บทที่ 7 บ้านแตก

         ยามนั้นลู่เจ๋อบิดาของลู่หลิงหยุนที่ออกไปนั่งดื่มสุรากับสหายในหมู่บ้านได้ยินเรื่องที่คนโจษขานเกี่ยวกับลูกสะใภ้โง่ของตนก็หน้าเสีย

         “นางกล้าทุบตีคนอย่างรุนแรงอย่างนั้นหรือ” ลู่เจ๋อตกตะลึงเอ่ยถามภรรยาของสหาย

         “จริงสิ! ข้าเห็นกับตา นางตีเหล่าหานเจ้าอันธพาลนั่นจนสิ้นสติ ส่วนอีกสามคนก็หนีเตลิดไปเลย”

         “มีอันใดหรือเหล่าลู่” สหายที่นั่งดื่มสุราด้วยเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของลู่เจ๋อก็นึกสงสัย “เจ้าไม่ดีใจหรือที่นางเก่งขนาดนั้น วันหน้าก็ปกป้องคนในครอบครัวเจ้าได้”

         “ไม่ๆ ถ้าเกิดนางติดนิสัยชอบทำร้ายคนล่ะก็ คนที่บ้านข้าก็อาจจะเคราะห์ร้าย” ลู่เจ๋อลุกขึ้นยืน “ไม่ได้การ ข้าต้องกลับเดี๋ยวนี้แล้ว”

         “เหตุใดจู่ๆ ก็รีบนัก ไม่อยู่ดื่มสุรากับข้าก่อนหรือ” เหล่าเซียวพยายามรั้ง

         “ฟางเยว่ มักจะด่าทอนางอยู่บ่อยๆ ข้ากลัวว่านางจะถูกคนที่บ้านยั่วยุแล้วทนไม่ไหว ลงมือทำร้ายพวกเขาน่ะสิ”  ลู่เจ๋อร้องออกมา

         ครั้นมาถึงหน้าซุ้มประตู ลู่เจ๋อก็ได้ยินเสียงด่าทอ เอะอะโวยวายจึงรีบสาวเท้าไปยังเรือนเล็ก พลันลูกสาวของเขาก็เดินออกมาพอดี

         “ท่านพ่อ! ดีจริงที่ท่านกลับมา ท่านย่าสั่งให้ข้าไปถามท่านพอดี” ลู่ซือหย่าถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่เห็นบิดาเดินเข้าซุ้มประตูบ้านมา

         “เกิดอันใดขึ้น!” ลู่เจ๋อตกใจเพราะกลัวว่าสะใภ้โง่พลังมากราวม้าศึกจะทำร้ายภรรยาของตน เขาพูดพลางดึงแขนบุตรสาวให้เดินกลับเข้าไปในเรือนเล็ก “ไป! รีบไปดูกัน”

         ยังไม่ทันจะก้าวเท้าเข้าในห้องโถงของเรือนเล็ก เสียงของอี้เพ่ยของดังขึ้น

         “เสี่ยวเจ๋อ! เจ้ามาได้เสียที แม่จะโมโหตายอยู่แล้ว”

         “ท่านแม่! เหตุใดจึงพากันมาอยู่ส่งเสียงโวยวายอยู่ที่นี่เล่าขอรับ” ลู่เจ๋อรีบตรงเข้าไปยืนข้างมารดา เขามองไปยังลูกสะใภ้ด้วยสีหน้ากริ่งเกรง “เสี่ยวโหรว เจ้ามิได้ทำร้ายคนในครอบครัวข้าใช่หรือไม่”

         ฉินเสี่ยวโหรวเอียงคอพร้อมเลิกคิ้วขึ้น “โอ้ว! ท่านพ่อ เหตุใดจึงได้พูดจาให้ร้ายข้าเช่นนั้นเล่าเจ้าคะ”

         “นี่เจ้า! เจ้าไม่พูดติดอ่างแล้วหรือ” ลู่เจ๋อรู้สึกว่าสีหน้าท่าทางและวิธีการพูดของสะใภ้โง่ของตนแปลกไปกว่าปกติ

         “เจ้าค่ะ ข้าเลิกติดอ่างแล้ว” นางพยักหน้ารับด้วยสีหน้าดูซื่อๆ

         “ท่านแม่ พวกเรารีบกลับไปเรือนใหญ่กันก่อนดีกว่าขอรับ” ลู่เจ๋อกึ่งลากแขนกึ่งประคองมารดาให้กลับไปยังเรือนของตน

         “ไม่ได้ๆ เจ้าต้องช่วยข้าลงโทษนางสะใภ้เลวคนนี้เสียก่อน เจ้ารู้หรือไม่ วันนี้นางไม่ยินยอมทำงานรับใช้พวกเรา นางบอกว่าต่อไปจะไปขึ้นเขาหาอาหารมาเลี้ยงดูครอบครัวของนางเอง” อี้เพ่ยได้ฟังเรื่องทั้งหมดจากอี้ฟางเยว่ก็โมโหฉินเสี่ยวโหรวอย่างมาก

         ทว่าสีหน้าของลู่เจ๋อกลับไม่ค่อยสู้ดี เขานึกถึงเรื่องที่ภรรยาของสหายเล่าแล้วขนลุกขนพอง

         ลู่เจ๋อป้องปากกระซิบบอกมารดา พลันยายแก่ลู่ก็ตาเบิกโพลงรีบดึงแขนลูกชาย “เรากลับไปเรือนใหญ่กันก่อนดีกว่า”

         “ยังไปไม่ได้!” เป็นฉินเสี่ยวโหรวที่ร้องตวาด “ถ้ายังตกลงกันไม่จบ ไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามออกไปจากเรือนของข้า”

         ขาของลู่เจ๋อคล้ายจะอ่อนแรง ในตอนนั้นเองที่ลู่ซิ่วบุตรคนที่สามของเขาก็กลับมาจากข้างนอกพอดี

         “ท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่ เหตุใดจึงมารวมกันอยู่เรือนนี้เล่า” ลู่ซิ่วกวาดตามองคนในครอบครัว

         พี่สะใภ้ที่ด้อยสติปัญญาของเขากำลังเก็บถ้วยจานใส่ในถังไม้แล้วยกเดินไปเก็บด้วยท่าทีคล้ายไม่ทุกข์ร้อน

         “เหตุใดพี่สะใภ้ถึงไม่ได้ไปทำงานที่เรือนใหญ่เล่าขอรับ เสื้อผ้าของข้ายังไม่ได้ซักเลยนะ” เขาหันไปฟ้องท่านย่า

         “ซิ่วเอ๋อร์ เจ้าก็โตแล้ว เมื่อใดจึงจะซักผ้าเอง ข้าเคยบอกแล้วมิใช่หรือว่าเจ้าไม่ควรใช้ภรรยาข้าซักผ้าให้เจ้า” ลู่หลิงหยุนพูดด้วยน้ำเสียงเคร่ง

         เรื่องการซักผ้าเขาเคยพูดกับลู่ซิ่วมาหลายครั้ง แต่ลับหลังเขา ท่านย่าก็หาวิธีบีบให้ฉินเสี่ยวโหรวต้องยอมซักผ้าให้กับน้องสาวน้องชายอยู่ดี

ลู่ซิ่วออกไปข้างนอกในแต่ละวันหาของกินมาได้ก็ไม่เคยแบ่งปันให้ครอบครัวของลู่หลิงหยุนเลยสักครั้ง ยามมีเนื้อมีข้าวสารก็ปิดบ้านกินกัน โยนเพียงข้าวฟ่างถุงหนึ่งให้กับครอบครัวเขา

         “หลิงหยุน เหตุใดจึงพูดเช่นนี้ ลู่ซิ่วถือเป็นคนสกุลลู่ แต่เสี่ยวโหรวเป็นคนนอก สถานะของนางในบ้านนี้ก็เป็นเพียงคนรับใช้เท่านั้น” อี้เพ่ยร้องขึ้น

         “ท่านย่า ลู่ซิ่วเป็นบุรุษร่างล่ำสันใหญ่โต เขาควรดูแลตนเองได้แล้ว วันหน้าข้าจะไม่ซักผ้าให้เขาอีกแล้ว” ฉินเสี่ยวโหรวประกาศ

         “นางคนโง่! หากเจ้าไม่ยอมทำงานก็พากันไสหัวออกไปจากบ้านนี้” หญิงชราร้องขึ้น

         “ท่านย่า! พูดเช่นนี้ได้อย่างไร บ้านสกุลลู่มากกว่าครึ่งล้วนมาจากเงินทองที่ท่านแม่ข้าหามานะขอรับ”

         “หลิงหยุน เจ้าหลานอกตัญญู นี่คิดจะทวงบุญคุณข้ากับพ่อเจ้าอย่างนั้นหรือ” อี้เพ่ยหันไปหาบุตรชาย “เจ้าดูเถิด เสี่ยวเจ๋อ บุตรชายที่เจ้าอุตส่าห์เลี้ยงดู สุดท้ายยังกล้ามาทวงเอาทรัพย์สินจากเราอีก”

         ลู่เจ๋อได้ยินว่าบุตรชายทวงเงินจากมารดาตนก็เดือดดาล “เจ้าลูกชั่ว! ข้าอุตส่าห์ยอมควักเงินส่งเจ้าไปร่ำเรียนหนังสืออยู่หลายปี และยังยอมเสียเงินแต่งผู้หญิงให้เจ้าอีก ที่ผ่านมาอาการบาดเจ็บของเจ้าทำให้พวกเราสิ้นเปลืองไปมิใช่น้อย ยังจะกล้ามาทวงบ้านจากท่านย่าอีก”

         “ท่านพ่อ! นี่ครอบครัวเราต้องทะเลาะกันก็เพราะพี่สะใภ้หน้าโง่คนนี้ ข้าว่าเราต้องลงโทษนางสักหน่อยนะขอรับ”

         ลู่ซิ่วได้รับการตามใจอย่างไร้ขอบเขจจากอี้ซื่อ เขาขี้เกียจเรียนหนังสือ มารดาก็ตามใจ งานการไม่ทำ มารดาก็ไม่สั่งสอน ชายหนุ่มจึงลำพองใจ มักทำตัวเป็นอันธพาล

เขาเคยถูกฉินเสี่ยวโหรวไล่ตีคราหนึ่งเมื่อครั้งจับ         ลู่เหว่ยไปมัดไว้กับเสาตามคำสั่งของท่านย่าเพื่อบีบให้ฉินเสี่ยวโหรวยอมไปเก็บข้าวโพดบนเขาที่ลือกันว่ามีเสือมาเพ่นพ่าน แม้พี่สะใภ้ของเขาจะยอมไปแต่พอกลับมาพร้อมด้วยข้าวโพดหนึ่งเข่ง นางวางเข่งข้าวโพดลงได้ก็คว้าท่อนไม้ไล่ตีเขาไปหลายที ลู่ซิ่วจึงผูกใจเจ็บพี่สะใภ้โง่ของตนมาโดยตลอด

         “ลู่ซิ่ว เจ้าคนเลว! คิดจะทุบตีข้าอย่างนั้นรึ!” ฉินเสี่ยวโหรวชี้หน้าน้องชายสามี

         “แน่สิ! พี่สะใภ้หน้าโง่ เจ้าท้าทายท่านย่า ข้าจะจับเอาลูกของเจ้ามาทุบตีให้หายแค้น” ลู่ซิ่วข่มขู่ จากนั้นก็วิ่งออกไปคว้าเอาท่อนไม้เข้ามาคิดจะไล่จับลู่เหว่ยเพื่อจะได้ข่มขู่ฉินเสี่ยวโหรว

         ฉินเสี่ยวโหรวเห็นเด็กหนุ่มถือท่อนไม้วิ่งกลับมาก็ร้องท้า “ถ้าเจ้าไม่กลัวก็เข้ามาเลย ข้ายินดีจะสั่งสอนเจ้าอีกสักครั้ง”

         “ได้! นางพี่สะใภ้โง่ ข้าจะตีเจ้าให้หายโง่เสียในวันนี้เลย” ลู่ซิ่วถือกระบองพุ่งเข้าไปหมายจะฟาดให้ฉินเสี่ยวโหรวหมอบลงในครั้งเดียว

         หมับ! พลั่ก!

         ฉินเสี่ยวโหรวใช้มือเดียวจับไม้พลองเอาไว้แล้วใช้เท้าถีบท้องของลู่ซิ่วจนเซถลาหงายหลังไปกับพื้น

         “โอ๊ย!” เด็กหนุ่มร้องออกมา

         “หญิงชั่ว! เจ้ากล้าตีลูกชายข้าอย่างนั้นรึ!” ลู่เจ๋อร้องลั่นเขาถลาไปประคองบุตรชายขึ้น

         “ท่านพี่! อย่ายอมให้นางทำร้ายลูกเรานะ เอาไม้ฟาดนางเลย ฟาดแรงๆ” อี้ฟางเยว่ร้องยุยง

         ลู่เจ๋อลืมเรื่องที่ตนกลัวไปเสียสนิท เขาดึงเอาไม้พลองจากมือของลูกชายแล้วหันไปหมายจะฟาดลูกสะใภ้โง่ให้หัวร้างค้างแตก

         ฉินเสี่ยวโหรวหลบไปอีกทางแล้วใช้มือผลักไหล่ของพ่อสามีจนเซถลา ไปจนเสา

         “โอ๊ย!” ลู่เจ๋อร้องลั่น