บทที่ 9 สามีรูปงาม

ฉินเสี่ยวโหรวขยับไปนั่งริมเตียง ช่วยพยุงสามีที่กำลังพยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่ง

         “ท่านพี่ ท่านเป็นเช่นไร เจ็บมากหรือไม่”

         ชายหนุ่มหันไปมองภรรยา “ข้าไม่เป็นไร”

         ท่าทีของสามีดูเคร่งขรึมผิดจากตอนแรกที่พบกัน ฉินเสี่ยวโหรวลอบสังเกตท่าทีของเขา

         “ได้ยินว่าค่ารักษาหมดสองตำลึง เจ้าได้เงินจากที่ไหนมาจ่ายหรือ”

         ฉินเสี่ยวโหรวนึกดีใจที่ตนไม่บุ่มบ่ามนำเงินออกมาจากระบบ แต่นำเอาข้าวสารในครัวออกมาให้กับท่านหมอแทนค่ารักษา ฝ่ายนั้นรับเอาด้วยความยินดี ข้าวสารข้าวเม็ดสวยหาได้ยากยิ่งในยุคภัยพิบัติ

         “ข้าใช้ข้าวสารที่เหลือในครัวกับเงินที่แอบซ่อนไว้เป็นค่ารักษาเจ้าค่ะ” นางทำหน้าสลดและเสียงอ่อยๆ

         “จริงสิ ข้าวพวกนั้นเจ้าได้มาจากที่ใดหรือ ที่ผ่านมาทุกวันเราได้กินเพียงต้มข้าวฟ่าง เงินสองตำลึงมิใช่น้อยเลยนะ” ชายหนุ่มจ้องหน้าภรรยา

         “ทุกเช้าข้าออกไปก่อนฟ้าสว่าง ขึ้นเขาไปขุดผักเก็บสมุนไพรฝากคนในหมู่บ้านไปขายในอำเภอได้เงินมาทีสองอีแปะสามอีแปะก็เก็บสะสมไว้ในไหที่ครัวเจ้าค่ะ”

         ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ แม้ภรรยาของเขาจะเป็นหญิงโง่แต่เรื่องทำงานหาเงินกลับทำได้ดี ที่ผ่านมาสกุลลู่ให้เพียงข้าวฟ่างกับผักเล็กๆ น้อยมาต้มกิน นานๆ ทีจึงจะได้ไข่บ้างสักฟองสองฟอง หากไม่ได้เงินที่ฉินเสี่ยวโหรวแอบไปหามาจากข้างนอก เขากับลูกคงจะอดตายไปนานแล้ว

         บางครั้งชาวบ้านจะชวนฉินเสี่ยวโหรวไปขึ้นเขาเพื่อขุดหาของป่า จากนั้นก็นำส่วนของนางไปขายให้และนำเงินมาแบ่ง หลายครั้งที่ลู่หลิงหยุนรู้ว่านางถูกเอาเปรียบ เขาก็จะค่อยๆ อธิบายให้นางฟังว่าวันหน้าจะป้องกันคนเอาเปรียบได้อย่างไร

ครั้นฉินเสี่ยวโหรวฟังเข้าใจแล้ว นางก็จะกลับไปไล่ตีคนเอาเปรียบพวกนั้น และได้เงินกลับคืนมา ตอนหลังนางจะไปขึ้นเขาเฉพาะกับคนที่สามีบอกว่าไว้ใจได้

         เงินเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้น พอจะขอซื้อข้าวสารและไข่เล็กๆ น้อยๆ ได้ในบางครั้ง ทำให้เขากับลูกสองคนได้กินอาหารดีๆ บ้าง มิให้กินเพียงต้มข้าวฟ่างเพียงอย่างเดียว

         ฉินเสี่ยวโหรวหวังว่าเหตุผลที่นางให้กับเขา น่าจะพอเชื่อถือได้

“เสี่ยวโหรว ลำบากเจ้าแล้ว”

         หญิงสาวเห็นเขายิ้มหวานให้ก็ถึงกับตะลึงไปอึดใจหนึ่ง ใบหน้าของลู่หลิงหยุนมีองคาพยพที่รับกันอย่างยิ่ง

         ‘ตายๆ ผู้ชายยิ้มให้ฉันแบบนี้ ฉันยอมตายถวายชีวิต พี่ชายรูปหล่อ! อย่าทำร้ายกันเลยนะ’

         พอเห็นภรรยานิ่งตาค้าง เขาก็พยายามออกแรงยื่นมือมากุมมือนางที่เท้าอยู่บนฟูกนอน

         “เสี่ยวโหรว ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ในสกุลลู่ได้รับความลำบากอย่างมาก ข้าจะพาเจ้าแยกบ้าน เจ้าคิดเห็นเช่นไร”

         “แยกบ้าน! จริงหรือเจ้าคะ”

         “จริงสิ ข้าคิดเรื่องนี้มานานแล้ว ท่านย่ามิได้เอ็นดูข้า ท่านพ่อมิได้รักใคร่ข้า ซ้ำยังรักแกพวกเจ้าสามคนแม่ลูกอีก ข้าเป็นสามีและพ่อที่ไม่ได้เรื่อง เพียงแต่หากแยกบ้านออกไปแล้ว เจ้าอาจจะลำบากมากกว่าเดิม”

         “ไม่ลำบาก! ไม่ลำบากเลยเจ้าค่ะ” นางร้องเสียงหลง

         เด็กสองคนได้ยินว่าบิดาต้องการแยกบ้านก็วิ่งเข้าไปยืนข้างเตียง ยิ้มกว้างให้กับบิดาที่นั่งอยู่เตียง

         “ท่านพ่อ ข้าก็อยากแยกบ้าน ไม่อยากถูกท่านย่าดุด่าบังคับแล้ว” เด็กหญิงลู่ฮวนเขย่าแขนบิดา

         “ดีขอรับ ท่านพ่อ ข้าก็อยากแยก” เด็กชายร้องขึ้น

         “แยก! ข้าอยากแยกบ้านเจ้าค่ะ ท่านพี่อย่าได้ห่วง ตอนนี้ข้ามิได้โง่อย่างแต่ก่อนแล้ว ซ้ำยังมีแรงมาก ข้าสามารถหาเลี้ยงท่านกับลูกๆ ได้อย่างสบาย”

         ลู่หลิงหยุนยิ้ม “ดี หากเจ้าไม่กลัวความยากลำบาก พวกเราก็ออกไปจากที่นี่กัน พรุ่งนี้พวกเราไปหาผู้ใหญ่บ้านให้เขามาช่วยจัดการเรื่องนี้ให้เรา”

         “เจ้าค่ะ ท่านพี่!” ฉินเสี่ยวโหรวยิ้มกว้างพร้อมปรบมือเสียงดัง

         เช้าวันต่อมา ฉินเสี่ยวโหรวเข้าไปในครัว เปิดดูข้าวสารก็พบว่าเหลือพอกรอกหม้ออีกเพียงมื้อเดียวก็คิดจะเข้าไปในระบบหาวิธีแฮกเอาเหรียญทองเพิ่ม

         ‘ไม่ได้ๆ สายวันนี้จะได้แยกบ้านกันแล้ว คนพวกนั้นไม่ยอมให้ขนของออกจากบ้านแน่ ไม่ต้องเอาออกมาจะดีกว่า แค่นี้ก็พอกินไปถึงตอนกลางวันแล้ว’

         นางนำหมูที่เหลือออกมาทำหมูหวานและทำไข่คั่วให้พวกเขากินกับข้าวต้ม นำใบไม้มาห่อข้าวและต้มไข่เตรียมพร้อมไว้สำหรับมื้อกลางวัน

         “เหว่ยเอ๋อร์ ฮวนเอ๋อร์ ช่วยกันเก็บถ้วยชามเอาไปล้างนะ แม่จะไปเก็บที่นอน” ฉินเสี่ยวโหรวสั่งลูกแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน

         เป็นเพราะสามีพิการ นางจึงไม่ต้องร่วมเตียงกับเขา แต่ในห้องนอนเดียวที่มีอยู่ในเรือนนี้ ตั้งเตียงไว้สองเตียง เตียงหนึ่งลู่หมิงหยุนนอน อีกเตียงเป็นนางและลูกๆ นอนด้วยกันสามคน

         ฉินเสี่ยวโหรวตั้งใจจะทำให้การแยกบ้านเสร็จสิ้นในวันนี้ นางจึงได้เก็บผ้าปูนอนและห่มไว้ในเสื่อม้วนแล้วเอาเชือกป่านมัดให้เรียบร้อย

         ‘น่าเวทนาเหลือเกิน เสื้อผ้าของครอบครัวเสี่ยวโหรวทั้งขาดทั้งเก่าทั้งเหม็น แย่กว่าผ้าขี้ริ้วอีก’

         เมื่อวานฉินเสี่ยวโหรวเพิ่งมาถึงยุคนี้วันแรกก็ทนไม่ไหวต้องรีบต้มน้ำอาบและสระผมจนเนื้อตัวสะอาดและหอมกรุ่น จ้าวเจี่ยว[1]ที่เจ้าของร่างซื้อทิ้งไว้อาบน้ำให้สามีนับว่าพอใช้ได้ แต่เสื้อผ้าที่สวมอยู่ทั้งบางทั้งเก่าจนแทบจะขาดตอนที่ลมพัดแรง

         “ท่านแม่ ข้าทำงานเสร็จแล้วขอรับ” ลู่เหว่ยที่ได้รับการอาบน้ำสระผมดูสะอาดสะอ้านกว่าเดิมมาก

         “ถ้าอย่างนั้นก็ไปดูแลท่านพ่อข้างนอกเถิด”

         “ขอรับ” เด็กชายออกไปนั่งเฝ้าบิดา

         ฉินเสี่ยวโหรวหยิบเอาหวีมาแล้วเรียกบุตรสาวมานั่งใกล้ “แม่จะหวีผมและถักเปียสวยๆ ให้เจ้านะ ฮวนเอ๋อร์”

         เด็กหญิงยิ้มกว้าง “เจ้าค่ะ”

         ตั้งแต่เมื่อวานมาจนถึงเมื่อเช้านี้ เด็กสองคนมีความสุขเป็นพิเศษ เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้กินเนื้ออย่างเต็มอิ่ม ท่านแม่ยังช่วยอาบน้ำให้พวกเขาสองคนจะสะอาดสะอ้าน

         ฉินเสี่ยวโหรวนึกขึ้นได้ว่าเจ้าของร่างจะช่วยอาบน้ำให้สามีทุกสามวัน แต่นางมิใช่ภรรยาตัวจริงของเขา จะให้ช่วยเขาอาบน้ำก็ชวนประดักประเดิด

         “ท่านแม่เจ้าค่ะ เมื่อวานท่านพ่อยังไม่ได้อาบน้ำ” เด็กหญิงทักท้วง

         หญิงสาวชะงักมือที่สางผมให้เด็กหญิงเล็กน้อย “ยังไม่ถึงเวลาอาบน้ำของท่านพ่อ เจ้าอย่าห่วงไปเลย”

         “เจ้าค่ะ” เด็กหญิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย

         ในความทรงจำของร่างเดิม ลู่หลิงหยุนพอจะขยับมือและแขนได้บ้างแต่ไม่มากนัก เขาเองก็อายที่จะให้ภรรยาอาบน้ำให้ ดังนั้นจึงพยายามช่วยเหลือตนเองให้ได้มากที่สุด ช่วงแรกที่ป่วยมีลู่ซิ่วคอยช่วยเหลือเพราะอยากได้เงินที่ลู่หลิงหยุนมอบให้ แต่พอเงินช่วยเหลือถูกลู่เจ๋อฮุบไป ลู่ซิ่วก็ไม่มาช่วยดูแลพี่ชายอีก

บางครั้งลู่หลิงหยุนจะเรียกภรรยาเข้าไปช่วยถูหลังและสระผมให้ ถ้าหาบ้านใหม่อยู่ได้ ฉินเสี่ยวโหรวคิดจะหาวิธีรักษาเขาให้หายเป็นปกติเขาจะได้อาบน้ำเองได้และช่วยนางทำงานหาเงิน

         สองแม่ลูกถักผมให้กันเสร็จก็จูงมือออกมาจากห้องนอน ลู่หลิงหยุนมองดูภรรยาที่ดูสะสวยสะอาดสะอ้านด้วยความรู้สึกชื่นชม จะว่าไปนางก็เป็นสตรีงดงามผู้หนึ่ง

         “ท่านพี่ พวกเราพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” นางยิ้มหวาน

[1] จ้าวเจี่ยว ฝักสบู่ที่คนจีนในยุคโบราณใช้ทำความสะอาด