เข้าสู่ระบบ“ฉันจะมองแกด้วยความรักได้ยังไง ในเมื่อแม่ของแกทำให้ฉันเสียหน้ามากขนาดนั้น แต่ว่านะ...เป็นฉันต่างหากที่ต้องขอโทษแก เพราะฉัน เป็นเพราะฉันที่ทำให้แกต้องกำพร้าแม่ ถ้าเด็กคนนั้นไม่ต้องมาเจอฉัน เธอคงจะไปแต่งงานกับใครสักคนที่รักและให้เกียรติเธอ ตอนนี้คงจะเป็นคุณนายบ้านไหนสักบ้านไปแล้ว ที่ผ่านมา...พ่อขอโทษน
ซูมั่วไม่ได้ว่าอะไรต่อ เขาสะบัดมือให้เลขากลับไป ก่อนจะปล่อยให้ตัวเองได้อยู่ในความสงบเงียบ ๆ คนเดียว ไม่ใช่เขาไม่แค้นพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเอง เขาแค้นทุกครั้งที่ถูกกระทำ แต่เขาก็รักปู่มาก ๆ เช่นกันการที่คนคนนั้นต้องพิการช่วยเหลือตัวเองแทบจะไม่ได้ก็ถือว่าเป็นการชดใช้ให้เขาก็แล้วกัน ชีวิตของเขาในตอนนี้
“อ้า...แอ้อ๊าบ แอ้อะอีอ๊องอ๋อ” อาฝูที่แสบซนอ้าปากกว้างให้แม่ตรวจฟันไปด้วยพูดไปด้วยจนฟังแทบจะไม่รู้เรื่อง“หือ ลูกพูดว่ายังไงนะ เอ้า ไหนพูดใหม่ซิ แม่ฟังไม่เข้าใจ” ด้วยความที่ยังมึน ๆ เบลอ ๆ อยู่ ลี่ห่ายเลยไม่สามารถแปลคำพูดไม่เป็นคำพูดของลูก ๆ ได้เหมือนทุกที เธอเช็ดปากให้ลูกชายก่อนจะบอกให้เขาพูดใหม่อี
ซูมั่วได้แต่ยืนนิ่ง ๆ ทำอะไรไม่ถูก เขาเม้มปากก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปหาภรรยาตามที่เธอบอก แม้ในใจจะลังเล แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเอ่ยปากบอกความต้องการของตัวเองออกมาตรง ๆ กับเขา ถ้าเขาปฏิเสธ ไม่เท่ากับว่าเขาไม่ต้องการใกล้ชิดเธอหรอกหรือแม้ว่าเขาจะเชื่อมั่นในความตั้งใจของตัวเองมากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่กล้าป
โชคยังดีที่คนอื่น ๆ รู้จักเก็บอาการไม่หัวเราะเยาะออกมาตรง ๆ ใครบ้างไม่รู้ว่าท่านนายพลเจิ้งหนานอู๋ในตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ลูกกับภรรยาเที่ยวไปสร้างหนี้ตรงนั้นตรงนี้ไปทั่ว ภรรยาที่ไม่มีงานทำก็อยู่บ้านเฉย ๆ ไม่ทำแม้แต่งานบ้าน เที่ยวไปจ้างภรรยาของทหารในค่ายมาทำงานให้แล้วไม่จ่ายเรื่องนี้แม้จะเป็นเรื่องในค่
ว่ากันว่าเจิ้งหนานซูมั่วนั้นไม่เหมาะสมกับตำแหน่งผู้นำตระกูล เดิมทีมีหลายคนเตรียมจะเล่นงานเขาเมื่อขึ้นรับตำแหน่งต่อจากผู้เป็นปู่ แต่แผนการที่เตรียมไว้ทุกอย่างก็จำเป็นต้องพับเก็บไปทั้งหมดภรรยาข้างกายของซูมั่วจากที่เป็นแค่คนธรรมดา ตอนนี้กลับเข้าออกบ้านพักท่านผู้นำได้โดยไม่ต้องขออนุญาตหรือแจ้งล่วงหน้าเ
ลี่ห่ายรีบวิ่งไปท้ายหมู่บ้าน เธอจำได้ว่าที่นั่นมีแม่น้ำสายหนึ่งที่ค่อนข้างลึก จะว่าแม่น้ำก็ไม่ถูก ก็ไอ้แม่น้ำนี้น่ะ ต้นน้ำมันอยู่ที่หมู่บ้านเธอ เป็นน้ำตกใหญ่เลยล่ะแค่วิ่งเข้าไปใกล้ ๆ ก็ได้ยินเสียงของชาวบ้านที่ร้องดังเอะอะโวยวายมาแต่ไกล ลี่ห่ายไม่สนใจว่าคนรอบข้างจะมองยังไง ด้วยความที่เป็นทหาร การเคล
หลังจัดการเด็ก ๆ เสร็จ ลี่ห่ายยอมปล่อยให้เด็ก ๆ ออกไปเล่นกันนอกบ้านได้ตามต้องการ เธอมีสิ่งที่อยากรู้มากกว่าอะไร ๆ ในตอนนี้ เมื่อครู่ตอนเธอนั่งรอให้เด็ก ๆ กินอาหารเสร็จ ระบบมันขึ้นแจ้งเตือนว่าการอัปเดตข้อมูลเสร็จสิ้น เธออยากจะรู้เต็มทีแล้วว่าอัปเดตใหม่แล้วจะมีอะไรเพิ่มขึ้นบ้างพูดกันตามตรง ตั้งแต่เกิ
เวลาในยามค่ำคืนนั้นสุดแสนจะรวดเร็ว เพียงไม่นานหลังจากที่สามแม่ลูกหลับตานอนลงบนเตียงเตาแข็ง ๆ พระอาทิตย์ก็โผล่ขึ้นมาทักทายทุกสรรพสิ่งบนโลกสามแม่ลูกที่นอนหลับไปเองก็ต้องตื่นขึ้นมาใช้ชีวิต แน่นอนว่าคนที่เคยทำอะไรตามใจตัวเองมาตลอดอย่างลี่ห่ายย่อมไม่มีทางตื่นแต่เช้าในวันพักผ่อน ด้วยงานของเธอคือทหาร น้อย
ทันทีที่ลี่ห่ายเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน สองพี่น้องก็รีบกอดกันแน่นในทันที พวกเขาไม่อยากเข้าใกล้หรือทำให้แม่ไม่พอใจสักเท่าไหร่ ยิ่งวันนี้พวกเราสองคนทำแม่เดือดร้อน พวกเขาต้องถูกหยิกจนเนื้อเขียวอีกแน่ ๆเด็กน้อยผู้ดื้อรั้น แท้จริงแล้วกลัวมารดาสุดหัวใจ พวกเขาไม่กลัวย่าหรืออาสะใภ้คนไหนเลยสักคน คนเดียวที่พ







