บทที่ 8 แยกครอบครัว

         “ท่านพ่อ ตีนางให้ตายเลยขอรับ!” ลู่ซิ่วร้องขึ้น หน้าของเขาทั้งแดงทั้งเขียวด้วยความโมโห

         ลู่เจ๋อหันมาหมายจะตีฉินเสี่ยวโหรวแรงๆ ทว่าข้อเท้าพลิกทำให้ไม้พลองตวัดไปถูกศีรษะของลู่หลิงหยุนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ แม้เขาพยายามหลบแต่ยังถูกปลายไม้

         “โอ๊ย!” ชายหนุ่มร้องขึ้น

         “ท่านพี่!” ฉินเสี่ยวโหรวพุ่งเข้าไปกระชากไม้พลองแล้วผลักออกไป

         ลู่เจ๋อหน้าหงายทำเอาลู่ซิ่วที่พุ่งเข้ามารับล้มหงายไปด้วยกัน

         “ท่านพ่อ! ท่านตีหัวท่านพี่ของข้าแตกเช่นนี้ ท่านคิดจะขับไล่พวกเราออกไปใช่หรือไม่” น้ำเสียงของฉินเสี่ยวโหรวเคืองแค้นแต่ในใจกลับยินดี

         ระหว่างทางที่หาบน้ำกลับบ้าน ฉินเสี่ยวโหรวคิดหาวิธีจะทำให้สามีพิการของเจ้าของร่างยอมแยกบ้าน เพราะถ้ายังอยู่ในบ้านสกุลลู่ต่อไปก็จะถูกเอาเปรียบไม่สิ้นสุด

         ลู่หลิงหยุนใช้มือกุมมุมหน้าผากที่แตกจนเลือดอาบ “ท่านพ่อ! ท่านถึงกับทำร้ายข้าเลยหรือ”

         หญิงชรามองฉินเสี่ยวโหรวด้วยแววตาเคืองแค้น “เจ้า! เสี่ยวโหรวนางสะใภ้ชั่ว เจ้ากล้าทำร้ายบิดาและน้องชายของสามี หากข้าไม่ลงโทษเจ้าให้สาสม ข้าก็ไม่สมควรแซ่ลู่!”

         ยังไม่ทันที่ทั้งสองฝ่ายจะตอบโต้กันต่อ เสียงของเด็กชายก็ร้องดั่งลั่นด้วยความตกใจ

         “ท่านพ่อ! ฮือๆ ท่านพ่อตายแล้ว!”

         คนทั้งหมดชะงัก ฉินเสี่ยวโหรวรีบเข้าไปดูลู่หลิงหยุนที่นั่งคอพับเลือดอาบหน้าแถบหนึ่ง

         “ท่านพี่! ท่านพี่!” นางหันขวับไปมองคนทั้งหมดที่ยืนดู “พวกท่านฆ่าคนแล้ว! เตรียมตัวไปเข้าคุกได้เลยนะ”

         “ไม่นะ! ข้าไม่ได้ตั้งใจ” ลู่เจ๋อร้องลั่น

         เพื่อนบ้านที่ได้ยินเสียงทะเลาะกันใหญ่โต พากันวิ่งเข้ามา นำหน้าด้วยป้าฟางที่เป็นห่วงฉินเสี่ยวโหรว

         “เร็วเข้าทุกคน! ข้าได้ยินเสียงร้องของเสี่ยวโหรว นางน่าจะถูกยายแก่อี้เพ่ยรังแกอีกแล้ว”

         คนห้าหกคนที่มามุงอยู่ซุ้มประตูบ้านแซ่ลู่พากันกรูเข้าไปในเรือนเล็ก ครั้นได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กฝาแฝดชายหญิงก็พากันตกใจ ป้าฟางวิ่งเข้าไป เห็นฉินเสี่ยวโหรวอุ้มสามีที่มีเลือดที่หน้าผากก็ตกใจร้อง

         “คนบ้านลู่ฆ่าคนแล้ว!”

         เสียงร้องนั่นทำให้อี้ฟางเยว่หน้าซีด เสียงสั่น “พวกเรารีบกลับเรือนกันก่อนดีกว่า”

         คนในครอบครัวลู่กลับไปเรือนใหญ่ปรึกษาหารือกันอย่างเคร่งเครียด ส่วนฉินเสี่ยวโหรวให้คนไปตามหมอมาดูอาการสามี

         ระหว่างนั้น ฉินเสี่ยวโหรวขอตัวเข้าไปในครัวแล้วเรียกระบบออกมา

“ระบบออกมาหน่อย”

“คุณฉิน ต้องการสิ่งใดหรือ”

“เอ๊ะ! ทำไมจอถึงกลายเป็นสีแดงล่ะ” ฉินเสี่ยวโหรวมองเส้นกรอบจอที่เปลี่ยนจากสีน้ำเงินเป็นสีแดง

“ระบบกำลังอัปเกรดค่ะ เดี๋ยวก็กลับไปสีน้ำเงินเหมือนเดิม”

ฉินเสี่ยวโหรวขมวดคิ้ว “ฉันเป็นโปรแกรมเมอร์ดูแลระบบนี้ยังไม่ได้อัปเกรดโปรแกรมเลยนะ ใครมาดูแลระบบแทนฉันล่ะ หรือว่าเป็นหัวหน้าแผนก”

“ไม่ใช่ค่ะ ท่านประธานเห็นว่าคุณเข้ามาทดสอบระบบจึงทำงานนี้ด้วยตนเอง”

“ท่านประธานน่ะนะ นี่ถึงกับไม่ไว้ใจโปรแกรมเมอร์อย่างฉันเชียวเหรอ” ฉินเสี่ยวโหรวแสร้งตวาดแต่ใจเต้นตึกตัก กลัวว่าท่านประธานจะรู้ว่าตนเองแฮกระบบ

“คุณฉิน ขอเตือนว่าอย่าวิพากษ์วิจารณ์ท่านประธาน ไม่เช่นนั้นจะถูกตัดเหรียญทองครึ่งหนึ่งของที่มีอยู่ค่ะ”

ฉินเสี่ยวโหรวสะดุ้ง วันก่อนนางอุตส่าห์แฮกระบบได้มาห้าร้อยเหรียญทอง ใช้ซื้อของใช้และเสบียงไปเกือบหมดแล้ว ถ้าถูกตัดลงครึ่งหนึ่งก็คงแลกอะไรไม่ได้แล้ว

“ตกลงๆ ไม่วิจารณ์แล้ว”

หญิงสาวรีบดูเหรียญทองที่เหลือ แล้วกดหาเครื่องตรวจร่างกายที่เพิ่งออกมาวางจำหน่าย

“กดซื้อเครื่องนี่ก็จะเหลือเงินแค่สิบเหรียญทอง เฮ้อ! ไม่ว่าเงินอะไรก็ใช้หมดเร็วเหมือนกัน”

 เครื่องตรวจร่างกายแบบพื้นฐาน จะใช้ตรวจสำหรับผู้ที่ประสบอุบัติเหตุ แต่วิเคราะห์โรคไม่ได้ ซึ่งหากอยากแลกซื้อกระจกตรวจโรคต้องใช้เหรียญทองค่อนข้างมาก

         เด็กน้อยฝาแฝดพากันร้องไห้สะอึกสะอื้น ฉินเสี่ยวโหรวจึงได้กอดปลอบใจลูกๆ จากการใช้เครื่องมือตรวจร่างกายของลู่หลิงหยุน เขาเพียงแต่หัวแตกและหมดสติไปเท่านั้น

หญิงสาวมองร่างกายผ่ายผอมของสามีเพราะได้รับสารอาหารไม่เพียงพอ นางตั้งใจว่าเอาไว้ว่าวันหน้า นางจะขึ้นเขาไปหาของป่ามาแลกเหรียญทองเพื่อซื้อวิตามินเพิ่มพลังจากระบบเอาไว้ให้เขาฟื้นฟูร่างกาย

         “พวกเจ้าอย่ากังวล ท่านพ่อก็แค่หมดสติไปเท่านั้น”

         “ท่านแม่! ท่านปู่โหดร้ายมาก วันนี้ตีท่านพ่อ วันหน้าจะไม่ฆ่าพวกเราหรือขอรับ” ลู่เหว่ยน้ำตาไหลพราก

         “แม่ไม่มีทางปล่อยให้พวกเขาทำร้ายเจ้าได้หรอก”

         ลู่เหว่ยที่รู้สึกว่ามารดาเปลี่ยนไป ดูไม่เป็นคนโง่เหมือนแต่ก่อนก็พยักหน้า “ขอรับ ข้าเชื่อท่านแม่”

         ฉินเสี่ยวโหรวยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กๆ ของเด็กทั้งสอง “แม่ยังไม่ได้เล่าให้พวกเจ้าฟังเลยว่า วันนี้แม่เพิ่งไล่ตีอันธพาลสี่คนที่มารังแกคนในหมู่บ้านกระเจิดกระเจิง”

         “จริงหรือขอรับ” ได้ยินมารดาปลอบเช่นนั้น ลู่เหว่ยค่อยสีหน้าดีขึ้น

         “ท่านแม่เจ้าคะ พวกเราไปอยู่ที่อื่นมิได้หรือ ข้ากลัวท่านพ่อตาย” ลู่ฮวนเอียงคอถาม สองตาของเด็กน้อยยังแดงก่ำเพราะเพิ่งหยุดร้องไห้เมื่ออึดใจก่อน

         “ให้ท่านพ่อเจ้าฟื้นเสียก่อนเถิด แม่จะพูดให้ท่านพ่อพาพวกเราออกไปจากที่นี่” ฉินเสี่ยวโหรวคิดว่านางจะต้องเกลี้ยกล่อมลู่หลิงหยุนให้ได้ หากเขาไม่ยอมนางก็จะขอหย่าและพาลูกทั้งสองออกไปอยู่ที่อื่น

         ลู่หลิงหยุนฟื้นขึ้นมาก็นอนลืมตามองเพดานนิ่งๆ

         “ท่านหมอ สามีของข้าทำท่าทางเช่นนี้ มิใช่ว่าเขาสมองมีปัญหาไปแล้วหรอกนะ” ฉินเสี่ยวโหรวเหลือบมองหน้าลู่หลิงหยุน

         ชายหนุ่มยังคงไม่ตอบสิ่งใด ดวงตาของเขาคล้ายกำลังใคร่ครวญบางอย่าง

         ฉินเสี่ยวโหรวจับแขนของเขา “ท่านพี่”

         ‘เครื่องมือตรวจร่างกายอันนั้นตรวจเฉพาะอาการบาดเจ็บกับเจ็บป่วย ใช้ตรวจสมองไม่ได้ซะด้วย ถ้าเกิดเขาปัญญาอ่อนขึ้นมา ฉันจะยังแยกบ้านกับสกุลลู่ได้เหรอ’

         “แม่ลู่เหว่ย อย่าเพิ่งหนักใจไป ข้าตรวจดูอาการของเขาแล้ว ทุกอย่างปกติ บางทีเขาอาจจะยังมึนหัวอยู่ แผลข้าก็ทำให้เรียบร้อย เจ้าก็แค่คอยดูแลความสะอาดให้ดีก็พอ”

         “เฮ้อ! ค่อยยังชั่ว” นางยกมือขึ้นลูบอก “ท่านหมอไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลสามีข้าอย่างดีเจ้าค่ะ”

         ป้าฟางได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออก “เสี่ยวโหรว คนสกุลลู่เอาเปรียบเจ้ามาตลอด น่าเสียดายที่เขาดูแลตนเองยังไม่ได้ ข้าจะยุให้เขาแยกบ้านเสีย วันนี้ทุบตีเขาจนหัวแตก คราวหน้ามิใช่จะคิดขายลูกๆ พวกเจ้าหรือ”

         ฉินเสี่ยวโหรวได้ยินก็ตาโต แม้ลู่หลิงหยุนจะมิได้รักใคร่ในตัวภรรยา แต่เขาก็รักลูกทั้งสองคนมาก หากยกเอาเรื่องนี้ขึ้นมาพูด บางทีอาจทำให้ลู่หลิงหยุนยินยอมพูดเรื่องแยกบ้านกับสกุลลู่

         “หากเขาคิดทำเช่นนั้นจริง ข้าจะหย่ากับเขาแล้วพาลูกทั้งสองไปอยู่ที่อื่น”

         “เฮ้อ! น่าสงสารเจ้าเสียจริง สกุลฉินก็ยากจนเกินไป และตอนนี้ก็ย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว”

         “ป้าฟางไม่ต้องห่วงหรอก ข้ามีกำลังมาก และตอนนี้ก็หายโง่แล้ว ข้าย่อมเลี้ยงลูกได้อย่างแน่นอน”

         ลู่หลิงหยุนหันมามองกลุ่มคนที่ยืนคุยอยู่ข้างเตียง “ข้าไม่มีทางทิ้งลูกกับภรรยาอย่างแน่นอน”