บทที่ 2

ในตอนที่กำลังเปิดปากเตรียมเทศนาลูกสะใภ้ที่หายไปทั้งคืน หญิงชราก็แทบจะหัวใจหยุดเต้น บนหลังของลูกสะใภ้ของเธอในตอนนี้มีเสืออยู่

เสือตัวเป็น ๆ เลยด้วย ไม่รู้ว่าตายหรือยังไม่ตาย

“ละ ละ ละหล่อน หวังลี่ห่าย เธอไปเอาเสือมาจากไหน เอาออกไปเลยนะ”

แม้ว่าใคร ๆ จะบอกว่าเธอเป็นหญิงแกร่งที่เลี้ยงลูกสี่คนด้วยตัวคนเดียว แถมลูกแต่ละคนล้วนมีหน้าที่การงานที่ดีทั้งนั้นก็ตาม แต่เธอก็ไม่ได้แกร่งจนไม่กลัวแม้กระทั่งเสือตัวเป็น ๆ

“แม่คะ เสือนี่ตายแล้วค่ะ ฉันเห็นมันนอนตายอยู่ เมื่อคืนก็ออกจากป่าไม่ได้เพราะต้องซ่อนตัวจากมัน ไม่รู้มันไปโดนอะไรมาทำไมถึงได้ตาย แต่ฉันเห็นว่ามันน่าจะเอามาทำอะไรได้ ก็เลยแบกมันกลับมาด้วยค่ะ ถ้าแม่กลัว เดี๋ยวฉันจะเอาไปจัดการที่ป่าหลังบ้านแล้วกันนะคะ”

หวังลี่ห่ายขมวดคิ้วให้กับแม่สามีเล็กน้อย แต่เธอก็พยายามหยุดความไม่พอใจของตัวเอง คงเพราะเธอไม่เคยต้องมาคอยเอาใจใคร แถมไม่เคยมีใครมาพูดจาดุด่าใส่เธอแบบนี้มาก่อน เธอจะไม่ชอบใจก็ไม่แปลก เธออาจจะต้องทำตัวให้ชินกับสิ่งรอบตัวมากกว่านี้

แม่เฒ่าเจียงไม่ได้ห้ามอะไร ใจเธอนั้นสุดแสนจะกลัวเจ้าเสือตัวโตบนหลังลูกสะใภ้ แต่อีกใจก็ตื่นเต้นที่บ้านเธอถึงกับล่าเสือได้ทั้งตัว นี่เสือเชียวนะ ขนาดลูกชายทั้งสามคนของเธอเองก็ยังไม่เคยมีใคร่ล่ามาให้เป็นเกียรติยศของบ้านเจียงได้ นี่ลูกสะใภ้ของเธอบังเอิญไปได้มันมา แม้จะไม่ได้จัดการมันด้วยตัวเอง แต่เธอก็จะยอมรับเอาไว้ก็แล้วกัน

หญิงชราไล่ชาวบ้านให้ออกจากหน้าบ้านของเธออย่างสุภาพ อ้างว่าต้องการให้ลูกสะใภ้พักผ่อนให้เต็มที่ เมื่อคืนที่ติดอยู่ในป่าคงจะเป็นเรื่องที่หนักสำหรับเธอน่าดู ชาวบ้านที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบถอยทัพกลับบ้านใครบ้านมันในทันที

หวังลี่ห่ายสอดส่องสายตาไปรอบ ๆ บ้าน เธอพยายามหาลูก ๆ ของตัวเอง เจ้าพวกเด็กซนนั่นหายไปไหนกัน ปกติไม่ใช่ว่ามีเรื่องใหญ่แบบนี้ต้องรีบออกมาแล้วหรอกหรือ

“แม่คะ แล้วอาฝูกับอาหมิงหายไปไหน ตั้งแต่กลับมาฉันยังไม่เห็นเด็ก ๆ เลย” เธอเอาเสือไปไว้หลังบ้าน เดินตั้งแต่หน้าบ้านจนถึงหลังบ้าน เธอก็ยังไม่เห็นลูกของเธอเลยสักคน แม้จะไม่ใช่แม่แท้ ๆ แต่ก็อดถามหาไม่ได้

“...รีบจัดการงานที่เธอเอากลับบ้านมาให้เสร็จเสียก่อนเถอะ เด็กสองคนนั้นออกไปเล่นเหมือนทุกวันนั่นแหละ ไม่มีอะไรหรอก”หญิงชราบอกปัดอย่างไม่ใส่ใจ เธอก็ไม่เห็นหลานชายทั้งสองคนตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเหมือนกัน คิดว่าคงจะกลับเข้าบ้านมานอนแล้วนั่นแหละ

หลานจากสะใภ้ใหญ่คนนี้ เธอไม่ค่อยรักเหมือนหลานคนอื่น ๆ แต่เพราะเป็นหลานจากลูกชายคนโต เธอที่แก่ไปจะต้องอาศัยเด็ก ๆ พวกนี้เลยต้องดูแลเอาใจใส่มากหน่อย แต่เจ้าเด็กที่ได้เชื้อจากแม่ไม่ค่อยดีเหมือนหลานคนอื่น ๆ นั้นช่างดื้อด้าน บอกสอนอะไรก็ไม่จำ หลานคนอื่น ๆ เหมือนคุณหนูคุณชาย ต่างจากเจียงฝูและเจียงหมิงจนเธอเหนื่อยหน่ายที่จะบอกจะสอนเด็กสองคนนี้ จะอาศัยแม่เด็กให้สอน

คนไร้การศึกษาแบบนี้จะไปสอนอะไรดี ๆ ให้ลูกได้กัน เฮ้อ

เมื่อได้ยินว่าลูก ๆ ออกไปเล่นเหมือนทุกวัน หวังลี่ห่ายก็วางใจ บวกกับที่เธอยังไม่พร้อมที่จะเจอหน้าเด็กที่เรียกว่าลูกด้วยแล้ว เธอเลยเลือกที่จะไม่สนใจเรื่องของเด็กสองคนนั้นไปก่อน

หวังลี่ห่ายหยิบมีดออกมาจากในครัว เธอมองมีดอย่างดีที่อยู่ในมือ ไม่แปลกใจเลยที่หวังลี่ห่ายคนเดิมจะอยากประจบเอาใจแม่สามี ก็บ้านนี้น่ะ เทียบกับบ้านอื่น ๆ แล้ว ดูมีหน้ามีตา แถมยังอู้ฟู่เสียเหลือเกิน

ด้วยความที่เป็นถึงทหาร การใช้มีดเพื่อจัดการชำแหละร่างของเสือตัวโตเลยไม่ใช่เรื่องยาก เธอค่อย ๆ เฉือนออกทีละส่วนอย่างพิถีพิถัน การกระทำของหวังลี่ห่ายตกอยู่ในสายตาของแม่สามีที่นั่งมองมาจากแคร่ไม้ไกล ๆ ทุกกระบวนท่า

ลี่ห่ายไม่สนใจ เธอตั้งหน้าตั้งตาชำแหละจนเสร็จ ทั้งที่ท้องของเธอร้องจนไม่รู้จะร้องยังไง แต่แม่สามีก็ไม่คิดจะเรียกเธอเข้าไปกินข้าวเลยสักนิด

แต่ใครจะสนกันล่ะ ไม่เรียกก็ไม่เรียก ตัวของเธอเต็มไปด้วยเลือดของเสือ จะให้ไปล้างตัวแล้วเข้าไปกินข้าวกับคนอื่น ๆ ก็คงจะชักช้าเกินไป พวกเขาคงจะไม่อยากรู้ ไม่เป็นไร

การจัดการเสือหนึ่งตัวไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งกับผู้หญิงตัวคนเดียวแล้วยิ่งยากเข้าไปใหญ่ เพราะอย่างนั้นเธอถึงใช้เวลาจนถึงบ่าย เสือที่แบกกลับมาได้ถึงได้ถูกจัดการได้สำเร็จ เธอเก็บทุกส่วนของเสือเอาไว้ไม่ให้เสียหายแม้แต่ส่วนเดียว ตั้งใจว่าจะไปล้างตัวแล้วเอาเข้าไปขายในเมือง เธอมั่นใจว่าจะต้องได้ราคาดีมากแน่ ๆ แม้ว่าบ้านเจียงจะไม่ได้ขาดเงินก็ตาม แต่เธอขาด!

ลี่ห่ายล้างเนื้อล้างตัวจนเสร็จก็ยังไม่เห็นเด็กสองคนที่เป็นลูกของเจ้าของร่าง เธอเลิกสนใจ และอาศัยจังหวะที่คนในบ้านหนีเข้าไปนอนกลางวันเอาชิ้นส่วนราคาแพงออกไปขายอย่างว่องไว กว่าที่แม่เฒ่าเจียงจะรู้ว่าลูกสะใภ้แอบเอาชิ้นส่วนไปขายก็สายไปเสียแล้ว ลูกสะใภ้ตัวดีของเธอเหลือเพียงเนื้อไม่กี่ชิ้นเอาไว้ให้ดูต่างหน้า

หวังลี่ห่ายที่ไม่ได้คิดว่าที่ตัวเองเสียแรงแบกเสือกลับมาเพื่อให้แม่สามีทั้งหมดเดินถือเงินอย่างสบายใจ เงินขนาดนี้ มากกว่าเงินที่สามีและน้องสามีส่งมาให้ในแต่ละเดือนรวมกันเสียอีก เงินนี่เธอจะเอาเก็บไว้ใช้ซื้อนั่นซื้อนี่ให้ลูกของเธอ

ลูก ๆ ของเธออายุเพิ่งจะหกเจ็ดขวบกันเท่านั้น เด็กสองคนนั้นเกิดช้ากว่าหลานคนอื่น ๆ ในบ้าน ด้วยสามีของเจ้าของร่างไม่ค่อยได้กลับบ้าน กลับมาแต่ละทีก็จะนอนกับภรรยาของตัวเองสักครั้ง แรก ๆ ที่กลับมาบ้านทีก็นอนด้วยกันแทบจะทุกวัน แต่นานเข้าก็ทำสักครั้ง หรือบางครั้งที่กลับมาก็ไม่มีอะไรกันเลย

เจ้าของร่างเดิมแม้จะน้อยใจที่สามีไม่หลับนอนด้วย แต่เธอก็พยายามเข้าใจว่าสามีอยู่ในค่ายทหารทั้งปี จะเหนื่อยมากก็ไม่แปลก แถมตอนนี้เขาก็อายุไม่น้อยแล้วด้วย เมื่อก่อนที่ทำกันบ่อย ๆ ก็ตอนเขาอายุสิบเจ็ดสิบแปดปี ตอนนี้เขาก็สามสิบหน่อย ๆ แล้ว จะไม่อยากทำเรื่องอย่างว่าก็ไม่แปลก

แต่สำหรับหวังลี่ห่ายที่เข้ามาใหม่ เธอไม่ได้คิดว่าอายุสามสิบนั้นแก่แต่อย่างใด

ในโลกเก่าของเธอ คนที่อายุสามสิบนั้นเหมือนวัยรุ่นเสียด้วยซ้ำ คนในโลกนั้นอายุเฉลี่ยอยู่ที่สองถึงสามร้อยปี แถมถ้ามีเงินหน่อย ก็สามารถเปลี่ยนจากร่างกายมนุษย์ธรรมดาให้เป็นมนุษย์กึ่งหุ่นยนต์ได้ แต่คนที่จะทำแบบนั้นได้ต้องรวยมาก ๆ ก็แค่นั้น

เพราะอย่างนั้นแล้ว สำหรับเธอที่เพิ่งจะอายุสามสิบ เธอไม่เคยแม้แต่จะมีแฟนหรือจูบแรกเลยด้วยซ้ำ การที่ตื่นขึ้นมาแล้วได้รู้ว่าตัวเองมีลูกเลยมันก็ทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ นิดหน่อย

หวังลี่ห่ายคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

รถโดยสารประจำหมู่บ้านก็จอดลงหน้าหมู่บ้าน ชาวบ้านค่อย ๆ ลงจากรถทีละคนอย่างไม่รีบร้อน ขาไปเธอตัดสินใจเดินเท้าเข้าเมือง แต่ขากลับเธอกลัวว่ามันจะมืดเสียก่อน ก็เลยยอมขึ้นรถรับส่งที่จะผ่านหน้าหมู่บ้านกลับให้ทันก่อนตะวันตกดิน

เธอเดินลูบกระเป๋าเงินในอกอย่างมีความสุขกลับบ้านอย่างสบายใจ เธอไม่คิดว่าการมีชีวิตแบบนี้จะแย่อะไร ชีวิตก็ดูจะสงบและร่มรื่นดี ดูไม่ได้มีอะไรที่น่าลำบากใจเลยสักนิด สงสัยว่าเธอจะได้มาเกิดใหม่แล้วเลี้ยงลูกไปอย่างสงบสุขล่ะมั้งเนี่ย