บทที่ 6 เลขาคู่ใจ

ก้าวเท้าของอตีญาชะงักงัน เธอหันกลับมาประจันหน้ากับมินตรา ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างประเมินสถานการณ์

"คุณหมายความว่ายังไง"

มินตราหัวเราะในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยความมาดร้ายที่ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น

"คิดว่าเรื่องรูปหลุดนั่นเป็นฝีมือพวกปาปารัสซี่กระจอกๆ พวกนั้นจริงๆ หรือไง พี่หรัญอาจจะฉลาดเรื่องธุรกิจนะ แต่เรื่องผู้หญิงเขายังมองโลกในแง่ดีเกินไป! ฉันนี่แหละ... ฉันเป็นคนจ้างนักสืบเอกชนมือดีที่สุดให้คอยตามดูพฤติกรรมของยัยคุณหญิงนั่นมาตั้งแต่ผู้ใหญ่เริ่มทาบทามดูตัวแล้ว”

อตีญายืนฟังอย่างสงบ แม้ในใจจะเริ่มประติดประต่อเรื่องราวความเลวร้ายทั้งหมดได้แล้ว

“แล้วสวรรค์ก็เข้าข้างฉัน!” มินตราเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “สายของฉันรายงานมาว่ายัยลลิตานั่นแอบไปควงกับนายแบบและดาราหนุ่มชื่อดังลับหลังพี่หรัญ ฉันเลยจัดการจ้างตากล้องมืออาชีพไปดักรอถ่ายรูปที่หน้าโรงแรมคืนนั้นซะเลย ทุกอย่างมันง่ายไปหมด รูปภาพคมชัดระดับ HD ถูกส่งเข้าอีเมลสำนักข่าวทุกสำนักในพริบตาเดียว... ยัยนั่นหมดอนาคตที่จะได้แต่งงานกับพี่หรัญแล้ว!”

“คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร คุณมินตรา” อตีญาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “การทำลายชื่อเสียงของคนอื่นไม่ได้ทำให้คุณดูสูงขึ้นเลย และมันอาจจะส่งผลกระทบถึงภาพลักษณ์ของท่านประธานด้วย”

“ก็เพื่อพี่หรัญไง!” มินตราตวาดกลับ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความลุ่มหลง “พี่หรัญต้องเป็นของฉันคนเดียว! ครอบครัวเราสนิทกัน ฉันมีสายเลือด มีชาติตระกูลที่คู่ควรกับเขาทุกอย่าง ฉันยอมลดตัวเข้ามาฝึกงานที่นี่ก็เพื่อจะได้อยู่ใกล้ชิดเขา แล้วยัยผู้หญิงจอมปลอมนั่นมีสิทธิ์อะไรมาแย่งเขาไปจากฉัน!”

มินตราก้าวเข้ามาประชิดตัวอตีญา แววตาเปลี่ยนจากความลุ่มหลงเป็นความเคียดแค้นชิงชัง “แล้วแกล่ะ... นังเลขาจองหอง! แกคิดว่าแกเก่งนักใช่ไหม! เรื่องสัญญาหมื่นล้านวันนั้น แกจงใจฉีกหน้าฉันกลางห้องประชุม ทำให้พี่หรัญด่าฉันสารพัด แกทำให้ฉันดูเป็นตัวตลก เป็นยัยโง่ในสายตาทุกคน!”

นิ้วเรียวของมินตราจิ้มลงบนไหล่ของอตีญาอย่างแรง “ฉันก็เลยจัดฉากปล่อยข่าวลือวงในให้ยัยลลิตามันรู้ไง ว่าคนที่ตามสืบและแอบถ่ายรูปในคืนนั้นคือแก! นังเลขาหน้าห้องที่แอบรักเจ้านายตัวเองจนตัวสั่น! ยัยนั่นมันโง่และอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว พอรู้แบบนั้นมันก็ตรงดิ่งมาแหกอกแกถึงที่นี่ไงล่ะ... เป็นไง รสชาติของการโดนตบฟรีๆ ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด มันเจ็บปวดดีไหมล่ะ!”

อตีญาปัดมือของมินตราออกอย่างไม่แยแส ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย ทว่าแววตานั้นเย็นเยียบจนคนมองอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสั่น

“ดิฉันไม่แปลกใจเลยที่คุณทำงานผิดพลาดจนเกือบทำให้บริษัทเสียหายหลักหมื่นล้าน เพราะสมองของคุณเอาแต่คิดเรื่องสกปรกและหมกมุ่นอยู่กับความอิจฉาริษยา”

“แกด่าฉันเหรอ!”

“ดิฉันพูดความจริงค่ะ” อตีญาตอบกลับอย่างฉะฉาน “คุณอาจจะคิดว่าตัวเองฉลาดที่ยืมมือคนอื่นมาทำร้ายดิฉันและเขี่ยคุณหญิงลลิตาให้พ้นทางได้ แต่จงจำไว้เถอะค่ะคุณมินตรา... ความลับไม่มีในโลก และถ้าวันไหนที่ท่านประธานรู้ว่าผู้หญิงที่เขามองว่าเป็นน้องสาวมาตลอด เป็นคนสร้างเรื่องเน่าเหม็นทั้งหมดนี้ขึ้นมา... วันนั้นคุณจะไม่มีที่ยืนแม้แต่ในเงาของเขา”

พูดจบ อตีญาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำไปอย่างเด็ดเดี่ยว ทิ้งให้มินตรายืนกระทืบเท้าด้วยความโกรธแค้นที่ไม่อาจยั่วโมโหอีกฝ่ายได้สำเร็จ

“คอยดูเถอะนังญา! ฉันจะเขี่ยแกออกไปจากบริษัทนี้ให้ได้!” มินตรากรีดร้องตามหลัง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินไปที่อ่างล้างมือเพื่อเติมลิปสติก โดยไม่รู้ตัวเลยว่า... ท่ามกลางความเงียบที่โรยตัวลงมาหลังจากการปะทะคารม ประตูห้องน้ำห้องในสุดที่ปิดสนิทมาตลอด ค่อยๆ ถูกแง้มออกอย่างเชื่องช้า

พี่นวลพนักงานบัญชีอาวุโสที่ทำงานกับบริษัทนี้มาตั้งแต่ยุคบุกเบิก ค่อยๆ ก้าวออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าซีดเผือด มือที่เหี่ยวย่นตามวัยสั่นเทาขณะกำสายกระเป๋าสะพายแน่น เธอเข้ามาใช้ห้องน้ำและบังเอิญได้ยินบทสนทนาทุกถ้อยคำ ทุกประโยค ตั้งแต่ต้นจนจบ

ในฐานะพนักงานเก่าแก่ที่เห็นการเติบโตของบริษัท พี่นวลรักและเคารพประธานหรัญมาก และเธอก็ชื่นชมอตีญาที่ทำงานอย่างหนักและปกป้องผลประโยชน์ของบริษัทมาตลอด ในขณะที่มินตราเป็นเพียงเด็กเส้นที่วันๆ เอาแต่แต่งตัวสวยและสร้างภาระให้คนอื่น

“แม่เจ้าประคุณเอ๊ย... จิตใจทำด้วยอะไรถึงได้อำมหิตขนาดนี้” พี่นวลพึมพำกับตัวเอง เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ใหญ่เกินกว่าที่พนักงานธรรมดาอย่างเธอจะเข้าไปจัดการเองได้ และถ้าขืนปล่อยไว้ อตีญาจะต้องตกเป็นเหยื่อของความริษยานี้อีกแน่ๆ

หญิงวัยกลางคนรีบก้าวเท้าออกจากห้องน้ำ หลบเลี่ยงสายตาผู้คน และมุ่งหน้าตรงไปยังโซนรักษาความปลอดภัยพิเศษชั้นผู้บริหาร เป้าหมายของเธอคือผู้ชายเพียงคนเดียวที่สามารถจัดการเรื่องสกปรกนี้และนำความจริงไปถึงหูประธานหรัญได้โดยตรง

ที่หน้าห้องทำงานส่วนตัวซึ่งเชื่อมต่อกับห้องของท่านประธาน ร่างสูงใหญ่บึกบึนของวรวุฒิ บอดี้การ์ดมือขวาและคนสนิทที่หรัญไว้วางใจที่สุด กำลังยืนตรวจเช็กความเรียบร้อยของตารางรักษาความปลอดภัย ใบหน้าคมเข้มมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางตา บ่งบอกถึงประสบการณ์การผ่านร้อนผ่านหนาว ดวงตาดุดันของเขาตวัดมองทันทีที่เห็นพนักงานบัญชีรุ่นใหญ่เดินกระหืดกระหอบเข้ามาหา

“มีอะไรหรือเปล่าครับ พี่นวล” วรวุฒิเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและสุภาพ แม้บุคลิกภายนอกจะดูน่าเกรงขาม แต่เขาก็ให้เกียรติพนักงานเก่าแก่เสมอ

“คุณวุฒิ... พี่... พี่มีเรื่องสำคัญมาก เรื่องคอขาดบาดตายที่จะต้องบอกคุณวุฒิเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” พี่นวลละล่ำละลักพูด หอบหายใจจนตัวโยน

วรวุฒิขมวดคิ้ว เขยิบตัวเข้ามาบังสายตาพนักงานคนอื่นที่เดินผ่านไปมา “ใจเย็นๆ ครับพี่นวล เกิดอะไรขึ้น เข้ามาคุยกันข้างในก่อนครับ”

บอดี้การ์ดหนุ่มพาพี่นวลเข้าไปในห้องพักรับรองส่วนตัว ปิดประตูและล็อกอย่างแน่นหนา เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครแอบฟัง พี่นวลจึงเริ่มเล่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอได้ยินในห้องน้ำอย่างไม่มีตกหล่น ตั้งแต่เรื่องที่มินตราจ้างนักสืบ จ้างปาปารัสซี่ ไปจนถึงการจงใจปล่อยข่าวลือใส่ร้ายอตีญาเพื่อให้โดนคุณหญิงลลิตาบุกมาทำร้ายถึงบริษัท เพียงเพราะความหึงหวงและต้องการแก้แค้นเรื่องงาน ยิ่งฟัง ดวงตาของวรวุฒิก็ยิ่งฉายแววเย็นเยียบและอันตรายมากขึ้นเรื่อยๆ สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนนูนเป็นสัน

“คุณมินตราเป็นคนพูดออกมาจากปากตัวเองทั้งหมดเลยเหรอครับ” วรวุฒิถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

“ทุกคำเลยค่ะคุณวุฒิ! เธอยังหัวเราะเยาะคุณญาอยู่เลยที่โดนตบ พี่สงสารคุณญาจับใจเลยค่ะ เธอทำงานถวายหัวให้บริษัท ช่วยชีวิตคุณมินตราแท้ๆ ตอนทำสัญญาพลาด แต่กลับต้องมาโดนเด็กเมื่อวานซืนแว้งกัดเอาแบบนี้ คุณวุฒิต้องจัดการเรื่องนี้นะคะ อย่าปล่อยให้คนดีๆ ต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องบ้าๆ พวกนี้เลย” พี่นวลพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความวิงวอน

วรวุฒิพยักหน้าช้าๆ ความเคารพที่เขามีต่ออตีญานั้นไม่แพ้ใครในบริษัท เขาเห็นมาตลอดห้าปีว่าผู้หญิงคนนี้อดทนและเสียสละเพื่อเจ้านายของเขามากแค่ไหน การที่อตีญาต้องมาเจ็บตัวและเสียเกียรติเพราะแผนการสกปรกของคนในครอบครัวเจ้านาย เป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้เด็ดขาด

“พี่นวลไม่ต้องกังวลนะครับ พี่ทำถูกต้องแล้วที่มาบอกผม เรื่องนี้ผมจะจัดการต่อเอง พี่นวลกลับไปทำงานตามปกติและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะครับ เพื่อความปลอดภัยของตัวพี่เอง” วรวุฒิกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นที่แฝงไปด้วยคำสัญญา

เมื่อพี่นวลเดินออกจากห้องไป วรวุฒิก็หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องพิเศษที่ใช้ติดต่อเครือข่ายของเขาขึ้นมา นิ้วหนากดส่งข้อความสั่งการลูกน้องคนสนิทอย่างรวดเร็ว

‘ไปสืบประวัติการโอนเงินและกล้องวงจรปิดรอบโรงแรมแกรนด์ย้อนหลังสามวัน หาตัวนักสืบและตากล้องที่รับงานจากมินตราให้เจอภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ฉันต้องการหลักฐานมัดตัวทุกอย่างให้แน่นหนาที่สุด’

เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเสื้อสูท สายตาทอดมองไปยังประตูห้องทำงานของเจ้านายหนุ่ม วรวุฒิรู้ดีว่าหรัญกำลังรู้สึกผิดและกระวนกระวายใจแค่ไหนที่เห็นเลขาคนสำคัญถูกทำร้าย หากเจ้านายของเขารู้ความจริงว่าต้นเหตุทั้งหมดมาจากน้องสาว ที่ตัวเองเพิ่งจะปกป้องจากความผิดพลาดเรื่องงาน... พายุลูกใหญ่ที่กำลังจะก่อตัวขึ้นในบริษัทแห่งนี้ คงรุนแรงจนไม่มีใครคาดเดาจุดจบได้เลยทีเดียว