บทที่ 3

แต่นั่นก็เป็นแค่ความคิดเพ้อฝันของลี่ห่าย ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวขาเข้าไปในบ้าน เสียงร้องของเด็กก็ดังออกมาจนถึงหน้าถนน แน่นอนว่าในบ้านเจียงแห่งนี้ เสียงของเด็กอายุประมาณเท่านี้ก็มีเพียงแค่สามคนเท่านั้น คนหนึ่งก็คือลูกของบ้านสาม และอีกสองคนก็คือลูกของเธอ

หวังลี่ห่ายรีบวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนเธอจะเห็นว่าลูกของตัวเองทั้งสองคนกำลังนั่งกองอยู่กับพื้น พร้อมกับเปล่งเสียงแหกปากร้องไห้ออกมาเสียงดัง

“เกิดอะไรขึ้นคะ อาฝู อาหมิง เกิดเรื่องอะไรขึ้นลูก” เธอไม่รู้ว่าตัวเธอเองรู้สึกยังไง แต่ร่างกายของเธอขยับพุ่งเข้าไปหาลูกทั้งสองคนที่นั่งกองอยู่กับพื้นก่อนเป็นอันดับแรก ก่อนที่เธอจะกอดเอาเด็กสองคนไว้ในอ้อมแขน

เด็กทั้งสองคนที่ถูกแม่กอดก็อดจะเกร็งไม่ได้ ปกติแม่จะเอาแต่ดุด่าพวกเขา เพราะพวกเขาสองคนพี่น้องทำตัวเรียบร้อยเหมือนพี่ ๆ คนอื่นในบ้านไม่ได้ แม่ก็เลยเอาแต่ดุและก็หยิกพวกเขาอยู่เสมอ

“พี่สะใภ้มัวแต่ขโมยเนื้อของบ้านเราไปขาย ก็เลยไม่รู้ว่าลูกชายทั้งสองคนของพี่เนี่ยมาขโมยขนมของถิงถิง ขนมนี้พ่อของถิงถิงซื้อมาให้ลูกสาวคนเล็กของเขาเป็นการส่วนตัว แม้แต่พี่สาวของถิงถิงก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้กิน แต่ลูกของพี่สะใภ้คงจะอดอยากปากแห้ง ก็เลยมาขโมยขนมของถิงถิงไปกินเสียปากมันแผล็บ”

ลี่ห่ายหันหน้ามามองลูกของตัวเองอย่างครุ่นคิด เธอไม่แน่ใจว่าเด็ก ๆ ได้ทำจริงอย่างที่สะใภ้สามกล่าวหาหรือเปล่า แต่ที่รู้ ๆ ก็คือ ในความทรงจำของเธอ ไม่ว่าเด็กสองคนนี้จะทำจริงหรือไม่ได้ทำจริง หวังลี่ห่ายก็จะก้มหน้าขอโทษ พร้อมกับลากเอาลูก ๆ ไปสั่งสอนพร้อมกับ...ตี อย่างลับ ๆ

“แม่ พวกเราไม่ได้ทำ ขนมนั้นแม่เอามาให้เราไว้กินนะ ถิงถิงโกหก! อาสะใภ้เองก็โกหก!”

เด็กทั้งสองแม้จะหมดหวังกับแม่ที่เอาแต่เชื่อคนอื่นไปเสียทุกเรื่องพยายามร้องบอกมารดาของตนเอง แม้ว่าในใจจะรู้อยู่แล้วว่า ครั้งนี้แม่ผู้หูเบาของพวกเขาจะต้องไม่เชื่อลูกแท้ ๆ อย่างพวกเขาอย่างแน่นอน

“โอ้โห พี่สะใภ้ใหญ่ถึงกับแอบซ่อนขนมดี ๆ ไว้ให้ลูกกินเลยเหรอ นี่พี่ไปมีเงินถุงเงินถังมาจากไหนกันหนอ พี่ใหญ่แอบส่งเงินให้พี่เป็นการส่วนตัวงั้นเเหรอคะ”

บ้านหลังนี้ เงินทุกเหมาทุกเฟินต้องส่งมอบให้แม่สามีเอาเก็บไว้ทั้งหมด การที่บ้านใหญ่บอกว่ามีขนมดี ๆ แอบเอาไว้กิน หมายความว่าบ้านใหญ่ซ่อนเงินเอาไว้บางส่วน

ในที่สุดหวังลี่ห่ายก็เข้าใจเสียที เธอไม่แปลกใจเลยที่เจ้าของร่างคนเก่าจะยอมรับอย่างง่ายดาย เพราะไม่ว่าจะเถียงไปยังไง สุดท้ายเรื่องก็หนีไม่พ้นตัวเธออยู่ดี เธอเองก็อยากจะยอมรับไปว่าลูก ๆ ของเธอเป็นขโมย

แต่ในความทรงจำของเธอ มันดันผุดภาพที่เธอแอบซื้อขนมมาเก็บไว้ให้ลูก ๆ กินตามที่เด็กสองคนนี้บอกน่ะสิ หมายความว่าเจ้าของร่างเดิมแอบเอาเงินไปซื้อไว้ ส่วนเรื่องเงินที่แอบเก็บไว้ เธอมั่นใจว่าทุกบ้านต่างก็ซ่อนเงินเอาไว้เหมือน ๆ กัน ไม่ว่าจะบ้านรองหรือบ้านสามก็ตาม

“ลูกของฉันไม่ได้ขโมย แล้วฉันก็ไม่ได้ซ่อนเงินด้วย เงินที่สามีส่งมาให้แม่เก็บ ฉันก็ส่งมอบให้แม่ทั้งหมด จริง ๆ แล้วแม่ก็เป็นคนไปรับเงินเองอยู่แล้ว ฉันไม่เคยได้จับเงินส่วนนั้นเลยด้วยซ้ำ ส่วนเงินที่เอาไปซื้อขนม มันก็เงินสินเดิมของฉัน ทำไมล่ะสะใภ้รอง ฉันจะเอาเงินของตัวเองไปซื้อของดี ๆ บำรุงลูกของฉันบ้างไม่ได้หรือไง กินของดี ๆ ได้แต่ลูกเธองั้นสิ”

เรื่องสินเดิมนั้นโกหกทั้งเพ เธอแอบซ่อนเงินจริง ๆ นั่นแหละ ที่บอกว่าแม่สามีเป็นคนรับเงิน ก็เพราะเจ้าหน้าที่จะเรียกตัวไปรับตามชื่อที่ส่งมา เจ้าของร่างเดิมอาศัยจังหวะชุลมุนดึงเงินมาซ่อนเอาไว้ทีละนิดทีละหน่อย ขโมยหลายรอบเข้าก็มีเงินเก็บเยอะพอสมควรเลยล่ะ สุดยอดจริง ๆ

“เอาล่ะ ๆ แยกย้ายกันได้แล้ว ถ้าสะใภ้ใหญ่ว่าเป็นเงินสินเดิมก็คงจะเป็นอย่างนั้น แยกย้ายกันได้แล้ว สะใภ้ใหญ่ เดี๋ยวเธอไปทำอาหารบำรุงมาให้เด็ก ๆ ในบ้านกิน เสร็จแล้วมาหาฉันที่ห้องนอนหน่อย แยกย้ายกันได้แล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันกินอาหารเย็น”

แม่เฒ่าเจียงไม่อยากจะรื้อฟื้นอะไรอีก เธอเป็นคนเอาเงินมาเก็บไว้ทั้งหมดจริง ๆ ไม่มีทางที่ลูกสะใภ้ที่ไม่ค่อยจะฉลาดของเธอคนนี้จะแอบซ่อนเงินเอาไว้อย่างที่กล่าวหาได้เลย

แต่จะให้ไปจี้ถามว่าเอาสินเดิมมาจากไหนก็กลัวจะเสียเวลาเปล่า เธอยังต้องการจะถามเรื่องเงินที่ขายเสือได้ น่าเจ็บใจที่เธอไม่ได้จัดแจงด้วยตัวเอง คงต้องตำหนิลูกสะใภ้เสียหน่อย กล้าหักหน้าเธอได้ยังไงกัน

หวังลี่ห่ายยอมทำตามอย่างว่าง่าย เธอไม่อยากจะก่อเรื่องหรือมีเรื่องอะไรในวันนี้ ตอนนี้เธออยากจะพักผ่อน การที่รู้ตัวว่าตัวเองตายแล้วมาเข้าร่างคนอื่น มันไม่ใช่ว่าแค่วันเดียวจะสามารถยอมรับและเข้าใจเรื่องทั้งหมดได้ เธอยังต้องจัดการอะไรบางอย่างที่คาใจเธออยู่ในตอนนี้

แม่เฒ่าเจียงเรียกหวังลี่ห่ายไปสอบถามเรื่องขายเสือ ก่อนจะตำหนิเชิงเป็นห่วง กลัวว่าเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวเอาเสือไปขายแล้วจะโดนหลอกเอาได้ หลังจากนั้นก็กดดันเพื่อที่จะเอาเงินทั้งหมดไปเก็บไว้ที่ตนเอง

“เงินนี่ฉันขอเก็บเอาไว้ให้อาฝูกับอาหมิงก็แล้วกันนะคะแม่ แม่ก็น่าจะรู้ ว่าเด็กสองคนนั้นเกิดช้ากว่าพี่ ๆ คนอื่น อะไรหลาย ๆ อย่างก็ต้องรอเอาของเก่าพี่ ๆ มาใช้ ฉันกลัวแม่จะอายคน อย่างไรอาฝูกับอาหมิงก็เป็นลูกของบ้านใหญ่ จะให้แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเก่า ๆ หรือหิวขนมแต่ไม่มีเงินซื้อเหมือนคนอื่นมันก็น่าอายเกินไปนะคะ”

“...แต่เงินมากขนาดนั้น เธอจะเก็บไว้ปลอดภัยแน่หรือ ไม่สู้เอามาฝากแม่ไว้ อาลี่ เงินทั้งหมดน่ะ ยังไงมันก็ต้องตกเป็นของบ้านใหญ่นะ ไม่สู้เอาเงินมาฝากไว้ที่แม่ แล้วเวลาอยากได้อะไรให้เด็ก ๆ อาลี่ก็ค่อยมาขอเอาจากแม่ไม่ดีหรือ เจ้าใหญ่คงจะดีใจที่เมียกตัญญูต่อแม่ของเขาขนาดนี้เชียวล่ะ”

“ฉันก็อยากจะทำอย่างนั้นนะคะแม่ แต่ว่า...ถ้าบ้านรองกับบ้านสามรู้เรื่องเข้า มันจะสร้างความไม่พอใจให้ทั้งสองนะคะ ฉันว่าฉันเก็บเอาไว้เองนี่แหละค่ะ แม่จะได้ไม่ต้องวุ่นวายด้วย งั้นแม่พักผ่อนก่อนนะคะ ยังไงวันนี้ก็ดึกแล้ว ฉันขอตัวไปดูลูกก่อนนะคะ คงจะตกใจน่าดูเลย”

ลี่ห่ายรีบหนีออกจากห้องนอนของแม่เฒ่าเจียง หญิงชราคนนี้เสแสร้งสิ้นดี แต่ก็นะ ช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ ล่ะ ร่างเดิมเธอก็รักของเธอ แถมพอคิดตามที่แม่สามีพูดมันก็จริงทุกอย่าง ถึงจะถูกเอาเปรียบไปบ้าง แต่สุดท้ายเงินพวกนั้นมันก็ต้องตกเป็นของเธอและครอบครัวจริง ๆ คนที่เสียก็มีแต่บ้านรองและบ้านสาม

แต่ว่าเธอ...ไม่ค่อยชอบแม่สามีสักเท่าไหร่ หญิงชราคนนี้เหมือนจะไม่ใช่คนดี แต่ก็เหมือนจะไม่ใช่คนไม่ดี แถมวันนี้ก็ยังแอบช่วยเธอเรื่องเมื่อตอนเย็นอีก บางทีนี่อาจจะเป็นแนวทางการใช้ชีวิตของหญิงชราล่ะมั้ง

เธอตัดสินใจว่าจะมองข้ามความบาดหมางเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ไปก่อน สิ่งที่ต้องจัดการในตอนนี้เลยก็คือลูก ๆ ทั้งสองคนของเธอ เด็กสองคนนี้เป็นพี่น้องที่คลานตามกันมาแบบติด ๆ กันเลย น่าแปลกที่หน้าไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไหร่

ทั้งสองคนตัวผอมอย่างกับต้นถั่วงอก ตัวรีบหัวโต มันเหมือนเด็กในบ้านคนอื่น ๆ เสียที่ไหน

แต่พอย้อนดูในความทรงจำ

ก็ได้รู้ว่าเป็นเพราะแม่อย่างหวังลี่ห่ายนั้นดวงตามืดบอด ตั้งใจเอาอกเอาใจแม่สามี ไม่คิดจะสนใจลูก ๆ ทั้งสองคนของตัวเองเลยว่าจะได้กินข้าวบ้างหรือเปล่า บางวันเด็ก ๆ ไม่เข้าบ้านก็ไม่คิดจะสนใจ เพราะเช้ามาเด็กสองคนนี้ก็จะกลับมาบ้านเป็นปกติ

แต่ที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ก็เพราะสามีของเจ้าตัวนั่นแหละ เจ้าหมอนั่นจะรู้สึกยินดีเป็นอย่างมากที่ภรรยาจะดูแลแม่ของตัวเองเป็นอย่างดี เขาเคยให้เหตุผลว่าเขารักแม่ของเขามาก แม่ของเขาคือคนที่ทำให้เขามีทุกวันนี้ได้ เธอจำเป็นต้องดูแลแม่เขาให้ดี ๆ เจ้าของร่างเดิมก็โง่เกินทน เอาแต่ดูแลแม่สามีเพื่อให้สามีที่อยู่ไกลบ้านพอใจ ไม่คิดจะสนใจลูกทั้งสองคนที่กลายเป็นถั่วงอกเข้าไปทุกวัน ๆ เลยสักนิด