Masuk“แตมป์แตมป์เค้าไปด้วย” เฌอปอรีบวิ่งตามไปทันทีปล่อยให้ผู้ใหญ่สี่คนนั่งมองท่าทางของพวกเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดู ไวน์ได้แต่คิดในใจว่า ถ้าคุณปู่กับคุณย่าของเธอยังอยู่ ตอนนี้พวกท่านคงได้เป็นคุณทวด ได้มองเห็นเจ้าสองเฌอที่กำลังเติบโตแบบนี้ไปพร้อมๆ กับพวกเธอ พวกท่านคงจะมีความสุขไม่ต่างจ
ร่างเล็กสองคนในชุดคู่เข้าเซ็ท เฌอแตมป์ในชุดเอี๊ยมสีชมพู มัดจุกดังโงะสองข้าง เท้าเล็กป้อมสวมถุงเท้าลายคิตตี้น่ารักหวานแหวว ส่วนเฌอปอสวมชุดเอี๊ยมสีฟ้า มัดแกะสองข้างกอดตุ๊กตาหมีเน่าคู่ใจ สวมถุงเท้าโดเรมอนสีฟ้าลายโปรด สองร่างเล็กนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น สายตากลมโตสองคู่กำลังนั่งมองหน้าจอโน๊
“เสร็จแล้วครับ เฌอแตมป์ของป๊า” วางหวีลงบนโต๊ะหน้ากระจก ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ร่วงลงมาปรกแก้มลูกขึ้นทัดหูให้ “ปะป๊าเก่งที่สุดเลย” หันมายกนิ้วโป้งป้อมๆ สองนิ้วชูให้ผู้เป็นพ่อ แก้มกลมยกขึ้นเพราะรอยยิ้มกว้าง โชแปงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา สายตาเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน เฌอแตมป์เป็นเด็กช่า
ห้าปีผ่านไป “ปะป๊าขา~” เสียงใสเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล เด็กสาววัยห้าขวบมัดผมจุกดังโงะสองข้างเข้ากับผมหน้าม้า รูปร่างจ้ำม่ำใส่ชุดเอี๊ยมกระโปรง ขาป้อมๆ วิ่งดุ๊กดิ๊กมาหาผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ห้องนั่งเล่นในบ้าน สองแขนป้อมกอดลำคอแกร่งผู้เป็นพ่อ จมูกเล็กกดลงบนแก้มสากซ้ายทีขวาที ก่อนจะเอียงแก้มป่องให้ผู้เป็นพ่อ
ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าต้าวก้อนสองคนนี้โตขึ้น จะโดนตามใจขนาดไหนกัน แต่จะว่าไปทางฝั่งบ้านเธอเองก็ไม่แพ้กันหรอก ทั้งคุณปู่คุณย่า คุณพ่อคุณแม่ของเธอ ก็เห่อหลานไม่แพ้กัน สลับกันมาหาหลานทุกวันบางคืนก็มานอนที่บ้านเธอเพราะจะเลี้ยงหลานกันเอง กลายเป็นว่าตั้งแต่คลอดยัยหนูสองเฌอมา เธอพึ่งจะได้มีเวลาอยู่กับลูกข
8 เดือนผ่านไป “เจ็บมั้ยครับ ถ้าเจ็บบอกผมนะ” มือหนาจับเท้าเล็กวางบนตักอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นจับนิ้วเท้าทีละนิ้วอย่างตั้งใจ มืออีกข้างจับกรรไกรตัดเล็บอย่างคล่องแคล่ว เสียงกรรไกรตัดเล็บดัง แกร๊ก แกร๊ก เบาๆ ในห้องที่เงียบ จนกระทั้งทุกเล็บเล็กถูกจัดการจนหมด “จริงๆ บี๋ไปที่ร้านก็ได้ เบ๊บไม่เห็นต้องลำ
ช่วงค่ำหลังจากที่โชแปงเคลียร์งานเสร็จแล้ว เขาก็กลับไปอาบน้ำที่ห้องของตัวเองแล้วกลับมายังห้องของพี่คนสวยอีกครั้ง พร้อมกับโทรหาม๊าเพื่อให้สอนทำอาหารดูแลคนป่วย ซุปไก่ใส่เก๋ากี้และพุทราจีน น้ำขิงผสมน้ำผึ้ง เขาตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือเพื่อให้พี่คนสวยได้กินอาหารที่มประโยชน์ ขณะที่โชแปงกำลังทำเมนูสุดท้าย น้
ก็แค่นั้นเอง...... เธอคงไม่ได้หวั่นไหวกับเด็กนี่แค่เพราะการกระทำเล็กน้อยแค่นี้หรอก อีกอย่างทำได้คล่องแคล่วขนาดนี้ ก็คงจะเคยดูแลผู้หญิงคนอื่นมาเยอะละสิ “ดูแลเก่งขนาดนี้ ทำให้สาวๆ บ่อยละสิ” ถึงสมองจะบอกว่าไม่สนใจแต่ปากกลับไวกว่า สุดท้ายก็แพ้เสียงในหัวเอ่ยออกไปอยู่ดี “ครับ? ....พูดแบบนี้คือแอบหึงผมเ
โหแล้วดูเค้าพูด.... หยอดมาขนาดนี้ เต๊าะมาขนาดนี้ ใครอยากจะเป็นพี่น้องกับเค้ากัน นี่พี่คนสวยป่วยจนสมองอ๊องไปหมดแล้วเหรอวะ? “ใครบอกว่าอยากเป็นน้องล่ะครับ ผมอยากเป็นเหล่ากงต่างหาก” ยื่นใบหน้าหล่อเหลามาข้างหน้า ดวงตาเรียวขีดจับจ้องที่ใบหน้าน่ารักที่กำลังเริ่มเสียอาการนิดๆ “ฉันไม่คุยกับนายแล้ว” ลุกข
“หยุดดื้อก่อนสักวันนะครับ ตอนนี้ให้ผมดูแลพี่ก่อนได้มั้ย” “….” ปากเล็กเม้มแน่นเข้าหากันเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตฉายแวววูบไหวเล็กน้อย “ถ้าพี่หายแล้วจะดื้อเท่าไหร่ก็ได้ โอเคมั้ย?” โชแปงเอ่ยต่อรองคนป่วยที่ดูท่าจะยังดื้อไม่เลิก “ฉันโตแล้วนะ นายพูดเหมือนฉันเป็นเด็กไปได้” คนตัวเล็กทำหน้ายู่ ดวงตาคู่สวยเริ่







