเฉกเช่นทุกวัน

"ขอบคุณนะที่เดินมาส่ง วันหลังไม่ต้องก็ได้ไฟก็ซ่อมเสร็จแล้วแถมมีคนมาติดกล้องไว้เเล้วด้วย"

"ฉันก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดีว่าเธอจะปลอดภัย" รันเวย์เอ่ย

"ฉันขึ้นห้องก่อนดีกว่าดึกแล้วนายก็กลับดีๆ นะ"

"อื้ม เดียวพรุ่งนี้เที่ยงฉันมารับ"

ร่างบางไม่ได้เอ่ยตอบอะไรมากเพียงแค่พยักหน้าตอบรับเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าหอพักของเธอไปมีเพียงแต่ชายหนุ่มที่ยืนมองร่างบางของเธอเดินหายเข้าไปจนลับสายตาก่อนจะผุดรอยยิ้มร้ายออกมา

"จะเผด็จศึกเธอในกี่วันดีนะรินลดา" รันเวย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินจากไปด้วยท่าทางอารมณ์ดี